Οι προτάσεις και λύσεις που κατατίθενται
Με αφορμή και κατά τη διάρκεια των αγροτικών κινητοποιήσεων μεγάλες εφημερίδες και μέσα ενημέρωσης εμφάνισαν εκτεταμένη αρθρογραφία για τα προβλήματα της αγροτικής οικονομίας και την άποψή τους για τις αιτίες και διάφορες λύσεις. Κυριαρχεί σε αυτά τα δημοσιεύματα η εξειδίκευση και η κατάρτιση των αγροτών, η αύξηση των επενδύσεων, το πέρασμα από την επιδότηση στην επένδυση με στόχο την ανθεκτικότητα και την ανταγωνιστικότητα στις σημερινές συνθήκες. Το ερώτημα και μέγα πρόβλημα συνάμα είναι όλα αυτά ποιοι αγρότες που μπορούν να τα υλοποιήσουν; Πώς θα επιμορφωθούν περισσότεροι αγρότες και ιδίως νέοι και με ποιους πόρους θα γίνουν οι επενδύσεις; Οι μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις και σε πολλές περιπτώσεις καθετοποιημένες μπορούν να ανταποκριθούν, ίσως και κάποιοι άλλοι μεγαλοεπιχειρηματίες που θα μπουν στην παραγωγή και την αγροτική οικονομία, η μεγάλη όμως μάζα και κυρίως οι νεότεροι παραγωγοί και η πλέον οικονομικά αδύναμοι πως θα τα υλοποιήσουν και εν τέλη τι θα γίνει με αυτούς;
Μόνο με τη διαμόρφωση εκ μέρους του κράτους ενός μεγάλου φιλόδοξου προγράμματος εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης της γεωργίας και της κτηνοτροφίας με τη διάθεση όλων των αναγκαίων πόρων, της επιστημονικής γνώσης και με παράλληλη αντιμετώπιση του τεράστιου ανταγωνισμού που συνθλίβει τους ασθενέστερους. Αυτό όμως σημαίνει μια διαφορετική πολιτική από αυτή που ασκείται σήμερα και να σοβαρό αναπροσανατολισμό της διάθεσης των κρατικών πόρων και αυτών της ΕΕ.
Οι δρόμοι είναι δύο.
Ο πρώτος είναι η συνέχιση της σημερινής πολιτικής, η συγκέντρωση της γης και της παραγωγής σε μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις και η απομάκρυνση από την παραγωγή των υπολοίπων εκ των οποίων κάποιοι θα γίνουν μισθωτοί εργάτες στις επιχειρήσεις αυτές και οι περισσότεροι θα περάσουν στην ανεργία και θα αναζητήσουν αλλού απασχόληση. Η χώρα θα κατακλύζεται από φθηνά και αμφίβολης ποιότητας αγροτικά προϊόντα και η απορρύθμιση των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών μέσω των νέων γονιδιακών τεχνικών θα τροφοδοτεί την αγορά με μεταλλαγμένα προϊόντα. Η τροφή, η γη, οι σπόροι θα παραδοθούν στις πολυεθνικές που θα ρυθμίζουν ολοκληρωτικά τι τρώμε και πόσο πληρώνουμε. Η καλλιεργούμενη συνολική αγροτική γη θα μειωθεί, θα μειωθεί επίσης ο πληθυσμός της υπαίθρου με σοβαρό αντίκτυπο την ερημοποίηση μεγάλων τμημάτων της. Βέβαια θα αυξηθούν τα τουριστικά χειμερινά θέατρα, θα αυξηθούν τα πάνελ για παραγωγή ηλιακής ενέργειας, σε κάποιες περιοχές θα έχουμε ανοικοδόμηση και airbnb.
Η Ελλάδα χωρίς να ελέγχει τον αγροτικό τομέα της, χωρίς επαρκή γεωργία και σημαντικό βαθμό κάλυψη των διατροφικών αναγκών της είναι χώρα πολλαπλά εξαρτημένη και σε μία ιστορική δύσκολη καμπή θα έχει ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα για να αντιμετωπίσει την κατάσταση και να σταθεί στα πόδια της. Αυτό το δρόμο εγγυάται η ΕΕ και οι πολυεθνικές της, η εμπορομεσιτική και εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό οικονομική ελίτ της χώρας, η κυβέρνηση της ΝΔ και οι υπόλοιπες αστικές δυνάμεις που ομνύουν στην ΕΕ και στο δυτικό προσανατολισμό της χώρας.
