Με το νέο καθεστώς εργασίας και τη γενίκευση της 13ωρης απασχόλησης που τίθεται σε εφαρμογή απο σημερα, η καθημερινότητα χιλιάδων εργαζομένων γίνεται ακόμη πιο ασφυκτική. Το 8ωρο μετατρέπεται σταδιακά σε εξαίρεση, ο ελεύθερος χρόνος σε είδος υπό εξαφάνιση και η περιβόητη «συναίνεση» του εργαζόμενου λειτουργεί περισσότερο ως τυπικό άλλοθι παρά ως πραγματική επιλογή. Η εργασία οργανώνεται όλο και λιγότερο με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες και όλο και περισσότερο με βάση τις απαιτήσεις της κερδοφορίας.
Σύμφωνα με τις κυβερνητικές διακηρύξεις, οι αλλαγές γίνονται στο όνομα της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας. Στην πράξη, όμως, αυτό που καταγράφεται είναι περισσότερες ώρες δουλειάς, εντατικοποίηση, φθορά και ανασφάλεια. Η κούραση βαφτίζεται «παραγωγικότητα», η ελαστικότητα «ευελιξία» και η αποδοχή των όρων παρουσιάζεται ως ατομική ευθύνη. Όταν η άρνηση σημαίνει κίνδυνο απόλυσης ή περιθωριοποίησης, η «επιλογή» παύει να είναι ελεύθερη.
Οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται σε μια μικρή μερίδα εργαζομένων. Αγγίζουν το σύνολο της εργατικής τάξης: εκπαιδευτικούς, υγειονομικούς, εργαζόμενους στο εμπόριο, στη βιομηχανία και στις υπηρεσίες. Κοινός παρονομαστής είναι η συμπίεση του χρόνου ζωής και η μεταφορά όλου του βάρους της «ανάπτυξης» στις πλάτες των εργαζομένων.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, πληθαίνουν οι φωνές που επισημαίνουν ότι η απάντηση δεν μπορεί να είναι ατομική. Η εμπειρία δείχνει πως μόνο η συλλογική οργάνωση και η κοινή δράση μπορούν να ανακόψουν την πορεία διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων. Το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, στην αξιοπρέπεια και στη ζωή μπαίνει ξανά στο επίκεντρο, την ώρα που η πραγματικότητα της αγοράς εργασίας γίνεται ολοένα πιο σκληρή.
Το εργατικό και το λαϊκό κίνημα συνολικά βρίσκονται σήμερα σε φάση αναμονής. Γίνονται διεργασίες, ωριμάζουν συμπεράσματα, καταγράφεται μια σταδιακή απεξάρτηση από την ιδεολογία της αστικής τάξης. Η άνοδος της κινητικότητας δεν θα είναι γραμμική: θα έρθει απότομα, χωρίς να μπορεί να προβλεφθεί το πότε. Οι δυνάμεις της κομμουνιστικής αριστεράς οφείλουν να είναι προετοιμασμένες γι’ αυτή τη στιγμή. Και από τώρα να βάζουν αιτήματα ζύμωσης και σύγκρουσης: 6ωρο – 5ήμερο – 30ωρο, ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, συλλογικές συμβάσεις. Γιατί οι αγώνες που έρχονται θα απαιτήσουν πολιτική ετοιμότητα, καθαρό προσανατολισμό, ενότητα και οργάνωση, και βαθιές ρίζες μέσα στην εργατική τάξη.
