Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019

Αρθρογραφία

Η συνήθεια των ελληνικών κυβερνήσεων να ξεπουλούν «”έναντι τριάκοντα αργυρίων” το σώμα και το αίμα της πατρίδας» στη Γερμανία που «παίζοντας το ρόλο του τσακαλιού θ’ αποκομίσει όσα δεν κατόρθωσε ν’ αποχτήσει με το ρόλο της τίγρης» δεν είναι τωρινή. Έχει τις ρίζες της στα μεταπολεμικά χρόνια όπως μαρτυρά το κείμενο που δημοσιεύουμε σήμερα από το τεύχος 49 (Ιανουάριος 1959) του περιοδικού «Επιθεώρηση Τέχνης».

Περισσότερα...

του Γιάννη Ιμβριώτη [1]

Η ηθική κρίση μέσα στο «Δυτικό κόσμο» έχει φτάσει τώρα στην πιο δραματική κορύφωσή της. Οι ηθικές αξίες που καλλιεργούσαν και τιμούσαν οι αστικές κοινωνίες, όλες σήμερα —άλλες περισσότερο κι άλλες λιγώτερο — έχουν ξεφτίσει. Έχουν πάψει να συγκινούν και προβάλλουν μονάχα σαν τυπικά σύμβολα χωρίς κανένα ζωντανό περιεχόμενο. Και δεν είναι μόνο η θρησκευτική, άλλα και κάθε άλλη πίστη σ’ οποιοδήποτε ιδανικό που παλαιότερα θέρμαινε την ανθρώπινη ψυχή. Έχουν μείνει μόνο τα ονόματα που τα διαλαλεί ο «Ελεύθερος κόσμος», μα που δε δηλώνουν τίποτε το πραγματικό. Μάλιστα κάτω από το φραστικό ωραίο στολισμό συχνά σκεπάζεται η πιο ανήθικη πρόθεση και πράξη. Κάτω από τα κηρύγματα της «ελευθερίας» του «ανθρωπισμού» κι άλλων κρύβεται η πιο ωμή βία πάνω σε άτομα και σε ολόκληρους λαούς. Κανείς δεν πείθεται, ούτε κ’ οι πιο κραυγαλέοι διαλαλητές τους. Ο παλαιός θρήνος για τον αφανισμό της αρχαίας ελληνικής θρησκείας πάλι ξανακούγεται, μα τούτη τη φορά για το γκρέμισμα κάθε αξίας. «Χαμαί πέσαι δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν...». Τούτη την ηθική κρίση πολλοί πνευματικοί εκπρόσωποι αυτού του κόσμου τη νιώθουν με μεγάλο πόνο και προσπαθούν ν’ αντιδράσουν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

Περισσότερα...

του Μίκη Θεοδωράκη

Κάμποσες δεκαετίες πριν, τότε που πολιτισμός δεν ήταν το lifestyle και οι καυγάδες κάποιων αυτοαποκαλούμενων «σταρς», η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από –«ανιαρά» για τους σημερινούς «σταρς»- θέματα Τέχνης. Ήταν μια συζήτηση γεμάτη επιχειρήματα και τεκμηριώσεις.

Μια τέτοια περί Τέχνης συζήτηση μάς θύμισε το άρθρο «Γύρω στον Επιτάφιο» που βρήκαμε στην «Επιθεώρηση Τέχνης» (αρ. φυλ. 73-74, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1961). Ο Μίκης Θεοδωράκης αντιπαραθέτει επιχειρήματα σε όσους «επαΐοντες» σνόμπαραν τη μελοποίηση του «Επιτάφιου» για τα «μπουζουκλίδικα τερτίπια» που εκείνος χρησιμοποίησε και σκανδάλισε τη «λεπτή καλλιτεχνική αίσθηση» των κριτικών της εποχής.

Περισσότερα...

του Μάρκου Αυγέρη (*)

Εξετάζοντας αναλυτικά τον ίδιο χαρακτηρισμό της Δημοκρατίας σαν εθνικής θα ξεκρίνουμε και τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Δυο έννοιες βρίσκονται σε συζυγία μέσα στο πολιτικό και κοινωνικό αυτό σύστημα, η έννοια η εθνική κι η έννοια η δημοκρατική. Οι πολιτιστικές καλλιέργειες που συνδέονται με το σύστημα πρέπει ν’ ανήκουν από τη φύση τους στην κατηγορία των εθνικών και δημοκρατικών άξιων.

Περισσότερα...

της Ρόζας Ιμβριώτη (*)

 

H ΣΗΜΕΡΙΝΗ ψυχολογία έπειτα από κάμποσα χρόνια θα μάς φαίνεται σαν αλχημία.

 

Στην ερμηνεία την υποκειμενική ιδεαλιστική του ψυχισμού αντιτάσσεται τώρα, στηριγμένη σε αντικειμενικές γερές βάσεις, ή ματεριαλιστική διαλεχτική ερμηνεία.

 

Περισσότερα...

IMAGE Πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο;
Πέμπτη, 07 Μαρτίου 2019
Γράφει ο Αμετανόητος. Αλήθεια, πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο; Ποτέ ως τώρα δεν είχαμε μπει στον κόπο να αποτιμήσουμε μια μικρή -έστω και φευγαλέα- στιγμή χαράς. Να, όμως, που στον καπιταλισμό όλοι και όλα (πρέπει να) έχουν την τιμή τους. >>>>>>

Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη

Διαβάστε το on line πατώντας την εικόνα

Αποθηκεύστε το pdf πατώντας ΕΔΩ