Η εξέλιξη με την ελληνική πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία δεν αφήνει πλέον περιθώρια παρερμηνειών. Σύμφωνα με τις ίδιες τις κυβερνητικές δηλώσεις, ελληνικά συστήματα συμμετείχαν ενεργά σε αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων, στο πλαίσιο διεθνούς αποστολής αεράμυνας. Αυτό σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: η Ελλάδα δεν είναι απλώς σύμμαχος ή υποστηρικτής, είναι και επιχειρησιακά εμπλεκόμενη σε πολεμικό μέτωπο.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει αυτή την εμπλοκή ως αμυντική ενέργεια αποτροπής, υποστηρίζοντας ότι έτσι προστατεύονται οι Έλληνες και Ευρωπαίοι πολίτες και η οικονομία από αυξήσεις στο πετρέλαιο. Παράλληλα, αναπτύσσεται το επιχείρημα ότι η Ελλάδα λειτουργεί ως πάροχος ασφάλειας και αποκτά διπλωματικό και στρατηγικό κεφάλαιο σε μια κρίσιμη περιοχή.
Όμως πίσω από αυτή τη ρητορική, η πραγματικότητα είναι σκληρή, και ταυτόχρονα πολύ απλή.
Αν η Ελλάδα παρέχει ασφάλεια, το ερώτημα είναι: σε ποιους;
Σίγουρα όχι στον λαό που βλέπει την ακρίβεια να καλπάζει. Αντίθετα, η ίδια η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης αποκαλύπτει ΄ότι η αποστολή σχετίζεται άμεσα με την προστασία ενεργειακών υποδομών και τη σταθερότητα στην αγορά πετρελαίου. Δηλαδή, με την απρόσκοπτη λειτουργία ενός συστήματος που εξυπηρετεί μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους , εφοπλιστές, πετρελαϊκές, ενεργειακά συμφέροντα.
Και εδώ προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: τι θα γίνει αν αυτή η αποστολή ασφάλειας γίνει στόχος;
Γιατί αυτό που παρουσιάζεται ως αμυντική παρουσία, στην πράξη σημαίνει ότι Έλληνες στρατιωτικοί βρίσκονται μέσα σε ενεργό πολεμική σύγκρουση. Αν υπάρξει πλήγμα στην ελληνική πυροβολαρχία, αν υπάρξει νεκρός, τι θα ακολουθήσει; Περισσότερη εμπλοκή; Κλιμάκωση; «Εθνική συστράτευση»;
Η ιστορία δείχνει ότι τέτοιες αποστολές ποτέ δεν μένουν περιορισμένες.
Τα φέρετρα δεν είναι θεωρία: είναι πιθανότητα που μπορεί να γίνει πραγματικότητα.
Και τότε τίθεται το ερώτημα που καμία αστική κυβέρνηση δεν απαντά:
θα πάνε τα παιδιά της πολιτικής και οικονομικής ελίτ να πολεμήσουν; Ή, όπως συμβαίνει πάντα, θα σταλούν τα παιδιά της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων – βιοπαλαιστών, τα παιδιά του λαού;
Ταυτόχρονα, η οικονομική διάσταση είναι αποκαλυπτική. Η κυβέρνηση μιλά για προστασία του επιπέδου ζωής μέσω της σταθερότητας των τιμών ενέργειας. Όμως ο λαός ήδη πληρώνει:
- με αυξημένο κόστος ζωής
- με φόρους
- με δαπάνες για εξοπλισμούς και στρατιωτικές αποστολές
Ο πόλεμος έχει κόστος , και το πληρώνει ο λαός.
Αντίθετα, αυτοί που ωφελούνται είναι οι ίδιοι που ελέγχουν την ενέργεια, τη ναυτιλία και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Αυτοί που έχουν συμφέρον από τη διατήρηση των ενεργειακών ροών και της γεωπολιτικής επιρροής. Αυτοί που θησαυρίζουν ρισκάροντας, όχι τη δική τους ζωή, αλλά των ναυτεργατών.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η αποδοχή της «εθνικής γραμμής». Η εμπλοκή είναι πολιτική επιλογή. Και ως τέτοια, μπορεί να ανατραπεί.
Η λαική πάλη πρέπει να βάλει στο στόχαστρο:
- τη μετατροπή της χώρας σε πολεμικό ορμητήριο
- τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές αποστολές
- τη θυσία κοινωνικών αναγκών για στρατιωτικές δαπάνες
και να απαιτήσει:
- επιστροφή όλων των στρατιωτικών αποστολών από το εξωτερικό
- καμία εμπλοκή σε πολεμικούς σχεδιασμούς
- χρηματοδότηση των κοινωνικών αναγκών, όχι των εξοπλισμών
