1 Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών πού δημοσιοποιήθηκε στις 3 του περασμένου Δεκέμβρη θέτει τις προτεραιότητες και τις στοχεύσεις των ΗΠΑ στις σημερινές συνθήκες. Βασική στόχευση είναι η αποκατάσταση της αμερικανικής υπεροχής στο δυτικό ημισφαίριο. Με τον τρόπο αυτό αναβιώνει στις σύγχρονες συνθήκες το δόγμα Μονρόε που στόχο είχε να αντιμετωπίσει τις ευρωπαϊκές παρεμβάσεις στο δυτικό ημισφαίριο και στην πορεία δικαιολόγησε στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ στην λατινική Αμερική ανακηρύσσοντάς την πίσω αυλή των ΗΠΑ.
Οι Ηνωμένες πολιτείες στόχο έχουν να επαναβεβαιώσουν την υπεροχή τους σε όλους τους τομείς στρατιωτικό, οικονομικό, ιδεολογικό, τεχνολογικό. Κάθε πολυμερής προσέγγιση παραμερίζεται, ότι έχει οριστεί ως παγκοσμιοποίηση και οι θεσμοί που αναδείχθηκαν δίνουν τη θέση τους σε μία ιμπεριαλιστική αναδιοργάνωση που θα συνοδευτεί με όξυνση των αντιθέσεων και βάθεμα των συγκρούσεων.
Κατά το κείμενο η εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ βασίζεται όχι μόνο στις στρατιωτική ισχύ, αλλά και στην εσωτερική συνοχή, την ανασυγκρότηση των βιομηχανικών βάσεων της χώρας, τη διαφύλαξη των συνόρων, την προστασία κρίσιμων τεχνολογικών τεχνολογιών και τη διαφύλαξη της πολιτιστικής ταυτότητας της. Στη βάση αυτή οι πυλώνες της δράσης είναι ο περιορισμός της Κίνας και ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων με την Ευρώπη ώστε να αντιμετωπιστεί η διαδεδομένη αντίληψη της αμερικάνικης παρακμής και η υποχρέωση των ΗΠΑ να διασφαλίζουν την ασφάλεια του δυτικού κόσμου.
Αυτές είναι οι προθέσεις και οι επιδιώξεις σε ποιο βαθμό είναι ρεαλιστικές και σε ποιο βαθμό εν τέλει θα υλοποιηθούν μένει να αποδειχθεί. Μάλλον είναι ιδιαίτερα φιλόδοξες.
Σχετικά με την Ευρώπη. Θεωρείται η Ευρώπη σημαντική περιοχή για τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα αποδυναμωμένη όμως από εσωτερικές αντιφάσεις και μεγάλα προβλήματα. Χαρακτηριστικά αναφέρεται σε ότι η Ευρώπη παραμένει ζωτικής σημασίας για τις ΗΠΑ με την εκτίμηση για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες να μην είναι καθόλου κολακευτική. Η Ευρώπη δεν είναι πια επίκεντρο της στρατηγικής των ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ δεν πρέπει πλέον να επεκτείνεται, ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να αναλάβουν μεγαλύτερο βάρος στον στρατιωτικό τομέα. Με δύο λόγια η Ευρώπη αντιμετωπίζεται όχι ως ισότιμος εταίρος πλέον, σε όποιο βαθμό ίσχυε παλαιότερα, αλλά ως κατώτερη κυρίως με εμπορικό ενδιαφέρον.
Η Κίνα θεωρείται πραγματική πρόκληση για την Ηνωμένες Πολιτείες, συστημικός ανταγωνιστής της, αποφασισμένη να αμφισβητεί στην υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών παγκόσμια. Γίνεται αναφορά στο κείμενο για την πορεία της Κίνας τις τελευταίες δεκαετίες που έγινε το μεγάλο άνοιγμα της στην παγκόσμια αγορά. Και κατατίθεται η εκτίμηση ότι οι δεκαετίες αυτές δεν την οδήγησαν στη φιλελεύθερη καπιταλιστική τάξη, αλλά αντίθετα τη διαμόρφωσαν ως ανταγωνιστική υπερδύναμη. Μεταμορφώθηκε σε βιομηχανική και εμπορική υπερδύναμη με σημαντικό έλεγχο στις παγκόσμιες αλυσίδες παραγωγής και σε κρίσιμες πρώτες ύλες. Η βιομηχανική της βάση, οι μαζικές επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η κβαντική πληροφορική, η ρομποτική, το διάστημα είναι η βάση του ισότιμου ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ παραδέχονται ότι έχουν χάσει έδαφος για αυτό και ανακοινώνουν μεγάλη οικονομική και τεχνολογική αντεπίθεση ώστε να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος.
