Η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στα Καζάνια του Περάματος δεν αποτελεί ένα «έκτακτο» ή τυχαίο γεγονός. Είναι ένα ακόμα επεισόδιο σε μια αλυσίδα κινδύνων που βαραίνουν καθημερινά τους εργαζόμενους και τους κατοίκους της περιοχής, ως αποτέλεσμα της συστηματικής υποβάθμισης της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.
Σε εγκαταστάσεις υψηλής επικινδυνότητας, όπου η πρόληψη θα έπρεπε να είναι απόλυτη προτεραιότητα, τα αναγκαία μέτρα υγιεινής και ασφάλειας αντιμετωπίζονται ως κόστος που πρέπει να περιοριστεί. Ελλιπείς έλεγχοι, ανύπαρκτα ή παρωχημένα συστήματα πυρασφάλειας, ανεπαρκής εκπαίδευση προσωπικού και εξαντλητικά ωράρια συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα που καθιστά τέτοια περιστατικά αναμενόμενα.
Οι εργαζόμενοι δουλεύουν συχνά χωρίς τα στοιχειώδη μέσα προστασίας, χωρίς σαφή σχέδια αντιμετώπισης έκτακτων περιστατικών και χωρίς ουσιαστική κρατική εποπτεία. Την ίδια στιγμή, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών ζουν δίπλα σε επικίνδυνες εγκαταστάσεις, εκτεθειμένοι σε σοβαρούς κινδύνους για την υγεία και τη ζωή τους.
Η ευθύνη δεν μπορεί να αποδοθεί σε ατυχίες ή σε μεμονωμένα λάθη. Είναι πολιτική και διαχρονική. Είναι το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που βάζει την κερδοφορία πάνω από την ανθρώπινη ζωή και μετατρέπει την ασφάλεια σε διαχειρίσιμη παράμετρο.
Απαιτείται
- Άμεση διερεύνηση των αιτιών της πυρκαγιάς με ευθύνη σε όσους πραγματικά ευθύνονται.
- Υποχρεωτική εφαρμογή σύγχρονων μέτρων υγιεινής και ασφάλειας σε όλους τους χώρους δουλειάς.
- Τακτικοί, ουσιαστικοί και ανεξάρτητοι ελέγχοι χωρίς εξαιρέσεις και εκπτώσεις.
- Προστασία των εργαζομένων που καταγγέλλουν επικίνδυνες συνθήκες.
- Απομάκρυνση επικίνδυνων εγκαταστάσεων από κατοικημένες περιοχές.
Η ασφάλεια των εργαζομένων δεν είναι πολυτέλεια ούτε λογιστικό μέγεθος. Είναι δικαίωμα. Και αυτό το δικαίωμα μπορεί να διασφαλιστεί μόνο μέσα από συλλογική οργάνωση στα σωματεία, αγώνα και σύγκρουση με τις πολιτικές που θεωρούν τη ζωή αναλώσιμη.
