Τα χέρια που έριξαν τις μολότοφ, οι μηχανισμοί που τους κάλυψαν
Σαν σήμερα, στις 5 Μαΐου 2010, κατά τη διάρκεια μιας από τις πιο μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στο πρώτο Μνημόνιο, γράφτηκε μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ταξικής πάλης στην Ελλάδα: η εγκληματική εμπρηστική επίθεση στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin στην οδό Σταδίου, που οδήγησε στον φριχτό θάνατο τριών εργαζομένων – της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, του Επαμεινώνδα Τσάκαλη και της Παρασκευής Ζούλια.
Αν και από την πρώτη στιγμή έγινε φανερό ότι επρόκειτο για καλά οργανωμένο χτύπημα, κανένας από τους φυσικούς αυτουργούς δεν βρέθηκε. Οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι, κάτω από την ομπρέλα της ατιμωρησίας που εξασφαλίζουν οι μηχανισμοί του κράτους. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η προβοκάτσια είναι παλιά τέχνη των παρακρατικών – και το 2010, μέσα στη γενικευμένη οργή της κοινωνίας, οι κρατικές και παρακρατικές δομές λειτουργούσαν ανηλεώς.
Οι τρεις εργαζόμενοι βρήκαν τραγικό θάνατο επειδή η διοίκηση της τράπεζας –μέσα στον απόλυτο σεβασμό στα “ιερά και όσια” του κέρδους– απαίτησε να λειτουργήσει το κατάστημα εν μέσω γενικής απεργίας και πορείας, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας: χωρίς έξοδο κινδύνου, χωρίς πυρασφάλεια, με τις πόρτες κλειδωμένες.
Και τι έκανε η αστική δικαιοσύνη; Αντί να αποδοθεί δικαιοσύνη, οι μόνοι που κάθισαν στο σκαμνί ήταν κάποια στελέχη της Marfin για πλημμελήματα. Καμία έρευνα για την παρακρατική φύση του χτυπήματος. Καμία αποκάλυψη των ενόχων. Το κράτος και τα όργανά του έσπευσαν να «ξεπλύνουν» την υπόθεση, αποπροσανατολίζοντας και επιχειρώντας να ταυτίσουν τον οργανωμένο αγώνα του λαού με την τυφλή βία.
Η τραγωδία της Marfin δεν ήταν “παράπλευρη απώλεια”. Ήταν αποτέλεσμα της ταξικής βαρβαρότητας, της εργοδοτικής αδιαφορίας και της κρατικής συγκάλυψης. Οι μολότοφ εκείνης της ημέρας δεν ήταν απλώς εγκληματικές· ήταν εργαλείο του κράτους για να χτυπήσει την ταξική οργή, για να σπείρει φόβο και να βάλει «φρένο» στο ανερχόμενο κίνημα.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν ξεχνούν – και κυρίως, δεν τσιμπάνε. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, το παρακράτος επιστρατεύεται για να διαλύει πορείες και να σπέρνει τον φόβο, όπως φάνηκε ξεκάθαρα με τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη. Μόνο που πλέον, στην εποχή που ο καθένας έχει ένα κινητό στην τσέπη, οι προβοκάτσιες δύσκολα κρύβονται: τα βίντεο με ασφαλίτες να συναγελάζονται με τους γνωστούς-αγνώστους, να “φυτεύουν” επεισόδια και να ξεπλένουν την καταστολή, κυκλοφορούν παντού. Η μνήμη της Marfin δεν είναι παρελθόν· είναι ζωντανή απόδειξη ότι μόνο η οργάνωση στη βάση, η μαζική αντίσταση και η ταξική αλληλεγγύη μπορούν να σπάσουν το κράτος του φόβου και να επιβάλουν δικαιοσύνη.
