Η κυβέρνηση, μπροστά στην πίεση των αγροτικών κινητοποιήσεων, επιχείρησε για άλλη μια φορά να παρουσιάσει εικόνα συνεννόησης και ανοικτού διαλόγου. Όμως το περιεχόμενο αυτής της συνάντησης και, κυρίως, η σύνθεση όσων κάθισαν στο τραπέζι, δείχνουν ότι δεν επρόκειτο για διάλογο με το οργανωμένο αγροτικό κίνημα, αλλά για μια επικοινωνιακή κατασκευή.
Οι πραγματικοί πρωταγωνιστές των μπλόκων, οι αγρότες που βρίσκονται εβδομάδες στους δρόμους με τρακτέρ και προσωπικό κόστος, που συγκρούονται με την ακρίβεια, το αυξημένο κόστος παραγωγής, τις εξευτελιστικές τιμές και την πολιτική της ΚΑΠ, απουσίαζαν. Στη θέση τους εμφανίστηκαν πρόσωπα που παρουσιάστηκαν ως εκπρόσωποι αγροτών, χωρίς όμως να προκύπτει ότι έχουν εκλεγεί ή εξουσιοδοτηθεί από τα μπλόκα και τις συλλογικές τους δομές.
Αντίθετα, αρκετοί από όσους συμμετείχαν στον διάλογο συνδέονται άμεσα με κομματικούς μηχανισμούς, αυτοδιοικητικά σχήματα ή διοικητικές θέσεις. Η κυβέρνηση επέλεξε συνομιλητές όχι από τον πυρήνα των κινητοποιήσεων, αλλά από έναν κύκλο προσώπων ασφαλή για τα σχέδιά της, ανθρώπους που μπορούν να εμφανιστούν στα κανάλια, να μιλήσουν για ρεαλισμό και υπερβολές των μπλόκων και να μεταφέρουν την ευθύνη για το αδιέξοδο στους ίδιους τους αγρότες.
Έτσι στήνεται το γνώριμο έργο. Από τη μία μια κυβέρνηση που εμφανίζεται πρόθυμη για διάλογο. Από την άλλη ένα κατασκευασμένο ακροατήριο που δεν αντιπροσωπεύει τον κόσμο του αγώνα. Και στο φόντο οι χιλιάδες βιοπαλαιστές αγρότες που συνεχίζουν να παλεύουν χωρίς να έχουν πραγματική φωνή στα κέντρα αποφάσεων.
Η μεθόδευση αυτή δεν είναι ούτε τυχαία ούτε πρωτότυπη. Είναι η ίδια λογική που εφαρμόζεται διαχρονικά απέναντι σε κάθε μαζικό κοινωνικό κίνημα. Υποκατάσταση της συλλογικής εκπροσώπησης με πρόσωπα, απονομιμοποίηση των εκλεγμένων επιτροπών αγώνα ως κομματικά υποκινούμενων και μετατροπή της διαπραγμάτευσης σε τηλεοπτικό σκηνικό.
Όμως τα προβλήματα που έβγαλαν τους αγρότες στους δρόμους δεν λύνονται με συναντήσεις βιτρίνα. Το κόστος καυσίμων και ενέργειας, οι τιμές στα εφόδια, η φορολογία, τα χρέη, η συγκέντρωση της παραγωγής σε λίγα χέρια, η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ευνοεί τους μεγάλους ομίλους εις βάρος των μικρών παραγωγών, δεν αντιμετωπίζονται με γενικόλογες υποσχέσεις.
Για τον κόσμο της εργασίας, η υπόθεση των αγροτικών κινητοποιήσεων δεν είναι ειδικό ζήτημα. Είναι μέρος της ίδιας σύγκρουσης που βιώνουν οι εργαζόμενοι σε εργοστάσια, υπηρεσίες και σχολεία. Πολιτικές που μεταφέρουν το κόστος της κρίσης στους από κάτω και προστατεύουν τα κέρδη των λίγων. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να διασπάσει, να αποπροσανατολίσει και να απονευρώσει το αγροτικό κίνημα αφορά συνολικά το εργατικό και λαϊκό κίνημα.
Ο πραγματικός διάλογος δεν γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες με εκπροσώπους χωρίς βάση. Γίνεται στους δρόμους, στα μπλόκα, στις συνελεύσεις, μέσα από τις συλλογικές αποφάσεις των ίδιων των αγροτών. Και εκεί βρίσκεται και η μόνη δύναμη που μπορεί να επιβάλει λύσεις. Στη μαζική, οργανωμένη πίεση από τα κάτω.
Η αλληλεγγύη των εργαζομένων στους αγρότες, η κοινή δράση απέναντι στις πολιτικές που τσακίζουν τη ζωή και το εισόδημα, είναι όρος για να μην μετατραπεί ο διάλογος σε άλλοθι και οι αγώνες σε τηλεοπτικό στιγμιότυπο. Γιατί χωρίς πραγματική εκπροσώπηση, ο διάλογος δεν είναι τίποτα περισσότερο από σκηνοθεσία.
