Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης.

Επειδή πολύ μαυρίλα πλάκωσε τα τελευταία χρόνια -δεκαετίες (;)- στη ψυχή και τη συνείδηση μας, και η αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος, φαντάζει σήμερα σαν κάτι το μακρινό και ο κίνδυνος αποστράτευσης τίμιων αγωνιστών -λόγω αυτού του ζοφερού πολιτικού κλίματος- είναι πάντα υπαρκτός, θα θέλαμε -αντί ενός ακόμα βαρύγδουπου άρθρου- να δώσουμε στους αναγνώστες του Εργατικού Αγώνα, μια νότα αισιοδοξίας που μας έρχεται από το παρελθόν.

Και το αισιόδοξο μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε, δεν το αναζητήσαμε μέσα από την επαναστατική και αναζωογονητική ιδεολογία του πάντα επίκαιρου Μαρξισμού-Λενινισμού, αλλά σε ένα μεγάλο τροβαδούρο του 20ου αιώνα. Ένα τροβαδούρο, που έχουμε την εντύπωση, ότι οι Έλληνες κομμουνιστές της μεταεμφυλιακής περιόδου, δεν είχαν ίσως συνειδητοποιήσει πόσο κοντά ήταν στα δικά τους ιδανικά και στις ιδεολογικές τους αρχές.

Ο λόγος για τον μεγάλο Τζον Λένον και το Imagine, τον ποιητικό ύμνο στην κομμουνιστική κοινωνία. Όπως ο ίδιος ο Λένον έλεγε, το τραγούδι αυτό «είναι το δικό μου Κομμουνιστικό Μανιφέστο».

Ζούσε σε καιρούς δυσοίωνους, δύσκολους και απειλητικούς, όπου γύρο μας επικρατεί έρεβος, βαθύ σκοτάδι, φόβος για το μέλλον.

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, για όσους συνεχίζουν να ονειρεύονται ακόμα, η «επιστροφή στο παρελθόν», όπου ο κόσμος ήταν πιο αισιόδοξος, με το κομμουνιστικό κίνημα σε ανάταση και τους λαούς να διεκδικούν το δίκιο τους με το όπλο στο χέρι, ίσως να αποτελεί ένα αποκούμπι που θα τους δώσει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουν το δύσκολο, κακοτράχαλο, γεμάτο απότομες και επικίνδυνες στροφές, δρόμο που οδηγεί σε μια διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας, εκεί όπου το ανθρώπινο είδος καλείται να κάνει το μεγάλο άλμα για να διαβεί τα όρια που χωρίζουν το βασίλειο της αναγκαιότητας από το βασίλειο της ελευθερίας.

 

Imagine

 

Imagine there's no heaven,

it's easy if you try,

no hell below us,

above us only sky.

Imagine all the people

living for today.

 

Imagine there's no countries,

it isn't hard to do,

nothing to kill or die for

and no religion too.

Imagine all the people

living life in peace.

 

You may say I'm a dreamer

but I'm not the only one.

I hope some day you'll join us

and the world will be as one.

 

Imagine no possessions,

I wonder if you can,

no need for greed or hunger,

our brotherhood of man.

Imagine all the people

sharing all the world

 

You may say I'm a dreamer

but I'm not the only one.

I hope some day you'll join us

and the world will live as one.

 

Φαντάσου

 

Φαντάσου πως δεν υπάρχει παράδεισος,

είναι εύκολο αν προσπαθήσεις,

καμία κόλαση κάτω από μας,

πάνω από εμάς μόνο ουρανός.

Φαντάσου όλους τους ανθρώπους

να ζουν για το τώρα

 

Φαντάσου πως δεν υπάρχουν κράτη

Δεν είναι δύσκολο να το κάνεις

Τίποτα για το οποίο να σκοτώνεις ή να πεθαίνεις

Και καμία θρησκεία επίσης

Φαντάσου όλους τους ανθρώπους

Να ζουν τη ζωή ειρηνικά.

 

Μπορείς να πεις πως είμαι ονειροπόλος,

αλλά δεν είμαι ο μοναδικός.

Ελπίζω κάποια μέρα να έρθεις μαζί μας

και ο κόσμος θα γίνει ένας.

 

Φαντάσου καμία ιδιοκτησία,

αναρωτιέμαι αν μπορείς,

καμία ανάγκη για απληστία ή πείνα,

η δική μας αδελφότητα ανθρώπων.

Φαντάσου όλους τους ανθρώπους

να μοιράζονται όλο τον κόσμο.

 

 Μπορείς να πεις πως είμαι ονειροπόλος,

αλλά δεν είμαι ο μοναδικός.

Ελπίζω κάποια μέρα να έρθεις μαζί μας

κι ο κόσμος θα ζει σαν ένας.

 

 

 

 

IMAGE Η επικινδυνότητα του «συνεπούς» ιστορικού αναθεωρητισμού
Κυριακή, 05 Νοέμβριος 2017
Γράφει ο Διογένης ο Ενοχλητικός. Σχόλιο για την ταινία «Τελευταίο Σημείωμα», σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη και σενάριο Ιωάννας Καρυστιάνη και Παντελή Βούλγαρη. >>>>>>

Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη

Διαβάστε το on line πατώντας την εικόνα

Αποθηκεύστε το pdf πατώντας ΕΔΩ