Ο Τραμπ και το επιθετικό μπλοκ των αμερικανικών μονοπωλίων που συσπειρώθηκε γύρω του, συνεχίζουν να απειλούν και να πιέζουν την Επαναστατική Κούβα. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι η ίδια πολιτική του ιμπεριαλισμού: αποκλεισμός, οικονομικός στραγγαλισμός, υπονόμευση κάθε λαού που επιλέγει να βαδίσει έξω από τον δρόμο του κέρδους.
Ματαιοπονούν.
Η Κούβα δεν ανήκει στον κόσμο τους. Δεν χωρά στη λογική της αγοράς, της εκμετάλλευσης και της υποταγής. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ότι ένας λαός μπορεί να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να αντισταθεί οργανωμένα, με πολιτική συνείδηση και διεθνιστική αλληλεγγύη.
Η Κούβα είναι αξιοπρέπεια.
Είναι απόφαση για ζωή στο μπόι των ανθρώπων.
Είναι ανθρωπισμός στην πράξη, όχι στα λόγια.
Είναι ενότητα λαού και επαναστατικής εξουσίας απέναντι στην ιμπεριαλιστική επίθεση.
Είναι Επανάσταση.
Είναι η χώρα του Φιντέλ, του Ραούλ, του Τσε, του Καμίλο. Η χώρα όσων δεν αποδέχτηκαν ότι η φτώχεια, η εξάρτηση και η εκμετάλλευση είναι «μοίρα». Σήμερα περνά δύσκολες στιγμές, κάτω από έναν εγκληματικό αποκλεισμό δεκαετιών. Όμως στέκεται όρθια και παλεύει.
Η υπεράσπιση της Κούβας δεν είναι ζήτημα συναισθηματικό. Είναι καθήκον διεθνιστικό και ταξικό. Γιατί κάθε πλήγμα στον ιμπεριαλισμό είναι στήριγμα στους αγώνες των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο. Και κάθε επίθεση στην Κούβα αφορά όλους όσοι παλεύουν για κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Η Κούβα το καθήκον της το έχει ήδη κάνει: απέδειξε ότι υπάρχει άλλος δρόμος.
Καμιά απειλή, καμιά κύρωση, καμιά προεδρία στις ΗΠΑ δεν μπορεί να ακυρώσει αυτή την ιστορική αλήθεια.
Η Κούβα δεν πεθαίνει.
Είναι μια ζωντανή πραγματικότητα που χρειάζεται έμπρακτη υπεράσπιση.
Και ταυτόχρονα μια ιδέα αθάνατη: ότι οι λαοί μπορούν να οργανωθούν, να συγκρουστούν και να νικήσουν.
Όσοι σήμερα επιτίθενται στην Κούβα θα περάσουν στη λήθη.
Η Κούβα, αντίθετα, θα μείνει ως παράδειγμα αντίστασης, διεθνισμού και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Ως υπόσχεση ότι το μέλλον δεν ανήκει στα μονοπώλια, αλλά στους λαούς που αγωνίζονται.
