Η χρονιά άνοιξε με τον πιο αιματηρό τρόπο για την εργατικη ταξη. Στα Τρίκαλα, πέντε εργάτριες έχασαν τη ζωή τους στη μπισκοτοβιομηχανία Βιολάντα, σε ένα εργοδοτικό έγκλημα που συγκλόνισε την εργατική τάξη. Δεν πρόκειται για τραγωδία ούτε για ατύχημα. Πρόκειται για το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός καθεστώτος ασυδοσίας, όπου η εντατικοποίηση, η έλλειψη ουσιαστικών μέτρων ασφάλειας και η ανυπαρξία ελέγχων μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς σε θαλάμους θανάτου. Πέντε γυναίκες δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους, επειδή το κράτος και η εργοδοσία θεωρούν τη ζωή των εργαζομένων αναλώσιμη.
Στη Θεσσαλονίκη, τέσσερις εργαζόμενοι της ΕΥΑΘ τραυματίστηκαν σοβαρά κατά τη διάρκεια εργασιών σύνδεση νέου αγωγού. Θραύση αγωγού υψηλής πίεσης, εκτόξευση υλικών, τραυματισμοί. Ένας από τους εργαζόμενους χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση. Το κράτος έσπευσε, για ακόμη μια φορά, να μιλήσει για «διερεύνηση», επιχειρώντας να διαχειριστεί επικοινωνιακά ένα γεγονός που αποκαλύπτει τις πραγματικές συνθήκες εργασίας. Συνθήκες πίεσης, ελλείψεων και ρίσκου, που θεωρούνται φυσιολογικές στο όνομα της ταχύτητας και της μείωσης του κόστους.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, χθες στον Πύργο σημειώθηκε νέο εργατικό ατύχημα σε χώρο του ΟΣΕ, με εργαζόμενο να τραυματίζεται κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του. Ο σιδηρόδρομος, πλήρως απαξιωμένος, υποστελεχωμένος και εγκαταλειμμένος από το κράτος, συνεχίζει να λειτουργεί με όρους επικινδυνότητας. Οι εργαζόμενοι καλούνται να κρατήσουν όρθιες κρίσιμες υποδομές χωρίς προσωπικό, χωρίς συντήρηση, χωρίς επαρκή μέτρα προστασίας. Το κράτος, που φέρει ακέραια την ευθύνη, επιλέγει τη σιωπή και την αδιαφορία.
Τα γεγονότα αυτά συνδέονται μεταξύ τους. Δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα μιας συνειδητής κρατικής πολιτικής που διαλύει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, αποψιλώνει τις υπηρεσίες, προωθεί την εργολαβοποίηση και αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως κοστος. Το κράτος δεν είναι απλός παρατηρητής. Είναι συνένοχος. Νομοθετεί, επιβλέπει, ελέγχει ή, πιο σωστά, δεν ελέγχει. Και γι’ αυτό φέρει ακέραιη την ευθύνη για τους νεκρούς και τους τραυματίες.
Όταν πέντε εργάτριες σκοτώνονται στη Βιολάντα, όταν εργαζόμενοι σακατεύονται σε δίκτυα ύδρευσης και σιδηροδρόμους, μιλαμε για ένα σύστημα που θυσιάζει ζωές για να διασφαλίσει κέρδη και «αποτελεσματικότητα». Μιλάμε για κρατική εγκληματική αμέλεια που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Οι εργαζόμενοι δεν είναι αριθμοί. Δεν είναι στατιστικές. Δεν είναι παράπλευρες απώλειες. Κάθε νεκρός και κάθε τραυματίας είναι κατηγορητήριο απέναντι σε ένα κράτος που γνωρίζει και επιλέγει να μην προστατεύει. Και όσο αυτή η πολιτική συνεχίζεται, οι χώροι δουλειάς θα παραμένουν πεδία θυσίας και αίματος.
