Οι ευρωπαίοι δεν σταματούν να οικτίρουν την παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τη Ρωσία και άλλες “αυταρχικές” δυνάμεις, ενώ αναφέρονται δειλά και στις ΗΠΑ, αφού η κυρία επιδίωξη τους έναντι της χώρας αυτής είναι κάποιος συμβιβασμός που θα διατηρήσει τις κύριες ευρωπαϊκές χώρες ένα ορισμένο ρόλο στις παγκόσμιας εξελίξεις. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από γκρίνιες των ανίσχυρων του σύγχρονου καπιταλιστικού παράδεισου των τεράστιων ανταγωνισμών, των συγκρούσεων, των πολέμων, της πολεμικής οικονομίας σε βάρος των εργατικών τάξεων των λαών και των χωρών που αντιστέκονται.
Είναι όμως οι κανόνες του διεθνούς δικαίου πραγματικά δίκαιοι για όλους τους λαούς και τις χώρες, είναι αιώνιοι και θα διαρκέσουν για πάντα;
Σε κάθε ιστορική περίοδο οι κυρίαρχες δυνάμεις διαμορφώνουν, αν διαμορφώσουν, τους όποιους κανόνες για τις διεθνείς σχέσεις ανάλογα με τα συμφέροντά τους και το συσχετισμό δύναμης. Οι κανόνες αυτοί διαφοροποιούνται ανάλογα με την εποχή και τους συσχετισμούς που επικρατούν. Επειδή η ισχύς, οικονομική πού είναι η βάση, πολιτική, ιδεολογική, στρατιωτική και η επιρροή στις περιφερειακές και παγκόσμιες υποθέσεις μεταβάλλεται συνεχώς με βάση το νόμο της ανισόμετρης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, σε κάθε φάση της εξέλιξης διαφοροποιείται και ο συσχετισμός δύναμης, άλλα συμφέροντα γίνονται πιο ισχυρά κι άλλα υποβαθμίζονται με συνέπεια τη διαφοροποίηση των κανόνων δικαίου που ισχύουν ακόμη και την πλήρη εξάλειψή τους.
Το διεθνές δίκαιο που ισχύει σήμερα και έγινε τον ευαγγέλιο των ευρωπαίων – ΟΗΕ, δίκαιο της θάλασσας, διεθνή δικαστήρια, στην πορεία για τον καπιταλιστικό κόσμο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κ.α.- διαμορφώθηκε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο και εξέφρασε συσχετισμούς που λόγω της ύπαρξης και του σημαντικού ρόλου στις παγκόσμιες υποθέσεις της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας είχε μία σειρά πιο δίκαια στοιχεία σε σχέση με τη ζούγκλα που επικρατούσε ως τότε. Όμως οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και όσοι σήμερα κόπτονται για το διεθνές δίκαιο ποτέ δεν το εφάρμοσαν, αντίθετα το καταπατούσαν κάθε φορά που τα συμφέροντά τους το απαιτούσαν. Δεκάδες και εκατοντάδες επεμβάσεις σε μικρότερες χώρες, πλήθος αποπειρών δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο από την αμερικάνικη κυβέρνηση, δολοφονίες ηγετών εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και άλλα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού. Μετέπειτα, ιδιαίτερα μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, οι επεμβάσεις πλήθυναν και γιγαντώθηκαν. Ενδεικτικά αναφέρουμε τη διάλυση ουσιαστικά της Γιουγκοσλαβίας με πρωτοβουλία της Γερμανίας, άλλων ευρωπαϊκών χωρών και των ΗΠΑ, το βομβαρδισμό της Σερβίας, την υποστήριξη απόσπασης του Κοσόβου από τη Σερβία και την αναγνώριση του ως ανεξάρτητης χώρας στην οποία μάλιστα δημιουργήθηκε η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Όλα νόμιμα, ούτε γάτα ούτε ζημιά, όμως η απόσπαση της Κριμαίας από την Ουκρανία με τη θέληση του λαού της ήταν πράξη αυταρχική εγκληματική, βάρβαρη καταπάτηση του διεθνούς δίκαιου. Οι ΗΠΑ με την συμβολή της μεγάλης Βρετανίας κατάλαβαν το Αφγανιστάν και για να μην ξεχνιόμαστε ελληνικός στρατός πήγε εκεί, ΗΠΑ και ευρωπαίοι κατάλαβαν το Ιράκ, με προεξάρχοντα ρόλο της Γαλλίας και συμμετοχή των ΗΠΑ και άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων βομβαρδίστηκε η Λιβύη καταλύθηκε η εγκαθιδρυμένη εξουσία και δολοφονήθηκε ο Καντάφι και όλοι αυτοί μαζί αποσταθεροποίησαν τη Συρία.
