Παρουσιάζει ο Γιάννης Ρουσιάς.

Όσοι εκτιμούμε τη σαφήνεια του γραπτού λόγου δεν μπορεί να μην εκτιμούμε και τα βιβλία της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ και την επιστημονική της ακρίβεια. Αυτό συμβαίνει και με το νέο της πόνημα, στο οποίο προσεγγίζει μια σημαντική μορφή της αρχαιότητας και τον ρόλο που έπαιξε στο Βυζάντιο.

Ο μέγας Αλέξανδρος άνοιξε νέους δρόμους στην ελληνική γλώσσα καθώς τη διέδωσε στα πέρατα της τότε γνωστής οικουμένης. Μέσα από αυτή τη διάδοση ωφελήθηκε πολύ ο χριστιανισμός καθώς τη χρησιμοποίησε τόσο στα ευαγγέλια, όσο και στο γεγονός ότι μεταφράστηκε η παλαιά διαθήκη σε αυτή για να γίνεται αντιληπτή από τους Εβραίους της Αλεξάνδρειας που είχαν ξεχάσει τη μητρική τους γλώσσα.

Οι Βυζαντινοί είχαν σε περίοπτη θέση τον Αλέξανδρο και αποτελούσε ουσιαστικά το πρότυπο κυρίως των αυτοκρατόρων σε θέματα στρατηγικής, το πρότυπο του ήρωα. Στο επίμετρο η συγγραφέας αναρωτιέται που είναι θαμμένος και θεωρεί πιθανό τόπο ταφής του τη Βεργίνα, τον ένα από τους δυο τάφους που ανάσκαψε ο Ανδρόνικος.

Το βιβλίο αποτελεί μια ακόμη σημαντική μελέτη, αρκετά κατανοητή και σαφής, αρκετά προσιτή και στο ευρύ κοινό.

 

(από τις Εκδόσεις Gutenberg)