Παρά τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για «σπάσιμο του φράγματος των 1.500 ευρώ», τα επίσημα στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ για το 2025 αποκαλύπτουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Πίσω από τα επικοινωνιακά παιχνίδια με τον μέσο μισθό κρύβεται η ουσιαστική μείωση της αγοραστικής δύναμης και η γενίκευση της μισθολογικής φτώχειας.
Η ονομαστική αύξηση του μέσου μισθού περιορίστηκε μόλις στο 1,5%, τη στιγμή που ο πληθωρισμός έφτασε το 2,9%. Αυτό σημαίνει ότι σε πραγματικούς όρους ο μισθός μειώθηκε. Ο μέσος μεικτός μισθός ανέβηκε από τα 1.342 στα 1.363 ευρώ, δηλαδή καθαρή αύξηση μικρότερη από 20 ευρώ τον μήνα, ποσό που εξανεμίζεται πριν καν φτάσει στο καλάθι του σούπερ μάρκετ. Έτσι, το «ρεκόρ» των 1.500 ευρώ αποδεικνύεται κενό γράμμα για τη μεγάλη μάζα των μισθωτών.
Τα ίδια τα στοιχεία δείχνουν ότι σχεδόν τρεις στους δέκα εργαζόμενους αμείβονται γύρω ή κάτω από τον κατώτατο μισθό των 880 ευρώ μεικτά. Περίπου 700.000 μισθωτοί βρίσκονται σε αυτή την κατηγορία, με πάνω από 380.000 να λαμβάνουν κάτω από 800 ευρώ μεικτά. Άλλο ένα 8,2% πληρώνεται από 901 έως 1.000 ευρώ και σχεδόν το ένα τέταρτο κινείται μεταξύ 1.001 και 1.200 ευρώ. Συνολικά, πάνω από έξι στους δέκα εργαζόμενους έχουν εισόδημα κάτω από 1.000 ευρώ καθαρά, ενώ το 77% παραμένει κάτω από το όριο των 1.500 ευρώ μεικτά που προβάλει η κυβέρνηση ως «στόχο».
Η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή μιας μισθολογικής πυραμίδας με συνωστισμό στους χαμηλούς ορόφους και ελάχιστους στα «ρετιρέ». Η κατανομή των μισθών παραμένει βαθιά άνιση: οι πολλοί στοιβάζονται στις χαμηλές αποδοχές, ενώ μικρά ποσοστά συγκεντρώνονται στις υψηλές. Γι’ αυτό και ο μέσος μισθός είναι παραπλανητικός. Ο διάμεσος μισθός, πιο αντιπροσωπευτικός δείκτης, εκτιμάται γύρω στα 1.100 ευρώ μεικτά, δηλαδή κάτω από 900 ευρώ καθαρά. Με άλλα λόγια, οι μισοί εργαζόμενοι ζουν με λιγότερα από αυτά τα ποσά, που δεν επαρκούν ούτε για τα στοιχειώδη όταν υπάρχουν ενοίκια, δάνεια και οικογενειακές υποχρεώσεις.
Ακόμη και αυτή η μικρή μετακίνηση εργαζομένων από τα πολύ χαμηλά κλιμάκια προς ελαφρώς υψηλότερα δεν αλλάζει τη συνολική εικόνα. Πρόκειται απλώς για τεχνική μετατόπιση λόγω ονομαστικών αυξήσεων, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα στο βιοτικό επίπεδο. Η αύξηση του κατώτατου μισθού ήταν μεγαλύτερη από την αύξηση του μέσου, γεγονός που δείχνει ότι η συμπίεση των μισθών παραμένει γενικευμένη.
Αν μάλιστα ο υπολογισμός γίνει ανά θέση εργασίας , αφού πάνω από 130.000 εργαζόμενοι δουλεύουν σε περισσότερους από έναν εργοδότες, ο μέσος μισθός πέφτει στα 1.293 ευρώ μεικτά. Σε αυτό προστίθεται το γεγονός ότι στον μέσο μισθό περιλαμβάνονται υπερωρίες, νυχτερινά, Κυριακές και αργίες, δηλαδή για να «βγει» το χιλιάρικο απαιτούνται εξαντλητικά ωράρια και δουλειά-λάστιχο, που πλέον φτάνει ακόμα και τα 13ωρα στον ίδιο εργοδότη.
Την ίδια στιγμή, η υποαπασχόληση αγγίζει το 21,5%, με τους μισούς από αυτούς τους εργαζόμενους να δουλεύουν λιγότερο από 20 ώρες την εβδομάδα. Πρόκειται για μια στρατιά φθηνού και ευέλικτου εργατικού δυναμικού, που κρατά καθηλωμένους τους μισθούς συνολικά.
Τα στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ επιβεβαιώνουν ότι πίσω από τους κυβερνητικούς θριάμβους κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: ο πραγματικός μισθός μειώνεται, η μισθολογική ανισότητα βαθαίνει και η εργατική πλειοψηφία εγκλωβίζεται σε ένα καθεστώς μόνιμης οικονομικής ανασφάλειας. Τα «1.500 ευρώ» είναι άπιαστο όνειρο για τους πολλούς, ενώ η ανάπτυξη συνεχίζει να μοιράζεται μονόπλευρα υπέρ της εργοδοσίας και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
