Η Παγκόσμια Μέρα Νερού φωτίζει με τον πιο δραματικό τρόπο μια σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη περιβαλλοντική ανησυχία, αλλά για ένα ζήτημα ζωής και θανάτου που συνδέεται άμεσα με την κοινωνική οργάνωση και τις πολιτικές επιλογές.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, περίπου 1,4 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από ασθένειες που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί, αν υπήρχε πρόσβαση σε ασφαλές νερό, υγιεινή και αποχέτευση. Την ίδια στιγμή, πάνω από 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα πρόσβασης σε υγιεινό πόσιμο νερό, ενώ εκατομμύρια,στην πλειοψηφία τους παιδιά, χάνουν τη ζωή τους εξαιτίας μολυσμένων υδάτων.
Αυτή η κατάσταση δεν είναι «φυσικό φαινόμενο», αλλά αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει το νερό ως εμπόρευμα. Το νερό μετατρέπεται σε εργαλείο πίεσης και κερδοφορίας, ενταγμένο στους σκληρούς ανταγωνισμούς για τον έλεγχο των αγορών, της ενέργειας και των φυσικών πόρων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Μέση Ανατολή, όπου οι πόλεμοι έχουν φέρει τα συστήματα υδροδότησης στα όρια της κατάρρευσης. Η καταστροφή υποδομών, η ρύπανση των υδάτων και η διακοπή της πρόσβασης σε καθαρό νερό απειλούν άμεσα την υγεία και την επιβίωση εκατομμυρίων ανθρώπων, αποδεικνύοντας ότι το νερό μπορεί να μετατραπεί ακόμα και σε «όπλο» μέσα στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς.
Στην Ελλάδα, η ίδια στρατηγική εκφράζεται με την προώθηση της επιχειρηματικής λειτουργίας των υπηρεσιών ύδρευσης και το άνοιγμα του δρόμου για περαιτέρω ιδιωτικοποίηση. Οι πολιτικές αυτές οδηγούν σε αύξηση του κόστους για τον λαό, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τα συμφέροντα μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Παράλληλα, οι κατευθύνσεις για την «πράσινη» και «ευφυή» γεωργία επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο τους βιοπαλαιστές αγρότες, αυξάνοντας το κόστος άρδευσης και επιταχύνοντας τη συγκέντρωση της γης και της παραγωγής.
Η πείρα δείχνει ότι όσο το νερό αντιμετωπίζεται ως πεδίο κερδοφορίας, τα προβλήματα θα οξύνονται. Η πρόσβαση σε ποιοτικό και φθηνό νερό δεν μπορεί να εξαρτάται από την αγοραστική ικανότητα, αλλά πρέπει να διασφαλίζεται ως καθολικό κοινωνικό δικαίωμα.
Η διεκδίκηση για νερό – κοινωνικό αγαθό, με δημόσιο σχεδιασμό και προστασία των υδάτινων πόρων, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου αγώνα ενάντια στην εμπορευματοποίηση των βασικών αναγκών. Σε αυτή την κατεύθυνση, η Παγκόσμια Μέρα Νερού δεν είναι μια τυπική επέτειος, αλλά μια υπενθύμιση ότι το δικαίωμα στη ζωή περνά και μέσα από τη σύγκρουση με τις πολιτικές που το υπονομεύουν.
