Τα ναυτάκια του USS Gerald R. Ford φαίνεται πως γνώρισαν την… αυθεντική φιλοξενία της Ναυτική Βάση Σούδας με 17 ευρώ το πιτόγυρο. Όχι απλώς φαγητό αλλά εμπειρία. Σχεδόν πολιτισμική ανταλλαγή.
Γιατί όταν το πλοίο δένει στα Χανιά δεν χρειάζεται να κατέβουν οι ναύτες στην πόλη. Η πόλη πάει σε αυτούς. Με πάγκους, με ταμειακές, με τοπικές γεύσεις και πάνω απ’ όλα με επιχειρηματικό δαιμόνιο.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό ενδιαφέρον.
Δεν είναι η τιμή. Είναι η στάση. Πάντα θα υπάρχουν οι πρόθυμοι. Αυτοί που μόλις μυριστούν στολή, δολάριο και «ευκαιρία» στήνουν πάγκο πριν καν πέσει ο καταπέλτης. Που βαφτίζουν την αισχροκέρδεια κόστος λειτουργίας και την εξυπηρέτηση στρατιωτικών αποστολών τοπική φιλοξενία.
Καύσιμα, αγγλικά, προσωπικό, όλα επιστρατεύονται για να εξηγηθεί το αυτονόητο ότι κάποιοι δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να κερδοφορήσουν με οποιονδήποτε τρόπο.
Το πιο αποκαλυπτικό όμως δεν είναι το 17ευρο. Είναι η ευκολία με την οποία παρουσιάζεται όλο αυτό ως κάτι φυσιολογικό. Σαν να πρόκειται απλώς για τουρισμό.
Η «αγάπη για τα ναυτάκια» αποδεικνύεται τελικά πολύ συγκεκριμένη με τιμοκατάλογο.
Ίσως λοιπόν την επόμενη φορά που θα φτάσουν πάλι αμερικανικές δυνάμεις οι ίδιοι πρόθυμοι οικοδεσπότες να το δουν ολιστικά. Ίσως κατηφορήσουν στην προβλήτα με τις γυναίκες και τις κόρες τους.
Καλώς ήλθε το δολάριο..όπως θα αναφωνούσε ο Άδωνις.
