Για τον ρόλο μιας συμβιβασμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας
Με αφορμή το τραγικό συμβάν στη Γλυφάδα και τον θάνατο εργαζόμενης, ο πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ υποστήριξε δημόσια ότι οι δομές μη τυπικής εκπαίδευσης λειτούργησαν παρά σχετική εντολή της Περιφέρειας.
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική και γνωστή σε όσους εργάζονται στα Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης και στα Κέντρα Ξένων Γλωσσών. Καμία τέτοια εντολή δεν υπήρξε για τη μη τυπική εκπαίδευση. Οι αποφάσεις αφορούσαν αποκλειστικά τη δημόσια και ιδιωτική τυπική εκπαίδευση, αφήνοντας για ακόμη μία φορά τον συγκεκριμένο κλάδο εκτός κάθε ουσιαστικής πρόβλεψης.
Οι εργαζόμενοι βρεθήκαμε κανονικά στους χώρους εργασίας μας, όχι λόγω παραβίασης κάποιας απαγόρευσης, αλλά εξαιτίας ενός διαρκούς θεσμικού κενού που επιτρέπει στην εργοδοσία να δρα ανεξέλεγκτα.
Ένα κενό που ούτε δημιουργήθηκε ούτε συντηρείται τυχαία.
Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στις κρατικές ευθύνες. Όταν η ηγεσία μιας συνδικαλιστικής ομοσπονδίας αναπαράγει ή εξωραΐζει το κυρίαρχο αφήγημα, αντί να στηρίζεται στις ανακοινώσεις και τις καταγγελίες των πρωτοβάθμιων σωματείων, τότε δεν πρόκειται απλώς για γραφειοκρατική απομάκρυνση από τη βάση. Πρόκειται για μια συνδικαλιστική αντίληψη συμβιβασμένη, που επιλέγει τη διαχείριση και τελικά αφήνει τους εργαζόμενους ακάλυπτους.
Σε τέτοιες συνθήκες, η υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας των εργαζομένων δεν μπορεί να ανατεθεί σε «υπεύθυνες» και θεσμικά ευθυγραμμισμένες ηγεσίες. Μπορεί να στηριχθεί μόνο στη συλλογική δράση και στον αγώνα από τα κάτω.
