Η συνεχής πτώση της ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα και η εκρηκτική αύξηση των ενοικιαστών δεν αποτελούν φυσικό φαινόμενο ούτε απλή ευρωπαϊκή σύγκλιση αλλά το άμεσο αποτέλεσμα μιας βαθιά ταξικής πολιτικής που μετατρέπει τη στέγη από κοινωνικό δικαίωμα σε εμπόρευμα και πεδίο κερδοσκοπίας.
Μέσα σε δύο δεκαετίες η Ελλάδα πέρασε από ποσοστά ιδιοκατοίκησης άνω του 80% στο σημερινό 69,7% πλησιάζοντας τον μέσο όρο της ΕΕ. Την ίδια στιγμή σχεδόν το ένα τρίτο των νοικοκυριών ζει πλέον στο ενοίκιο με τις νεότερες ηλικίες να εγκλωβίζονται σε μια μόνιμη επισφάλεια. Η γενιά του ενοικίου δεν είναι επιλογή ζωής είναι κοινωνική αναγκαιότητα που επιβάλλεται από τους χαμηλούς μισθούς την εργασιακή ανασφάλεια, το ακριβό χρήμα και την πλήρη απουσία ουσιαστικής στεγαστικής πολιτικής. Οι τιμές των ακινήτων και τα ενοίκια εκτοξεύονται ενώ η πρόσβαση στη στεγαστική πίστη γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Τράπεζες funds και μεγάλοι επενδυτές συγκεντρώνουν μαζικά κατοικίες την ώρα που χιλιάδες εργατικά νοικοκυριά αδυνατούν να καλύψουν βασικές στεγαστικές ανάγκες. Οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, η χρυσή βίζα, η τουριστικοποίηση των πόλεων και η πλήρης απελευθέρωση της αγοράς κατοικίας επιταχύνουν τη μεταφορά πλούτου από τους πολλούς στους λίγους.
Πίσω από τους αριθμούς κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα. Εργαζόμενοι που δίνουν πάνω από το μισό τους εισόδημα για ενοίκιο νέοι που επιστρέφουν στο πατρικό ή στοιβάζονται σε μικρά διαμερίσματα οικογένειες που απειλούνται με έξωση ηλικιωμένοι που βλέπουν τα σπίτια τους να περνούν σε servicers. Η στέγη γίνεται προνόμιο.
Στην Ελλάδα αντίθετα κυριαρχεί η απόλυτη ασυδοσία της αγοράς με το κράτος να λειτουργεί ως εγγυητής των συμφερόντων του κεφαλαίου και όχι ως υπερασπιστής της λαϊκής κατοικίας. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί οργανικό μέρος του σημερινού μοντέλου ανάπτυξης που βασίζεται στη συμπίεση των εισοδημάτων στην ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών αγαθών και στη μετατροπή κάθε ανθρώπινης ανάγκης σε πεδίο κερδοφορίας. Όσο η κατοικία αντιμετωπίζεται ως επενδυτικό προϊόν τόσο θα βαθαίνει η στεγαστική κρίση. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα η απάντηση δεν μπορεί να είναι αποσπασματικά επιδόματα ή επικοινωνιακές ρυθμίσεις. Απαιτείται σύγκρουση με την πολιτική που παραδίδει τη στέγη σε τράπεζες και funds. Δημόσια στεγαστική πολιτική, έλεγχος των ενοικίων προστασία της πρώτης κατοικίας, μαζική κατασκευή κοινωνικών κατοικιών και αξιοποίηση του δημόσιου αποθέματος είναι αναγκαία μέτρα ανακούφισης.
Πάνω απ όλα όμως χρειάζεται οργανωμένος αγώνας γιατί μόνο μέσα από τη συλλογική πάλη μπορεί να ανατραπεί ένα σύστημα που γεννά στεγαστική φτώχεια για τους πολλούς και ακίνητο πλούτο για τους λίγους.
Η κατοικία είναι δικαίωμα όχι εμπόρευμα.
