Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Γράφει ο Γιάννης Τόλιος.

Το θέμα της «Eldorado» έγινε αφορμή να έλθει στο προσκήνιο το ζήτημα της ανάπτυξης και των ξένων επενδύσεων. Παρατηρείται μάλιστα ένας ιδιόμορφος ανταγωνισμός μεταξύ μνημονιακών κομμάτων της αντιπολίτευσης με πρωταγωνίστρια τη Ν.Δ. και εκπροσώπων επιχειρηματικών ενώσεων ποιος θα υπερασπιστεί καλύτερα την «Eldorado», ενώ προβάλλονται μονότονα τα «πλεονεκτήματα» των ξένων επενδύσεων στην αναπτυξιακή διαδικασία. 

 

Ο μύθος της ανάπτυξης με ξένες επενδύσεις

Δυστυχώς τη μαγική εικόνα των «ξένων άμεσων επενδύσεων» (ΞΑΕ) στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας την καλλιεργεί σταθερά και η κυβέρνηση με αποκορύφωμα το Grinvest του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Ωστόσο πρόκειται για παραπλάνηση του ελληνικού λαού για να εξωραϊστούν τα παρατεταμένα αναπτυξιακά αδιέξοδα και η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας, από τα ακραία μέτρα λιτότητας και την «πάση θυσία» παραμονή στην ευρωζώνη που ακολουθεί η κυβέρνηση όπως και οι προηγούμενες Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ.

Όμως με βάση την ιστορική πείρα ιδιαίτερα της τελευταίας δεκαετίας, οι ΞΑΕ δεν δικαιώνουν τον μύθο του «οχήματος» ανάπτυξης που καλλιεργούν οι εκπρόσωποι της εγχώριας ολιγαρχίας και των πολιτικών δυνάμεων του μνημονιακού τόξου.

Διότι, πρώτον, το ύψος τους στην ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία ήταν ένα μικρό μέρος των συνολικών επενδύσεων (κατά μέσο όρο 3 δισ. τον χρόνο ή 10% του συνόλου των δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων).

Δεύτερον, οι ξένες επενδύσεις δεν είναι κατά κανόνα νέες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά αφορούν ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ, δημόσιας περιουσίας, τραπεζών, κερδοφόρων ιδιωτικών μονάδων, ακίνητα κ.ά. 

Τρίτον και σημαντικότερον, αποσιωπάται η αντίστροφη όψη των ΞΑΕ, δηλαδή οι επενδύσεις Ελλήνων κεφαλαιούχων στο εξωτερικό (ελληνικές ΞΑΕ), οι οποίες υπερβαίνουν το ύψος των εγχώριων επενδύσεων.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος, το 2015 οι ελληνικές ΞΑΕ ήταν 25 δισ. (12 δισ. στα Βαλκάνια, 8 δισ. σε χώρες-μέλη Ε.Ε. και 5 δισ. σε άλλες χώρες), στερώντας την Ελλάδα από πολύτιμους πόρους για δημιουργία θέσεων εργασίας και παραγωγή εισοδήματος. Στην ουσία οι ΞΑΕ είναι κέρδη από τον ιδρώτα των εργαζομένων που μετακομίζουν «επίσημα» εκτός χώρας, χωρίς να υπολογίσουμε αυτά που φυγαδεύονται με υπόγειους τρόπους (λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς κ.ά).

Αυτή την αλήθεια αποσιωπούν συστηματικά κυβέρνηση, μνημονιακά κόμματα, αργυρώνητοι δημοσιογράφοι και οικονομική ελίτ.

Για το «σουρεαλιστικό» του θέματος (στην ουσία χλευασμός), είναι το σχόλιο του προέδρου των Γερμανών βιομηχάνων, Χ.Π. Καϊτέλ, την άνοιξη 2012, ότι… «δεν μπορεί από τη μια πλευρά να έρχονται Γερμανοί επενδυτές στην Ελλάδα και στα σύνορα να συναντούν Ελληνες οι οποίοι επιδιώκουν να μεταφέρουν τα χρήματά τους εκτός Ελλάδας». 

