Η τραγωδία στο Τζάνειο, με τη λανθασμένη μετάγγιση αίματος και τις ολέθριες συνέπειες για την ασθενή, δεν είναι απλώς ένα “ανθρώπινο σφάλμα”. Είναι ακομα ενα, το πιο πρόσφατο, αποτέλεσμα μιας πολιτικής που διαχρονικά υπονομεύει τη δημόσια υγεία και εξαντλεί τους εργαζόμενους του ΕΣΥ μέχρι τελικής πτώσεως.
Πώς να μη γίνουν τραγικά λάθη, όταν οι υγειονομικοί δουλεύουν εξαντλητικά ωράρια, με αλλεπάλληλες βάρδιες, χωρίς επαρκές προσωπικό να καλύπτει τις ανάγκες; Πώς να μη γίνει λάθος, όταν η συνεχιζόμενη υποστελέχωση του συστήματος και η απουσία ουσιαστικής, επαναλαμβανόμενης εκπαίδευσης (για λόγους «κόστους») αφήνει το προσωπικό μόνο του, απροστάτευτο, αντιμέτωπο με εξοντωτική πίεση και ευθύνες;
Η «εξοικονόμηση πόρων» που επιβάλλει το κράτος της αγοράς, η λογική “κόστους-οφέλους” που κυβερνά τις πολιτικές υγείας της ΕΕ και των ελληνικών κυβερνήσεων, μεταφράζεται στην πράξη σε εξουθένωση των εργαζομένων και –τελικά– σε κίνδυνο για τη ζωή του λαού.
Το burnout του προσωπικού δεν είναι ψυχολογικό σύμπτωμα· είναι αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Κι όταν το κράτος δεν εκπαιδεύει επαρκώς, δεν στελεχώνει, δεν χρηματοδοτεί, τότε το «λάθος» είναι συστημικό. Το πληρώνει ο λαός, με την υγεία του, με τη ζωή του.
Το ΕΣΥ υποβαθμίζεται γιατί έτσι επιβάλλει η στρατηγική του κεφαλαίου: να οδηγηθεί ο κόσμος στην ιδιωτική υγεία, να μείνουν τα πιο κρίσιμα κοινωνικά αγαθά έρμαιο της εμπορευματοποίησης.
Δεν πρόκειται για “κακές πρακτικές”, αλλά για ταξικό έγκλημα. Η υπεράσπιση του δημόσιου και καθολικού ΕΣΥ περνά μέσα από τη ρήξη με την πολιτική που το διαλύει. Με αγώνες που θα διεκδικούν προσλήψεις, επαρκή χρηματοδότηση, διαρκή εκπαίδευση του προσωπικού, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας – γιατί η υγεία δεν είναι εμπόρευμα.