Ο άλλος δρόμος είναι η ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής, ο εκσυγχρονισμό της με τα κατάλληλα μέσα και τεχνικές της σύγχρονης επιστήμης και με την αναγκαία χρηματοδότηση για ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο παρεμβάσεων που θα διατηρήσει τους μικρούς παραγωγούς στον κλήρο και στις καλλιέργειές τους, θα προσελκύσει νέους αγρότες στην αγροτική οικονομία και θα οργανώσει παρεμβάσεις για τη μείωση του κόστους παραγωγής των αγροτικών προϊόντων, την αύξηση του μεγέθους των αγροτικών εκμεταλλεύσεων και τη συνεταιριστικοποίηση των αγροτών σε σύγχρονους συνεταιρισμούς, ώστε να μειωθεί το κόστος παραγωγής και η δυνατότητα διαπραγμάτευσης της τιμής του προϊόντος.
Είναι σαφές ότι κάτι τέτοιο δεν χωράει εντός της ΚΑΠ και των ευρωενωσιακών κανόνων, θα απαιτηθεί απειθαρχία ,παράκαμψη τους και σύγκρουση. Απαιτεί μεγάλη τροποποίηση της οικονομικής πολιτικής σε εναντίωση με την ολιγαρχία της χώρας και το πολιτικό σύστημα.
Είναι η επιλογή πολιτικής που συμφέρει τους αγρότες, τους καταναλωτές, τον ελληνικό λαό διαμορφώνει διατροφική επάρκεια, στηρίζει την ανεξαρτησία της χώρας.
Ορισμένα πολιτικά συμπεράσματα
Ο μεγαλειώδης και αδικαίωτος, μέχρι στιγμής, αγώνας των αγροτών δίνει την ευκαιρία για ορισμένα σημαντικά και χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα.
Η αποδοχή που συνάντησαν τα αιτήματα των αγροτών και οι μορφές πάλης τους είναι τεράστια. Καταγράφηκε στις δημοσκοπήσεις ως και 80% ίσως και περισσότερο, οι μόνοι που διαμαρτύρονταν ήταν δυο-τρεις επιχειρηματίας σε χειμερινούς τουριστικούς προορισμούς που τα κανάλια φρόντισαν να ξημεροβραδιάζουν τους ίδιους και τους ίδιους. Τέτοια μεγάλη αποδοχή αγροτικού αγώνα είχαμε να δούμε πολλά χρόνια. Το δίκαιο των αιτημάτων τους η συνειδητοποίηση ότι ο αγώνας αυτός δεν είναι μόνο για τους αγρότες αλλά για όλο το λαό για τη χώρα και για το μέλλον ήταν που καθόρισαν τη στάση της λαϊκής πλειονότητας, δείγμα ότι ο λαός αντιλαμβάνεται, ξέρει να επιβραβεύει και θα λέγαμε έτοιμος να δείξει την αλληλεγγύη του που σε κάποιο βαθμό πρωτόβουλα την έδειξε.
Η κυβέρνηση είχε την αναμενόμενη στάση. Αφού επί μήνες ενέπαιζε τους αγρότες και τα αιτήματα τους, θεώρησε ότι τα μπλόκα θα εκτονωθούν γρήγορα και οι αγρότες θα επιστρέψουν πίσω και ίσως στους έδινε κάποια ψίχουλα. Δεν εκτίμησε όμως σωστά. Η αποφασιστικότητα και η θέληση των αγροτών που την τροφοδοτούσαν τα αδιέξοδά τους αποδείχθηκε ιδιαίτερα ισχυρή. Και τότε η κυβέρνηση ενεργοποίησε τον κοινωνικό αυτοματισμό, όπως έκανε πάντα η ίδια και οι κυβερνήσεις διαχρονικά. Προσπάθησε να στρέψει τα άλλα τμήματα της κοινωνίας και ιδιαίτερα τα μικροαστικά και μεσοαστικά, γιατί η αστική τάξη το είχε ήδη πράξει, εναντίον των αγροτών. Και πάλι όμως αποτέλεσμα για την κυβέρνηση δεν υπήρξε έτσι μπήκε μπροστά το σχέδιο διάσπασης των αγροτών και της υπονόμευσης του αγώνα τους. Οργανώθηκε η συνάντηση του πρωθυπουργού και υπουργικού κλιμακίου με λίγα μικρά αγροτικά μπλόκα και κάμποσους φιλοκυβερνητικούς παράγοντες εν μέσω τεράστιας προβολής του γεγονότος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Οι αγρότες άντεχαν, ήταν αποφασισμένοι. Όμως η κυβέρνηση είχε ήδη πάρει το πάνω χέρι μετά από 55 μέρες των αγροτών στο δρόμο και την αντίστοιχη κούραση που είχε συσσωρευτεί. Έτσι έκλεισε ο μεγάλος αγροτικός αγώνας κατόπιν συνάντησης τους με τον πρωθυπουργό και κυβερνητικό κλιμάκιο που αναγνώρισε για άλλη μία φορά το δίκαιο του αγώνα τους αλλά δεν είχε τίποτα απολύτως να δώσει.
Η μεγάλη αποδοχή του αγροτικού αγώνα που δεν εκδηλώθηκε – οι ευθύνες.