Σε στρατιωτικό επίπεδο προτεραιότητα δίνει η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειες στη συγκράτηση της Κίνας και τη ματαίωση κάθε απόπειρας αλλαγής του status στη νότιας σινική θάλασσα και στο στενό της Ταϊβάν. Δεν εξετάζεται κάποιος μόνιμος συμβιβασμός μαζί της πολύ περισσότερο συμφιλίωση καθώς αντιμετωπίζεται ως ο κύριος αντίπαλος της Αμερικής σήμερα, αφού η αντιπαράθεση μαζί της θεωρείται δομική, συνεχής και αναπόφευκτη.
Ανησυχητικές είναι οι προθέσεις και έναντι των χωρών της λατινικής Αμερικής μάλιστα δηλώνεται η πρόθεση να εφαρμοστεί ένα δόγμα Τραμπ προσθήκη στο δόγμα Μονρόε μέσω του οποίου ως γνωστόν εδραιώθηκε η επιρροή των ΗΠΑ στην λατινική Αμερική μέσω πολλαπλών επεμβάσεων δολοφονιών και εγκλημάτων. Αυτό που παρακολουθούμε στην Βενεζουέλα, αλλά και στην Κολομβία το Μεξικό την Ονδούρα, οι απειλές στον Παναμά σχετικά με τη διώρυγα είναι ίσως πρόγευση όσων θα ακολουθήσουν.
Είναι αυτή η περικύκλωση της Βενεζουέλας με σαθρές και ανυπόστατες δικαιολογίες είναι ενδεικτική του τρόπου και των μεθόδων της Αμερικής σήμερα και των τεράστιων κινδύνων ανάφλεξης ανά πάσα στιγμή που απειλούν την περιοχή και ενδεχόμενη προειδοποίηση για άλλες χώρες. Πχ για την κίνα που η οικονομία της βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο και πρωτίστως μέσω των θαλάσσιων οδών. Βέβαια τα μεγέθη είναι τελείως διαφορετικά, άλλο Βενεζουέλα και άλλο Κίνα. Παρόλα αυτά η απόγνωση ως αποτέλεσμα της αποτυχίας των σχεδιασμών και της προοπτικής μεγαλύτερης υποβάθμισης και απώλειας στις παγκόσμιας ηγεμονίας από τις ΗΠΑ μπορεί να τις οδηγήσει σε τεράστιες περιπέτειες για τον αμερικανικό λαό και ακόμα περισσότερο για τους υπόλοιπους λαούς.
Η τακτική απέναντι στη Ρωσία είναι αυτή της εμπορικής συνεργασίας και της κοινής εκμετάλλευσης φυσικών πόρων στη Σιβηρία την Αλάσκα στο βόρειο παγωμένο ωκεανό και ταυτόχρονα μια σαφής προσπάθεια τουλάχιστον να χαλαρώσουν οι δεσμοί της Ρωσίας με την Κίνα. Όμως φαίνεται ότι από πλευράς Αμερικανών τα πράγματα δεν νοούνται και δεν υλοποιούνται ακριβώς με αυτό τον τρόπο, καθώς διάφορες πρωτοβουλίες που εξελίσσονται στόχο έχουν τον περιορισμό της επιρροής της Ρωσίας στην κεντρική Ασία και δημιουργίας προβλημάτων στην επικράτεια της βάζοντας σφήνες σε χώρες επιρροής της στην περιοχή. Είναι ενδεικτική η προσπάθεια του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας να προσχωρήσουν στις συμφωνίες του Αβραάμ και προσφάτως φαίνεται ότι μία τέτοια προσπάθεια ξεκινά για το Καζακστάν, ενώ η πρόθεση εκμετάλλευσης των ορυκτών καυσίμων της κασπίας σε συνδυασμό με τα ορυκτά καύσιμα που εξορύσσονται στη μεσόγειο προφανώς από αμερικανικές πολυεθνικές κάτι που σημαίνει παράκαμψη της Ρωσίας. Ακόμη και για διάδρομο του ΝΑΤΟ στην περιοχή μέσω της Κασπίας θάλασσας από γίνεται πολλές πλευρές αναφορά το τελευταίο διάστημα.
