Γράφει ο Βασίλης Χρυσικός

Το τελευταίο διάστημα το πρόβλημα των προσφύγων έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Υπάρχουν προσπάθειες ανακούφισης και περίθαλψης των ταλαιπωρημένων αυτών ανθρώπων και δάκρυα συγκίνησης και συμπαράστασης από απλούς ανθρώπους στα νησιά μας, στην Αθήνα σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Υπάρχουν όμως και κροκοδείλια δάκρυα αλλά και απάνθρωπες συμπεριφορές από ακροδεξιές φασιστικές οργανώσεις και ορισμένες αντιδραστικές κυβερνήσεις.

Τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης κι ο Τύπος περιγράφουν το πρόβλημα, μοιράζουν ευθύνες σχετικά με τη διακίνηση του φαινομένου. Τα κόμματα ανταλλάσσουν κατηγορίες. Η ΕΕ δίνει κάποια χρήματα. Τα σύνορα των κρατών ανοίγουν και κλείνουν.

Ακούγονται προστάσεις για τη διαχείριση των προσφύγων, σκεπάζονται όμως επιμελώς κι έτσι δεν αναδείχνονται οι αιτίες και οι υπεύθυνοι.

Δεν αναδείχνονται και δεν καταδικάζονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των Γάλλων και των Αμερικανών στη Λιβύη και σε άλλες αφρικανικές χώρες, οι επεμβάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, ο εξοπλισμός των διάφορων τζιχαντιστικών ομάδων από Αμερικάνους κι Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, από τα πιο αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα μαζί με την Τουρκία για την ανατροπή του Άσαντ.

Είναι δικαίωμα του καθενός να έχει όποια γνώμη θεωρεί σωστή για τον Άσαντ και το καθεστώς του. Δε μπορεί όμως να μη σημειωθεί ότι επί σειρά ετών ζούσαν αρμονικά διάφορες ισλαμικές και χριστιανικές αιρέσεις, ότι υπάρχουν κόμματα, ότι γενικά η Συρία είναι μια πολιτισμένη κοινωνία.

Κυρίως όμως δε μπορεί να είναι ανεκτή από τους προοδευτικούς ανθρώπους, τα κινήματα και τα κόμματα η ξένη επέμβαση σε μια χώρα που στόχο έχει τη διαμόρφωση καθεστώτων της αρεσκείας των ιμπεριαλιστών, όπως συμβαίνει και στη Συρία.

Αν οι παραπάνω σκέψεις είναι σωστές –και είναι- υπάρχει το ερώτημα: «πόσες κινητοποιήσεις έγιναν στη χώρα το προηγούμενο διάστημα; Πέρσι;». Καμία. Δεν είναι ώρα για επιμερισμό ευθυνών που υπάρχουν και είναι πολλές. Θα αρκεστώ μόνο να θυμίσω ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά.

Κι ενώ φαίνονται ξεκάθαρα η αφετηρία και οι αιτίες του προβλήματος, παρουσιάστηκε γενική αναστάτωση γιατί η Ρωσία υπέβαλε αίτημα να περάσουν από τον εναέριο χώρο της Ελλάδας αεροπλάνα της με προορισμό τη Συρία που βρίσκεται σε αποκλεισμό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πρόβλημα συνολικά των προσφύγων και μεταναστών είναι τεράστιο και πολύπλευρο. Ταυτόχρονα και πολύ απλό: Να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και να αρθεί άμεσα ο αποκλεισμός στη Συρία. Αν αυτό γίνει, όχι βέβαια σε 24 ώρες αλλά σε 24 μέρες θα είναι άλλη η κατάσταση και σύντομα θα υπάρξει ρεύμα παλινοστούντων Σύρων προσφύγων,

Τέρμα τα δάκρυα! Απαιτείται περίθαλψη των προσφύγων με κάθε μέσο και κυρίως η διεκδίκηση βιώσιμης λύσης. Όλα αυτά απαιτούν ένα ισχυρό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα για να χτυπιέται το κακό στη ρίζα του.