Πρόσφατα οι ΗΠΑ επί προεδρίας Τραμπ μπροστά στον κίνδυνο οριστικής υποβάθμισης τους στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης και οριστικής απώλειας της παγκόσμιας ηγεμονίας θέτουν ως στόχο την αποκατάσταση της αμερικάνικης υπεροχής στο δυτικό ημισφαίριο, την ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος τους, της εσωτερικής συνοχής, την ανασυγκρότηση της βιομηχανικής βάσης της χώρας, τη διαφύλαξης πολιτικής ταυτότητάς τους και συνολικά επιδιώκουν να επαναβεβαιώσουν την επιρροή τους στο στρατιωτικό, οικονομικό, ιδεολογικό και τεχνολογικό τομέα.
Τα μέσα με τα οποία το επιδιώκει είναι αντίθετα με τον ΟΗΕ και τους υπόλοιπους κανόνες που ισχύουν. Η κυβέρνηση Τραμπ προσπάθησε αρχικά να επιβάλει τεράστιους δασμούς σε άλλες χώρες κάτι σαν φόρο υποτέλειας, στο όνομα της ασφάλειας τους οι ΗΠΑ, επιτέθηκε στο Ιράν, έκανε επέμβαση και απήγαγαν το νόμιμο πρόεδρο της Βενεζουέλας και της σύζυγό του και θα τους δικάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το αμερικάνικο δίκαιο και με ψεύτικες κατασκευασμένες κατηγορίες. Απειλεί χώρες όπως η Γροιλανδία, η Κούβα, το Μεξικό, το Ιράν αν υπάρξουν θύματα στη διάρκεια των διαδηλώσεων (υπερασπιστής της ανθρώπινης ζωής την ίδια στιγμή που οι πράκτορες των υπηρεσιών της χώρας του δολοφονούν αθώους αμερικανούς και ο ίδιος ο Τραμπ καταγγέλλει τη ριζοσπαστική αριστερά). Με δυο λόγια σπέρνει το χάος και επιστρέφει τον κόσμο στο τέλος του 19ου αρχές του 20ου αιώνα.
Η επίκληση των ευρωπαίων στο σεβασμό του διεθνούς δικαίου μοιάζει με δέηση να προφυλαχθούν από τα δεινά που έρχονται όμως τα δεινά προέρχονται από τους ίδιες τις αρχές και τις αξίες του καπιταλισμού, τον ανταγωνισμό, την επιδίωξη της ισχύος, το κέρδος, το δίκαιο του ισχυρού στις οποίες βασίστηκαν και οι ίδιοι, σήμερα όμως ως οι ανίσχυροι δέχονται τις συνέπειες από τις ΗΠΑ που και ίδιες θα τις δεχτούν προσεχώς. Η επαναφορά των ΗΠΑ στον ηγεμονικό τους ρόλο είναι το πιο δύσκολο στοίχημα, άλλες ανερχόμενες δυνάμεις του καπιταλιστικού κόσμου και κυρίως η Κίνα έρχονται δυναμικά στο προσκήνιο.
Το διεθνές σύστημα που δημιουργήθηκε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο ουσιαστικά δεν το αποσταθεροποιεί ο Τραμπ, δεν ωθεί στη διάλυση του ΝΑΤΟ, αυτό διαλύεται ως συνέπεια των πεπραγμένων και των εγκλημάτων του, ας θυμηθούμε τον “ανθρωπιστικό” πόλεμο, κατά την αλήστου μνήμης Τόνι Μπλερ, εναντίον της Γιουγκοσλαβίας δίχως απόφαση του συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ. Κάπως έτσι το διεθνές δίκαιο υπονομεύτηκε χρόνια τώρα και όχι μόνο από το Τραμπ.