Η φάση της παγκοσμιοποίησης παρήλθε πλέον οριστικά. Ο καπιταλισμός μπαίνει σε νέα φάση που χαρακτηρίζεται από την ένταση του ανταγωνισμού και των συγκρούσεων μεταξύ αντίπαλων δυνάμεων και πολιτικών και οικονομικών block. Δεν διαφαίνεται προοπτική συνεννόησης αντίθετα οξύνονται και θα οξύνονται συνεχώς οι αντιπαραθέσεις οι συγκρούσεις, οι περιφερειακή πόλεμοι χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί και γενικευμένη σύρραξη.
Διαδεδομένη αντίληψη είναι ότι οδηγούμαστε σε σφαίρες επιρροής και ότι οι ΗΠΑ τις αποδέχονται. Όμως η διαμόρφωση σφαιρών επιρροής δεν είναι αποτέλεσμα της δράσης των ΗΠΑ ή άλλων δυνάμεων, τις διαμορφώνει, αν αυτό συμβεί, η ίδια η δυναμική των χωρών και ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης που δρά ακατάπαυστα διαφοροποιώντας συνεχώς το συσχετισμό και εξ αντικειμένου δεν αποκλείονται καθόλου οι ανταγωνισμοί. Είναι μία δυναμική κατάσταση που καθημερινά εξελίσσεται και οι κύριες δυνάμεις και συμμαχίες επιδιώκουν να διασφαλίσουν τα συμφέροντα και να επεκτείνουν την επιρροή τους.
2 Οι εξελίξεις στη μέση ανατολή και την ανατολική μεσόγειο όπως και οι συμφωνίες των Αμερικανών με την ελληνική κυβέρνηση που επακολούθησαν προσφάτως είναι η υλοποίηση στην περιοχή μας των αμερικανικών σχεδιασμών και των στόχων που περιλαμβάνονται στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.
Με την επίθεση του Ισραήλ και των αμερικανών στο Ιράν και την εξόντωση ή μεγάλη υποβάθμιση των φιλοϊρανικών δυνάμεων στη λωρίδα της γάζα, τη Συρία, το Ιράκ και η επίθεση εναντίον των Χούθι, ουσιαστικά επέβαλαν τη θέλησή τους στην περιοχή, έλεγξαν τις διαθέσεις ορισμένης αποστασιοποίησης που είχαν εκδηλωθεί από μέρους ορισμένων αραβικών κρατών με χωροφύλακα και επιβλέποντα την περιοχή το Ισραήλ. Το δράμα της λωρίδας της γάζας συνεχίζεται και μαζί ο εποικισμός της δυτικής όχθης. Βασικά η μέση ανατολή μέχρι στιγμής έχει ελεγχθεί, αντίστοιχη είναι και η κατάσταση στην ανατολική μεσόγειο.
Παραμένει όμως για τους Αμερικανούς το πρόβλημα της Τουρκίας και κυρίως σε ότι αφορά στις σχέσεις τουρκίας-ισραήλ, το ρόλο κάθε μιας από αυτές στην περιοχή ως υπερασπιστών τον αμερικανικών σχεδίων, ανοιχτό είναι και το θέμα των ρωσικών S-400 χωρίς να είναι το κύριο, ενώ ένα κόντεμα των φιλοδοξιών της Τουρκίας εκ μέρους των Αμερικανών είναι πιθανό. πχ Η επέκταση των συμφωνιών του Αβραάμ στην κεντρική Ασία είναι σε ευθεία αντίθεση με τη δημιουργία του block των τουρκόφωνων κρατών που επιδιώκει η Τουρκία.
Σημαντικό πρόβλημα είναι η εξομάλυνση των ελληνοτουργικών σχέσεων, ώστε να εξελιχθούν με θετικό τρόπο οι αμερικάνικοι σχεδιασμοί. Το πρόβλημα αυτό και τη διαχείριση του εκ μέρους των ΗΠΑ το περιέγραψε με ιδιαίτερη σαφήνεια ο αμερικάνος πρεσβευτής στην Τουρκία Τομ Μπάρακ σε συνέντευξη του στην Καθημερινή. Κατ’ αυτόν οι ΗΠΑ προτίθενται να λειτουργήσουν ως “κονίαμα”, ως υλικό υποβοηθητικό, ώστε η Ελλάδα και η Τουρκία να συνεννοηθούν να αντιμετωπίσουν τις διαφορές τους και να διαμορφωθεί μία νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων προφανώς υπό την αιγίδα και τον έλεγχο των ΗΠΑ και προς το συμφέρον τους. Ο στόχος είναι όπως τον περιέγραψε ο πρεσβευτής τα τεράστια αποθέματα ορυκτών καυσίμων της Κασπίας που παραμένουν αποκλεισμένα, κατά την άποψή του, να συνδεθούν με αυτά της μεσογείου που είναι υπό τον απόλυτο έλεγχο τους. Θεωρεί την Ελλάδα και την Τουρκία ως πύλη για τη διασύνδεση τους και τις μεταξύ των δύο χωρών αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις ως μείζον θέμα που πρέπει να λυθεί. Οι διαφορές όμως μεταξύ των δύο χωρών δεν διαμορφώθηκαν προ αιώνων, όπως αναφέρει, αλλά είναι τεράστιες διαφορές εντελώς σύγχρονες και με πολύ μεγάλη ουσία. Η στρατηγική στόχευση της Τουρκίας είναι η Γαλάζια Πατρίδα που σημαίνει διχοτόμηση του Αιγαίου και επικράτηση στην ανατολική μεσόγειο κάτι που θα συμβεί σε βάρος κυριαρχικών συμφερόντων της χώρας ενδεχομένως και εθνικής κυριαρχίας. Η λογική των αμερικανών οδηγεί πέρα από την απόλυτη επικράτηση τους στην περιοχή σε πιθανό ακρωτηριασμό των δικαιωμάτων αυτών.
