Κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο με πτυχία, διορισμούς ή παρεξηγήσεις γύρω από προσόντα, αποκαλύπτεται ξανά η απόσταση ανάμεσα σε αυτά που διακηρύσσει το πολιτικό σύστημα και σε αυτά που πραγματικά συμβαίνουν. Η λέξη «αριστεία» χρησιμοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια ως σημαία. Παρουσιάστηκε ως το κριτήριο δικαιοσύνης και προόδου. Στην πράξη, όμως, λειτουργεί επιλεκτικά και προσαρμόζεται στις ανάγκες της εξουσίας.
Ο εργαζόμενος που παλεύει με πτυχία, μεταπτυχιακά και συνεχείς αξιολογήσεις γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει κριτήριο. Το βιώνει καθημερινά, σε διαγωνισμούς, σε συνεντεύξεις, σε μια αγορά εργασίας που γίνεται όλο και πιο σκληρή. Την ίδια στιγμή βλέπει ότι για άλλους οι κανόνες λυγίζουν. Οι τίτλοι βαφτίζονται, οι διαδικασίες παρακάμπτονται, οι θέσεις μοιράζονται μέσα από γνωριμίες και πολιτικές διασυνδέσεις.
Οι αρπαχτές και τα ρουσφέτια δεν αποτελούν εξαίρεση. Αποτελούν σταθερό μηχανισμό. Το ΠΑΣΟΚ έχτισε για δεκαετίες ένα πελατειακό κράτος, η ΝΔ το συντήρησε και το εκσυγχρόνισε με πιοτεχνοκρατικό προσωπείο, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη ρητορική σύγκρουσης, κινήθηκε στα ίδια μονοπάτια της διαχείρισης. Οι διαφορές περιορίζονται στο ύφος και στη διανομή, όχι στην ουσία.
Έτσι αποτυπώνεται μια βαθύτερη φθορά του ίδιου του αστικού κοινοβουλευτισμού. Οι θεσμοί εμφανίζονται ως ουδέτεροι, όμως λειτουργούν μέσα σε ένα πλέγμα σχέσεων που εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Η εναλλαγή κυβερνήσεων δίνει την εικόνα επιλογής, χωρίς να αλλάζει τον πυρήνα της πολιτικής που εφαρμόζεται. Το αποτέλεσμα είναι μια διαρκής ανακύκλωση των ίδιων πρακτικών, με νέα πρόσωπα.
Ο εργατικός, λαϊκός κόσμος δεν έχει κανένα λόγο να στοιχίζεται πίσω από αυτή τη λογική. Η εμπειρία δείχνει ότι οι υποσχέσεις για κάθαρση και δικαιοσύνη εξαντλούνται γρήγορα, ενώ η καθημερινότητα παραμένει ίδια. Η ανασφάλεια, οι χαμηλοί μισθοί, η πίεση για επιβίωση δεν αντιμετωπίζονται με αλλαγές προσώπων.