Τέλος, στο κρίσιμο ερώτημα αν είναι επιθυμητές οι ξένες επενδύσεις, η απάντηση είναι «ναι, αλλά...».

Ναι στη βάση της ισότιμης συνεργασίας και του αμοιβαίου οφέλους, ναι με τήρηση της εγχώριας νομοθεσίας σε εργασιακά και περιβαλλοντικά θέματα, όχι σε ασυδοσία, εκβιασμούς, δίκτυα διαπλοκής κ.ά. Με άλλα λόγια στον βαθμό που οι ΞΑΕ είναι παραγωγικές και γίνονται με επωφελείς όρους, συμβάλλουν στην αύξηση του ΑΕΠ και της απασχόλησης, μεταφορά τεχνολογίας, αύξηση εξαγωγών κ.ά.

Αντίθετα οι ΞΑΕ με χαρακτήρα «αρπαχτής» και ανεξέλεγκτης δράσης, οι οποίες έχουν όραμα το πλαίσιο των «ελεύθερων συμφωνιών εμπορίου και επενδύσεων» τύπου ΤΤΙΡ και CETA, με δυνατότητα να σέρνουν κυρίαρχα κράτη σε ειδικά δικαστήρια (ISDS και ICS), δεν είναι επωφελείς. 

Ειδικότερα η «Eldorado» επιδιώκει να αποφύγει δέσμευση αποτροπής αρνητικών επιπτώσεων της επένδυσης στο περιβάλλον, στην υγεία των κατοίκων και σε άλλες οικονομικές δραστηριότητες (τουρισμός, γεωργία).

Θέλει να αποφύγει την καθετοποίηση της παραγωγής χρυσού και άλλων μετάλλων και τη δημιουργία «αλυσίδων αξίας», τον σεβασμό της κείμενης νομοθεσίας και την επίλυση διαφορών στη διαιτησία.

Από την άλλη, πρέπει να διασφαλιστούν οι σημερινές θέσεις εργασίας και τα δικαιώματα των εργαζομένων, οι οποίοι προφανώς στηρίζουν μια επένδυση που είναι επωφελής για τον ελληνικό λαό και τη χώρα, αποφεύγοντας αλλότρια συμφέροντα να παίξουν παιχνίδια στις πλάτες τους.

Όσο για τους όψιμους υπερασπιστές των εργατικών συμφερόντων, τα τελευταία έχουν «αρχή, μέση και τέλος», αντί επίκλησης κατά το δοκούν (όπως κάνουν τα μνημονιακά κόμματα, οι γραφειοκρατική ηγεσία της ΓΣΕΕ, ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδος κ.ά.), βάζοντας «μαξιλαράκι» στήριξης της «Εldorado». 

Ωστόσο αυτά δεν αρκούν. Χρειάζεται συνολική πολιτική φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση, παραγωγικής ανόρθωσης και οικολογικού μετασχηματισμού, δραστικής μείωσης ανεργίας, διασφάλισης θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων και διανομής εισοδήματος με βάση τη συμβολή του καθενός στη δημιουργία του υλικού και πνευματικού πλούτου.

Αυτό είναι σήμερα το κρίσιμο ζητούμενο. Βασικό εμπόδιο, οι μνημονιακές πολιτικές και η ευρωζωνική επιτροπεία μαζί και οι δυνάμεις που τις στηρίζουν. 

 

Ο Γιάννης Τόλιος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών, μέλος Π.Γ. της ΛΑ.Ε., πρ. γ.γ. Βιομηχανίας στο υπ. Παραγωγικής Ανασυγκρότησης

 

Πηγή: efsyn.gr

IMAGE Η επικινδυνότητα του «συνεπούς» ιστορικού αναθεωρητισμού
Κυριακή, 05 Νοέμβριος 2017
Γράφει ο Διογένης ο Ενοχλητικός. Σχόλιο για την ταινία «Τελευταίο Σημείωμα», σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη και σενάριο Ιωάννας Καρυστιάνη και Παντελή Βούλγαρη. >>>>>>

Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη

Διαβάστε το on line πατώντας την εικόνα

Αποθηκεύστε το pdf πατώντας ΕΔΩ