Κάποτε, στα νοσταλγικά 90s και 00s, ήσουν ΠΑΣΟΚος, με δημοκρατικές ανησυχίες και παχιά λόγια για κοινωνική ευαισθησία. Χλευάζες την ΕΣΣΔ και ήθελες δημοκρατικό καπιταλισμό.
Στην κρίση έγινες Τσiπραίος, έτοιμος να σκίσεις τα μνημόνια, να σώσεις τον λαό χωρίς να αγγίξεις την οικονομική εξουσία.
Ύστερα μεταμορφώθηκες σε φαν Κασσελ, μήπως και φέρεις την αλλαγή με μάρκετινγκ και lifestyle.
Στη διαδρομή, μετά τα Τέμπη, το γύρισες σε αντισυστημισμό της Ζωής, για να φορέσεις το κοστούμι της αγανάκτησης.
Τώρα οι αγώνες σου για Κάθαρση και Δικαιοσύνη δικαιώνονται μέσα από το σαγηνευτικό βλέμμα της Καρυστιανού.
Πραγματικά, δεν βαρέθηκες;
Γιατί ό,τι προβιά κι αν φόρεσες, ένα πράγμα έμεινε ίδιο: ποτέ δεν αμφισβήτησες την εξουσία του κεφαλαίου.
Και εκεί, στην καρδιά του προβλήματος, η σοσιαλδημοκρατία αποδεικνύεται ξανά αυτό που ήταν πάντα, προβιά.
Προβιά δημοκρατική, προβιά προοδευτική, το πιο καλοχτενισμένο άλλοθι της τάξης που εκμεταλλεύεται.
Χωρίς σύγκρουση με το κεφάλαιο εδώ, κάθε ρητορεία αριστερή, πατριωτική ή αντισυστημική θα συντριβεί από την Ιστορία. Και εσύ, σαν γνήσιος ανθρωπάκος, θα ψάχνεις τι έφταιξε.
