Τα πρόσφατα επεισόδια στην πόλη Μορόν της Κούβας, όπου διαδηλωτές προχώρησαν σε βανδαλισμούς σε γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος, παρουσιάζονται ήδη από αρκετά δυτικά μέσα ενημέρωσης ως ένδειξη «κατάρρευσης» ή «αυταρχισμού». Στην πραγματικότητα, όμως, το ίδιο το γεγονός δείχνει ακριβώς το αντίθετο.
Σε μια χώρα που συστηματικά κατηγορείται από τους ιμπεριαλιστές ως «απολυταρχικό καθεστώς», πραγματοποιήθηκε διαδήλωση, εκφράστηκε δημόσια δυσαρέσκεια, σημειώθηκαν ακόμη και βανδαλισμοί σε κρατικό κτίριο και η αντίδραση της κυβέρνησης περιορίστηκε σε συλλήψεις συγκεκριμένων ατόμων και σε πολιτική τοποθέτηση του προέδρου Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, ο οποίος αναγνώρισε ότι τα παράπονα των πολιτών είναι «θεμιτά». Δεν υπήρξε μαζική καταστολή, ούτε εικόνες γενικευμένης βίας από το κράτος απέναντι στον πληθυσμό. Αντίθετα, στη σύγχρονη Ελλάδα, υπάρχει μέχρι προληπτική καταστολή του κινήματος, όπως έγινε και ανήμερα των κινητοποίησεων στα Τέμπη.
Στην Κούβα, η πραγματικότητα είναι σύνθετη και δραματική. Ο κουβανικός λαός παραμένει ένας από τους πιο ανθεκτικούς λαούς της σύγχρονης ιστορίας. Επί δεκαετίες ζει κάτω από οικονομικό αποκλεισμό, ενεργειακές ελλείψεις και τεράστιες δυσκολίες που επιβαρύνθηκαν ακόμη περισσότερο τους τελευταίους μήνες. Οι συνεχείς διακοπές ρεύματος, οι ελλείψεις τροφίμων, καυσίμων και φαρμάκων έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση πραγματικής εξουθένωσης για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.
Ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας παραδέχθηκε ότι δεν έχουν εισαχθεί καύσιμα εδώ και τρεις μήνες, αποτέλεσμα των αμερικανικών κυρώσεων και του αποκλεισμού αποστολών πετρελαίου από τη Βενεζουέλα, που μέχρι πρόσφατα κάλυπταν περίπου το μισό των ενεργειακών αναγκών της χώρας. Οι συνέπειες είναι ορατές παντού: από τη λειτουργία των νοσοκομείων και των μεταφορών μέχρι την αποκομιδή απορριμμάτων και τη λειτουργία των σχολείων.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι αναπόφευκτη. Και αυτό ακριβώς αποδεικνύει κάτι ουσιαστικό: η κουβανική κοινωνία δεν είναι μια κοινωνία σιωπής. Ο λαός της Κούβας παραμένει ενεργός πολιτικά, εκφράζει παράπονα, πιέζει την εξουσία και διεκδικεί λύσεις.
Η επιβίωση της κουβανικής επανάστασης βρίσκεται σήμερα σε ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία της ιστορίας της. Ο οικονομικός αποκλεισμός, η ενεργειακή ασφυξία και οι γεωπολιτικές πιέσεις έχουν φέρει τη χώρα στα όριά της. Η μάχη για την επιβίωση της κοινωνίας και των κατακτήσεων της επανάστασης μοιάζει πλέον να κρίνεται σε μια λεπτή κλωστή.
Ωστόσο στην εποχή του διαδικτύου, κανένα σύστημα προπαγάνδας δεν μπορεί να κρύψει τη φτώχεια, την κοινωνική ανισότητα και την απαξίωση της ζωής που χαρακτηρίζουν μεγάλα τμήματα του δυτικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Οι εικόνες κοινωνικής διάλυσης, ανασφάλειας και βαθιάς ανισότητας εμφανίζονται όλο και πιο έντονα στην ίδια τη μητρόπολη, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και αυτά τα γνωρίζει ο κουβανικός λαός, και θα πολεμήσει μέχρι τέλος για να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις του.
Η Κούβα βρίσκεται σήμερα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ο ηρωισμός και η αντοχή του λαού της έχουν αποδείξει πολλές φορές ότι μπορούν να ξεπεράσουν τεράστιες δυσκολίες. Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν αυτές οι αντοχές θα επαρκέσουν για να κρατήσουν ζωντανή μια επανάσταση που για δεκαετίες αντιστέκεται σε έναν από τους πιο σκληρούς οικονομικούς αποκλεισμούς της σύγχρονης ιστορίας.