Στο διακανονισμό αυτό εντάσσει και την Κύπρο. Στην περίπτωση αυτή έχουμε να κάνουμε με πρόβλημα εισβολή και κατοχής του 38% του κυπριακού εδάφους από την Τουρκία η οποία προωθεί τη λύση της διχοτόμησης και τη δημιουργίας δύο κρατών.
3 Την τοποθέτηση της νέας πρέσβεως των ΗΠΑ στην Ελλάδα ακολούθησε η απόβαση κλιμακίου 4 υπουργών της αμερικανικής κυβέρνησης και οι συμφωνίες που υπογράφηκαν με την ελληνική κυβέρνηση και όσα επακολούθησαν. Είναι γεγονός τεράστιας σημασίας που θα βάλει για τα καλά τη σφραγίδα του μελλοντικές εξελίξεις.
Οι πανηγυρισμοί πολιτικών και οικονομικών ελίτ, των μιντιακών μέσων και όλων των φερέφωνων τους για τη συμφωνίες ΗΠΑ και ελληνικής κυβέρνησης δεν έχουν τέλος. Επιδιώκουν να σπρώξουν στο περιθώριο τα μεγάλα αδιέξοδα των εργαζομένων και της χώρας, την ακρίβεια, τη φτώχεια, τους χαμηλούς μισθούς τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τις 13 ώρες ημερήσιας εργασίας, την εγκληματικότητα, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και κάθε είδους διαφθορά με την ανοχή ή και ενεργή συμμετοχή της κυβέρνησης και του κράτους, την πολεμική προετοιμασία, τον πακτωλό δισεκατομμυρίων για όπλα και τους κινδύνους γενικής ανάφλεξης να έρχονται πιο κοντά.
Η κυβέρνηση αναφέρεται σε επαναφορά της χώρας στην κανονικότητα, ότι προσεγγίζει και συγκλίνει με την Ευρώπη, όμως ο ελληνικός λαός βιώνει με ριζικά διαφορετικό τρόπο τις συνθήκες ζωής του. Μια μέτρια οικονομική μεγέθυνση την περίοδο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη εντελώς φυσιολογική μετά από χρόνια μνημονίων που βασίστηκε στην αξιοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από το πακέτο Ανάκαμψης, κυρίως, και η οποία έχει πάρει την κατιούσα, η κυβέρνηση τη βάπτισε οικονομική αναγέννηση. Όταν το κατά κεφαλήν εισόδημα το 2024 σχετικά με το 2004 έχει μειωθεί και η παραγωγικότητα της εργασίας ανά εργαζόμενο μεταξύ αυτών των ετών μειώθηκε από 46,2 σε 39,5 χιλιάδες ευρώ – 14,5%-, σημειωτέο επί πλέον ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην ΕΕ στην οποία μειώθηκαν και τα δύο από τα μεγέθη. Τη στιγμή μάλιστα που οι εργαζόμενοι εργάζονται τις περισσότερες ώρες πανευρωπαϊκά, 10 στις 13 ελληνικές περιφέρειες είναι στις τελευταίες 35 της ΕΕ και η χώρα υπολείπεται σε όλους τους δείκτες των κοινωνικών δαπανών έναντι του μέσου όρου της Ε Έ. Επιπλέον οι μισθοί ως ποσοστό επί του ΑΕΠ ανέρχονται στο 35% ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 48%.