Και όμως υπήρχαν σημαντικά περιθώρια ο αγώνας αυτός να τελειώσει με νίκη των αγροτών αποσπώντας ουσιαστικές παραχωρήσεις και μαζί πολύπλευρα πολιτικά και κινηματικά αποτελέσματα. Προϋπόθεση για αυτό ήταν να ενεργοποιηθεί ο παράγοντας εργατική τάξη, ο λαός που είχε δηλώσει τις διαθέσεις του και ήταν έτοιμος να ενεργοποιηθεί. Ο λαός όμως δεν κινητοποιείται αυτόβουλα είναι εξαιρετικά δύσκολο καθένας από μόνος του. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο ρόλος ηγεσιών πολιτικών και συνδικαλιστικών, όσων ενδιαφέρονται για τους αγρότες, το αγροτικό κίνημα, για το λαό και τους αγώνες, είναι κρίσιμος. Οι ηγεσίες πρέπει να δώσουν το σύνθημα, να οργανώσουν την κινητοποίηση και κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ και οι αγρότες έμειναν μόνοι τους και αβοήθητοι. Οι αριστερές οργανώσεις και κόμματα, πρωτίστως και κυρίως το ΚΚΕ, περιορίστηκαν σε ανακοινώσεις λόγια συμπαράστασης και πολλές δηλώσεις και μαζί ορισμένες επισκέψεις αντιπροσωπειών στα μπλόκα.
Μπορούσε να γίνουν πάρα πολλά, από την κατάθεση πρότασης στην ΓΣΕΕ για 24ωρη απεργία και καθένας ας έπαιρνε τις ευθύνες του, προκήρυξη απεργίας από τις ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα στα οποία πλειοψηφεί το ΠΑΜΕ και από κοινού με την ΑΔΕΔΥ να οργανωθεί 24ωρη πανελλαδική απεργία με όλα τα κατάλληλα μέτρα που όλα δείχνουν ότι θα είχε μεγάλη επιτυχία. Διοργάνωση μεγάλων συλλαλητηρίων σε όλες τις πόλεις της χώρας. Να στηνόταν δηλαδή «μπλόκα» σε όλες τις πόλεις και να γενικευόταν ο αγώνας.
Η κυβέρνηση θα αποκαλύπτονταν και μαζί οι πολιτικές ηγεσίες που δεν θα ανταποκρίνονταν, η καταστροφική πολιτική της αστικής της αστικής τάξης της χώρας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και της ΕΕ θα έμπαινε κυριολεκτικά στο στόχαστρο, θα αποκαλύπτονταν ευρύτερα στα μάτια του λαού, το κλίμα θα άλλαζε αυτοπεποίθηση και αγωνιστικό πνεύμα θα διαπερνούσε τους εργαζόμενους και συνολικά το λαό.
Τα πολιτικά οφέλη θα ήταν πολλαπλά. Όμως το ΚΚΕ σιώπησε – ποιος ξέρει για ξέρει για ποιο λόγο. Όμως τέτοιες ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται συχνά στο κόμμα της εργατικής τάξης να παρουσιαστεί στην εργατική τάξη και το λαό και να κατοχυρωθεί ως ο ηγέτης τους. Θα διεξαγόταν το 2,ο συνέδριο του κόμματος εν μέσω ενός μεγαλειώδους αγώνα και θα ήταν ουσιαστικά ο ηγέτης και καθοδηγητής του. Το γεγονός θα σκόρπιζε ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση της γραμμές του, θα αναδείκνυε πλατιά την επαναστατική τακτική του, το ρόλο και τα χαρακτηριστικά του ως μόνου παράγοντα που μπορεί να οργανώσει τους εργάτες και το λαό για μεγάλες αλλαγές που θα είναι προσανατολισμένες στο μέλλον. Θα διαμόρφωνε τις βάσεις τη συμμαχίας εργατικής τάξης με την αγροτιά και μαζί την εμπιστοσύνη των λαϊκών στρωμάτων απέναντί του. Μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης επιτυγχάνονται αυτά και όχι μέσω ενός τυποποιημένου συνεδρίου με εισηγήσεις απολογισμούς και τα καθιερωμένα. Τυποποιημένοι αγώνες, τυποποιημένα συνέδρια.
Τα μπλόκα τέλειωσαν ο αγώνας συνεχίζεται διακήρυξε η Πανελλαδική Επιτροπή Μπλόκων. Το χρονικό διάστημα που διανύουμε είναι κρίσιμο. Πρέπει να βγουν συμπεράσματα σε βάθος, η συζήτηση στην αγκαλιάσει χιλιάδες αγρότες να διασφαλιστεί η αγωνιστική ενότητα των μπλόκων των αγροτών, να συνδεθούν με αγωνιστικές δυνάμεις του λαού με επιστήμονες, ώστε να διαμορφωθεί ένα πιο ολοκληρωμένο πλαίσιο για την επιβίωση του αγροτικού κόσμου την ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής το διατροφικό πρόβλημα και το ζωντάνεμα της υπαίθρου.
