“Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά, και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα.”
Τα λόγια αυτά αποτελούν μια κραυγή αγωνίας από τη νεολαία που μεγαλώνει μέσα στην πίεση, την ανασφάλεια και τον φόβο για το μέλλον. Χιλιάδες μαθητές βιώνουν καθημερινά την αγωνία των εξετάσεων σαν μια μάχη που καθορίζει ολόκληρη τη ζωή τους. Η επιτυχία παρουσιάζεται σαν ο μοναδικός δρόμος προς μια αξιοπρεπή ζωή και η αποτυχία σαν καταδίκη σε φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση.
Το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί σαν μηχανισμός εξόντωσης. Οι μαθητές μετατρέπονται από μικρή ηλικία σε μονάδες ανταγωνισμού. Φροντιστήρια, ατελείωτες ώρες διαβάσματος, ψυχολογική πίεση και εξάντληση γίνονται καθημερινότητα για χιλιάδες οικογένειες. Η γνώση χάνει τον μορφωτικό της χαρακτήρα και μετατρέπεται σε εμπόρευμα που αγοράζεται με χρήματα, κόπο και ψυχική φθορά.
Ο φόβος για το μέλλον μεγαλώνει ακόμη περισσότερο όταν οι νέοι βλέπουν την πραγματικότητα της εργασίας. Μισθοί που εξαντλούνται μέσα σε λίγες ημέρες, ενοίκια που απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος, ελαστικές σχέσεις εργασίας και μια ζωή γεμάτη ανασφάλεια δημιουργούν ένα ασφυκτικό περιβάλλον. Ακόμη και πτυχιούχοι εργάζονται με εξαντλητικά ωράρια και αδυνατούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους.
Ο σύγχρονος καπιταλισμός απαιτεί ανθρώπους συνεχώς διαθέσιμους στην εργασία. Η καθημερινότητα οργανώνεται γύρω από την παραγωγικότητα, την απόδοση και το κέρδος των επιχειρήσεων. Ο ελεύθερος χρόνος περιορίζεται, οι ανθρώπινες σχέσεις φθείρονται και η ψυχική εξάντληση εξαπλώνεται σε ολόκληρη την κοινωνία. Η εργασία μετατρέπεται σε μηχανισμό επιβίωσης και η ζωή χάνει το δημιουργικό και συλλογικό της περιεχόμενο.
Η αύξηση της κατάθλιψης και των αυτοκτονιών στους νέους συνδέεται άμεσα με αυτή την κοινωνική πραγματικότητα. Η κοινωνία καλλιεργεί διαρκώς το άγχος της επιτυχίας και την αίσθηση αδιεξόδου. Ενας νέος άνθρωπος φορτώνεται από την εφηβεία το βάρος της οικονομικής επιβίωσης, της επαγγελματικής αποκατάστασης και της κοινωνικής καταξίωσης. Η πίεση αυτή συνθλίβει ανθρώπους που βρίσκονται ακόμη στην αρχή της ζωής τους.
Οι πολιτικές που αντιμετωπίζουν την παιδεία, την υγεία και την εργασία σαν πεδία κερδοφορίας ενισχύουν ακόμη περισσότερο αυτή την κατάσταση. Οι κοινωνικές ανάγκες υποχωρούν μπροστά στην αγορά και το κέρδος. Η νέα γενιά μεγαλώνει μέσα στην αβεβαιότητα και αισθάνεται ότι το μέλλον της αποτελεί μια αδιάκοπη μάχη επιβίωσης.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα χρειάζεται συλλογικός αγώνας για μια κοινωνία που θα τοποθετεί στο κέντρο τις ανθρώπινες ανάγκες. Μια κοινωνία με δημόσια και ουσιαστική παιδεία, με σταθερή εργασία, ελεύθερο χρόνο, πολιτισμό και αξιοπρεπή ζωή για όλους. Η νεολαία έχει ανάγκη από προοπτική, ελπίδα και κοινωνική στήριξη.
Κανένα παιδί δεκαεπτά χρονών δεν πρέπει να φτάνει στο σημείο να αισθάνεται ότι η ζωή του έχει κλείσει πριν ακόμη αρχίσει. Η κοινωνία που γεννά τέτοια αδιέξοδα χρειάζεται βαθιά αλλαγή. Ο κόσμος της εκμετάλλευσης, της ανασφάλειας και της εξάντλησης μπορεί να ανατραπεί μέσα από τη συλλογική πάλη των ανθρώπων της δουλειάς και της νεολαίας.