Αυτή την πραγματικότητα η κυβέρνηση προσπαθεί να τη συσκοτίσει προβάλλοντας τη μεγάλη “επιτυχία” της μετατροπής της χώρας σε ενεργειακό κόμβο, ο οποίος θα αναβαθμίσει υποτίθεται τη χώρα. Θα αναβαθμιστούν προφανώς τα κέρδη του μονοπωλιακού κεφαλαίου και πιθανόν η παρουσία του στην ευρύτερη περιοχή όχι όμως η ζωή των εργαζομένων και η προοπτική της νέας γενιάς.
Ο Μητσοτάκης δεν αντιμετωπίζει καμία δυσκολία να κάνει κάθε είδους πιρουέτα, να αλλάζει πολιτικούς προσανατολισμούς και αφεντικά. Πρωτοπόρος στην πράσινη μετάβαση βιάστηκε να κλείσει πρώτος από όλους τους ευρωπαίους τα ελληνικά λιγνιτωρυχεία και να μετατρέψει τη δυτική Μακεδονία σε κρανίου τόπο για να αγοράζει πανάκριβο LNG, να ξεπουλήσει ότι έμεινε απούλητο, να δηλώσει μπαϊντενικός και αντίπαλος του Τραμπ και όταν οι αμερικάνικες εκλογές ανέδειξαν πρόεδρο τον Τραμπ ήρθε η ώρα της πιο μεγάλης κολοτούμπας. Και επειδή η διοίκηση Τραμπ δεν του έδειχνε εμπιστοσύνη ετοιμάστηκε να τα δώσει όλα χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό ή να αντισταθεί σε κάτι.
Οι ΗΠΑ δεν συμβιβάζονται με κάποιες υποχωρήσεις έχουν επιστρέψει για τα καλά και τα θέλουν όλα. Απαιτούν η Ελλάδα να γίνει κόμβος υποδοχής και διακίνησης του αμερικανικού LNG στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη και την Ουκρανία και παράλληλα κόμβος εξυπηρέτησης και προώθησης των νατοϊκών συμφερόντων. Η απαίτηση αυτή έγινε αποδεκτή ασμένως από την κυβέρνηση, ενώ είναι ορατός ο κίνδυνος ξεπουλήματος πλουτοπαραγωγικών πηγών και απειλούνται κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Η Ελλάδα συντάσσεται ολοκληρωτικά με τις αμερικανικούς σχεδιασμούς για αναβαθμισμένη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ, συμφώνησε για κάθετο ενεργειακό άξονα που θα διατρέχει το Αιγαίο ως την Αλεξανδρούπολη, θα είναι η ίδια υποχρεωμένη να βρει αγοραστές για το υγροποιημένο αέριο, ενώ συμφώνησε απόλυτα με τα αμερικάνικα και ισραηλινά σχέδια στη μέση ανατολή σε βάρος παραδοσιακών συμμάχων της χώρας και των ίδιων των συμφερόντων της. Κάτ’ αυτό τον τρόπο μπαίνει πιο ενεργητικά στο παιχνίδι των ΗΠΑ και των συμμάχων τους εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας, αφού η προώθηση του ενεργειακού άξονα στόχο έχει την εκδίωξη της Ρωσίας από την αγορά φυσικού αερίου της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης υπέρ του πανάκριβου αμερικάνικου LNG, συμφωνεί στον έλεγχο του σκιώδους ρώσικου στόλου, ενώ η πρόθεση περιορισμού ακόμη και εκδίωξη των κινέζων από το λιμάνι του Πειραιά και την Ελλάδα είναι προφανής. Η νέα αμερικανίδα πρέσβης που εμφανίστηκε σε ρόλο πολυπράγμονα και ανακατεύεται παντού το ομολόγησε ανοιχτά, η υπογραφή συμφωνίας με τους Κινέζους για το λιμάνι ήταν ατύχημα και πρέπει να διορθωθεί. Παράλληλα κυκλοφορεί ότι συζήτηση γίνεται και για άλλα λιμάνια, του Βόλου που στο διαγωνισμό το πήρε ο Ιβάν Σαββίδης και ο διαγωνισμός ακυρώθηκε για λόγους ασφαλείας, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ενώ οι Αμερικανοί ελέγχουν τα λιμάνια της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης. Πρόσφατα ο Ιβάν Σαββίδης μιλώντας διαδικτυακά στους εργαζόμενους του OPEN κατήγγειλε την προσπάθεια εκδίωξης του όχι μόνο από το λιμάνι στη Θεσσαλονίκης, αλλά εκδίωξης του συνολικά από την Ελλάδα. Στον ανηλεή πόλεμο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους εναντίον της Κίνας, Ρωσίας και BRICS η κυβέρνηση της χώρας βγαίνει ανοιχτά μπροστά παίρνοντας έτσι τεράστια ρίσκα και αναλαμβάνοντας μεγάλες ευθύνες. Ουσιαστικά καθιστά τη χώρα στόχο αντιποίνων.