Υπάρχουν κυβερνήσεις μικρότερων χωρών που από τη μία επικαλούνται το διεθνές δίκαιο και από την άλλη δικαιολογούν την καταστρατήγηση του μέσω της δικαιολόγησης των επεμβάσεων των ΗΠΑ σε άλλες χώρες. Τέτοια περίπτωση είναι ο κύριος Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του που έκανε τη διγλωσσία και την κυβίστηση επιστήμη. Από τη μία επικαλείται το διεθνές δίκαιο και από την άλλη χαρακτηρίζει ανθρωπιστικού χαρακτήρα και δίκαιη την επίθεση στην Βενεζουέλα, την απαγωγή του προέδρου της και την προσπάθεια καταλήστευσης των φυσικών της πόρων.
Στην Καθημερινή της Κυριακής ο Αλέξης Παπαχελάς γράφει: Ας είμαστε ρεαλιστές. Σε αυτή τη φάση που διανύουμε, μία χώρα σε μία επικίνδυνη γειτονιά δεν έχει άλλη επιλογή από το να προσπαθεί να βρίσκεται στην πλευρά του Ντόναλντ Τραμπ….Αν είχα να επιλέξω πραγματική ασπίδα για τα ζωτικά μας εθνικά συμφέροντα φοβάμαι πως η επίκληση του διεθνούς δικαίου είναι ταυτόσημη με τη συμπερίληψη της Ελλάδος σε κάποια “παράκληση” κατά τη διάρκεια εσπερινού, σαν αυτές που κάνουμε όταν φοβόμαστε για κάτι. Έχουν παρηγορητικό χαρακτήρα μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα για λίγο, αλλά η αποτελεσματικότητα τους είναι πολύ αμφίβολη. Το ζήσαμε άλλωστε επί δεκαετίες κυνηγώντας τη χίμαιρα της δικαίωσης μας από τους Αδέσμευτους, τη διεθνή κοινότητα και τον ΟΗΕ για το Κυπριακό. Επαναλαμβάνει αυτολεξεί δήλωση του Μητσοτάκη.
Είναι η λογική αναζήτησης ισχυρού αφεντικού για να παραδοθούμε και να μας προστατεύσει, η λογική της δουλικότητας. Η αντίληψη να μείνουν όλα ως έχουν, να βασιλεύσει αιώνια η αδικία , οι ζάπλουτοι οι φτωχοί και οι πένητες, η διαφθορά και το κεφάλι κάτω μπρος στους ισχυρούς και τους έχοντες. Κοντά στον ισχυρό και στην υπηρεσία του κάτι θα ωφεληθώ και εγώ. Με αυτή ακριβώς τη λογική πορεύεται και ο Μητσοτάκης. Αραδιάζει αρχές, αξίες, κανόνες, διεθνές δίκαιο και στηρίζει κάθε είδους επέμβαση και αδικία, ωθώντας τη χώρα σε ένα ρόλο ανέντιμο, αντίθετο με την ιστορία του ελληνικού λαού και σε τελική ανάλυση δεν την καθιστά ασφαλή, αλλά την εκθέτει σε μεγάλους εξωτερικούς κινδύνους και της αφαιρεί κάθε ίχνος αξιοπρέπειας.
Το δίλημμα για τους εργάτες τους εργαζόμενους τη νεολαία τους λαούς γενικότερα δεν είναι να υπερασπιστούν το διεθνές δίκαιο που περνάει στην ιστορία και που ήταν δίκαιο των ισχυρών, το δίλημμα είναι πόλεμος, καταπίεση και εκμετάλλευση που εγγυάται ο παγκόσμιος καπιταλισμός σήμερα ή ανεξάρτητος και αυτόνομος αγώνας για ειρήνη για δικαιώματα για δουλειά και δημοκρατία για καλύτερη ζωή, αγώνας εν τέλει για το σοσιαλισμό.