Τα πιθανά ενεργειακά αποθέματα νότια και δυτικά της Κρήτης και στο Ιόνιο περνούν σε αμερικάνικες πολυεθνικές. Οι εξορύξεις τους, αν τελικά προχωρήσουν, αφενός συνιστούν περιβαλλοντικό κίνδυνο σε μία περιοχή ιδιαίτερα σεισμογενή και αφετέρου τα όποια οφέλη θα είναι ιδιαίτερα πενιχρά σχετικά με τις μεγάλες περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές επιπτώσεις που θα υπάρξουν. Οι πολυεθνικές δεν εξορύσσουν για να μοιράζονται τα οφέλη απλώς μοιράζουν ψίχουλα.
Η κυβέρνηση και τα φιλικά της μέσα βλέπουν μέσω των εξελίξεων αυτών στήριξη στη χώρα μας και γεωπολιτική αναβάθμιση της, καθώς και θωράκιση απέναντι στις πιέσεις της Τουρκίας. Όμως ξεχνούν ότι η Τουρκία έχει εξαιρετικές σχέσεις με τις ΗΠΑ και ιδιαίτερα με τον πρόεδρο Τραμπ είναι μια ισχυρή και χρήσιμη γι’ αυτούς χώρα και οι ΗΠΑ της επιφυλάσσουν σημαντικό ρόλο στη μέση ανατολή και την ανατολική μεσόγειο, δεν την βλέπουν ως αντίπαλο και μοναδικός σύμμαχο τους την Ελλάδα. Προτάσσουν τα συμφέροντα τους και προφανώς η Τουρκία για τη συνεισφορά της θα ανταμειφθεί όχι μόνο στην περιοχή της μέσης ανατολής αλλά και στην ανατολική μεσόγειο πιθανόν και στο Αιγαίο. Ο κάθετος ενεργειακός άξονας που θα διασχίσει το Αιγαίο από νότο προς βορρά θα απαιτήσει απόλυτη διασφάλιση και αυτή είναι λογικό να την αναλάβει το ΝΑΤΟ. Από τα πράγματα υπάρχει κίνδυνος να κοπεί στη μέση από βορρά προς νότο με ότι αυτό σημαίνει για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις από καιρό πλέον ολοκληρωτικά ομονοούν και συντάσσονται με τις ευρωατλαντικές επιλογές ακόμη και με τις πιο ακραίες έστω και αν αντιστρατεύονται το λαϊκό συμφέρον και την ασφάλεια της χώρας. Παρόμοια στάση τήρησαν και στις ελληνοαμερικανικές συμφωνίες. Τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου και των ευρωπαίων και Αμερικανών πατρώνων του είναι ευαγγέλιο, δεν χωρούν παρασπονδίες. Η διαχωριστική γραμμή είναι σαφής και στην κοινωνία και στον πολιτικό κόσμο.
Η προώθηση αυτής της πολιτικής εκ μέρους των Αμερικανών είναι αναμενόμενο να συνοδεύεται με ποικίλες παρεμβάσεις για τη διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της χώρας, ενός απόλυτα ελεγχόμενου δίπολου που θα διασφαλίζει την πολιτική σταθερότητα από κάθε κίνδυνο αμφισβήτησης για τα συμφέροντά τους. Ενώ η επιλογή της δραστήριας αεικίνητης και εξωστρεφούς πρέσβεως επιδιώκει την όσο το δυνατόν πιο θετική επίδραση σε τμήματα του ελληνικού λαού με στόχο την αποδοχή με τις λιγότερες αντιδράσεις.
Οι ευθύνες όσων φρόντισαν τα περασμένα χρόνια να αμβλύνουν τα αντιαμερικάνικα και αντιϊμπεριαλιστικά αισθήματα του ελληνικού λαού απαλλάσσοντας τις ΗΠΑ από τις κολοσσιαίες ευθύνες τους για τη δικτατορία, το πολυτεχνείο και άλλες μεγάλες περιπέτειες του λαού και της χώρας ή να υποβαθμίσουν το ρόλο τους ως κυρίαρχη ιμπεριαλιστική δύναμη που διαμορφώνει τους όρους του παιχνιδιού και χαράσσει τις εξελίξεις και την ίδια στιγμή να τα χρεώνουν όλα στις ενδοαστικές αντιθέσεις είναι μεγάλες.
Η επέλαση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή έχει πολύ μεγάλη σημασία και η αντιμετώπιση της είναι πρώτης προτεραιότητας για το εργατικό και το λαϊκό κίνημα. Από μία άποψη είναι προνομιακό πεδίο από τη στιγμή που ο αστικός πολιτικός κόσμος συνολικά στηρίζει την αμερικάνικη παρουσία και πολιτική αναφανδόν και τα αντιιμπεριαλιστικά και αντιαμερικανικά αισθήματα του λαού παραμένουν ισχυρά.
Η δράση εναντίον της πολιτικής αυτής και η ανάπτυξη αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος θα είναι μεγάλη επένδυση για το μέλλον.
4 Οι θριαμβολογίες της κυβέρνησης σχετικά με τη μεγάλη επιτυχία της υπογραφής των διμερών συμφωνιών με τους αμερικανούς και ιδιαίτερα αυτής για τον ενεργειακό διάδρομο που μετατρέπει την Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο είναι απόπειρα συγκάλυψης των επικίνδυνων εξελίξεων και πρόθεση να κρατηθεί ο λαός που σκοτάδι. Δεν πρέπει να αποδοθούν μόνο στην ανάγκη της κυβέρνησης να συσκοτίσει τις μεγάλες επιπτώσεις στους εργαζόμενους της χώρας, πρέπει να συνυπολογιστεί η πολιτική εκμετάλλευση των εξελίξεων προς άγρα ψήφων, εξάλλου οι βουλευτικές εκλογές πλησιάζουν. Παράλληλα όμως οι αποφάσεις αυτές εκφράζουμε ανάγλυφα την Ελλάδα που η αστική τάξη της χώρας και ιδιαίτερα το μονοπωλιακό τμήμα της επέλεξε να διαμορφώσει. Ελλάδα με συνεχώς μειούμενη υλική παραγωγή, μικρή γεωργία και κτηνοτροφία που η συμβολή της δεν ξεπερνά το 3,5% του ΑΕΠ, με ιδιαίτερα συρρικνωμένη βιομηχανία, Ελλάδα εμπορομεσιτική, κομπραδόρικη που βασιλεύει το airbnb, ο τουρισμός, οι μεσιτείες, οι υπηρεσίες, το ξεπούλημα της γης και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Η αστική τάξη της χώρας δεν μπόρεσε να αντέξει την όποια ανάπτυξη της βιομηχανίας τρεις- τέσσερις δεκαετίες και επανήλθε στο κομπραδορισμό και στον παρασιτισμό. Δεν είναι ανάγκη να ανατρέξει κάποιος σε στατιστικές και οικονομικά στοιχεία η εικόνα του αγροτικού κόσμου της χώρας που οι περισσότεροι μάλλον δεν ανήκουν στη φτωχή αγροτιά να δείχνονται με τον πιο μαζικό τρόπο στα μπλόκα ένα μήνα τώρα και η κυβέρνηση να κωφεύει ψηφίζοντας τη συμφωνία ευρωπαϊκής ένωσης Μερκοσούρ που θα βάλει την ταφόπλακα στον αγροτικό τομέα της Ελλάδας και της Ευρώπης τα λέει όλα.
Η χώρα πλέον μπαίνει σε περίοδο ισχνών ή πιο ισχνών αγελάδων τα επόμενα χρόνια λόγω της ολοκλήρωσης του προγράμματος Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, πρακτικά τα τέλη του πρώτου εξαμήνου του 2026. Θα λείψουν 36.6 δισεκατομμύρια. ευρώ Η κυβέρνηση το παραδέχεται για αυτό προβλέπει για τα επόμενα χρόνια αύξηση του ΑΕΠ 2.4% το 2026, 1,7% το 2027, 1,6 το 2028 και 1.3% του 2029 στο πολυετές πρόγραμμα που κατέθεσε στην ΕΕ. Εκεί που βρισκόταν δηλαδή τις δεκαετίες πριν την κρίση. Για δε τις επενδύσεις προβλέπει 10,2% το 2026, 4,1 το 2027, 0,9% το 2028 και 0,8% του 2029. Οι δε κρατικές δαπάνες για την ίδια περίοδο θα μειωθούν ουσιαστικά και πιο συγκεκριμένα: κατά 5,54% οι δαπάνες για μισθοδοσία εργαζομένων, 9% οι δαπάνες της παιδείας, 4,72% για την υγεία, 11,33% για την αγροτική ανάπτυξη και 5,26% για την κοινωνική συνοχή. Ο ελληνικός λαός βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο μνημόνιο. Η ανάπτυξη της πολεμικής οικονομίας κατατρώει οικονομικούς πόρους και θα δώσει τεράστιο πλήγμα στα ευρωπαϊκά προγράμματα και ιδιαίτερα στα αγροτικά. Όλα αυτά κάνουν σαφές ότι για τον εργαζόμενο λαό το 2026 θα είναι μία δύσκολη χρονιά θα ενταθούν τα λαϊκά προβλήματα, για αυτό και κάποιοι προβλέπουν βουλευτικές εκλογές εντός του 2026.
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους όπως κάποιοι τα σχεδίασαν ή θα υπάρξει αντίσταση, εργατική και λαϊκή δράση, παρεμπόδιση των σχεδιασμών των κυρίαρχων οικονομικών και πολιτικών κύκλων;
5 Μείζον γεγονός είναι η εντελώς πρόσφατη επίθεση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και η απαγωγή του νόμιμου προέδρου της και η σύλληψη και μεταφορά και τους στις ΗΠΑ για να προσαχθούν σε δίκη με σαθρές και ανυπόστατες κατηγορίες. Το επιχείρημα των ναρκεμπορίου είναι απολύτως ψευδές και προσχηματικό, άλλωστε ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ το εγκατέλειψε γρήγορα δηλώνοντας ότι το πετρέλαιο και ολόκληρη η Βενεζουέλα ανήκουν στις ΗΠΑ και θα τη διοικήσει ο ίδιος ωσότου καταστεί εφικτή η κατάλληλη πολιτική μετάβαση και κάλεσε τις αμερικάνικες πολυεθνικές να επενδύσουν και να αξιοποιήσουν το μαύρο χρυσό.
Είναι η πρώτη επιχείρηση στην κατεύθυνση υλοποίησης της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ μέσω της οποίας δηλώνουν ότι η λατινική Αμερική τους ανήκει. Ορισμένοι, ελάχιστοι, ευρωπαίοι κάτι πήγαν να ψελλίσουν αλλά επί της ουσίας όλοι συντάχθηκαν και τον τόνο έδωσαν πιο καθαρά από όλους ο Μητσοτάκης λέγοντας ότι δεν πρέπει να μας απασχολεί η νομιμότητα της αμερικάνικης επιχείρησης αλλά το ελπιδοφόρο αποτέλεσμά της, ενώ ο Μακρόν δήλωσε ότι ο λαός της Βενεζουέλας πρέπει να χαίρεται που απελευθερώθηκε από το δικτάτορα.
Η υλοποίηση της Διακήρυξης ότι λατινική Αμερική είναι υπόθεση μόνο των ΗΠΑ και κανείς άλλος δεν μπορεί να παρεμβαίνει και τα τεράστια πετρελαϊκά αποθέματα της 300 δισεκατομμυρίων βαρελιών είναι οι κύριοι λόγοι της επέμβασης. Θα ακολουθήσουν και άλλα θύματα ήδη κατονομάστηκε η Γροιλανδία, αναφέρθηκε η Κολομβία, το Μεξικό, η Ονδούρα, η Κούβα, εκτός και κάποιες από τις χώρες αυτές που βρίσκονται στην λίστα σπεύσουν να συμβιβαστούν και να παραδώσουν τον πλούτο και μέρος ή ολοκληρωτικά την κυριαρχία τους.
Μέχρι στιγμής τα αμερικανικά σχέδια δεν φαίνεται να επιτυγχάνονται στην Βενεζουέλα η κυβέρνηση δείχνει διαθέσεις αντίστασης και το κυριότερο ο λαός στην πλειοψηφία του διάθεση να αγωνιστεί για την ανεξαρτησία της χώρας. Το επόμενο διάστημα οπωσδήποτε θα δοκιμαστεί σκληρά η συνέπεια της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας.
Το δίλημμα αντίσταση ή υποταγή είναι σαφές για τους λαούς και τις κυβερνήσεις στη λατινική Αμερική και σε άλλα μέρη του κόσμου. Αντίσταση απέναντι στις επεμβάσεις των Αμερικανών και γενικότερα την ιμπεριαλισμού και αντίσταση και ανατροπή των σχεδίων τον πρόθυμων να υπηρετήσουν τα αμερικανικά σχέδια κυβερνήσεων της υποτέλειας με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη ΝΔ του Μητσοτάκη και το αστικό προσωπικό της χώρας.
Για την εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης και όλου του κόσμου η Βενεζουέλα προειδοποιεί.
