Τις τελευταίες ημέρες τα τηλεοπτικά πάνελ και οι σελίδες των εφημερίδων έχουν γεμίσει από πολιτικούς, “αναλυτές”, δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς διεθνολόγους που παρουσιάζουν την επίθεση εναντίον του Ιράν περίπου ως πράξη… εκπολιτισμού. Με ύφος σταυροφόρων της “δημοκρατίας”, επιχειρούν να πείσουν ότι οι βόμβες και οι πύραυλοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ θα φέρουν δήθεν το «φως» απέναντι στο σκοτάδι των μουλάδων.
Η εικόνα είναι γνώριμη. Με λόγο γεμάτο κυνισμό και υποκρισία, σπεύδουν να χειροκροτήσουν κάθε στρατιωτικό πλήγμα, κάθε κλιμάκωση που βαθαίνει το μακελειό στην περιοχή. Την ώρα που σκοτώνονται άμαχοι, ακόμη και παιδιά, δεν διστάζουν να μιλούν για «θαυμασμό» προς το Ισραήλ και να παρουσιάζουν τις πολεμικές επιχειρήσεις ως υπόδειγμα “ασφάλειας” και “σταθερότητας”.
Αλλά ποιο είναι τελικά αυτό το «φως» που διαφημίζουν;
Είναι το κράτος του Ισραήλ, που υπό την ηγεσία του Benjamin Netanyahu συνεχίζει μια επιθετική στρατηγική στην περιοχή, καταπατώντας επανειλημμένα το διεθνές δίκαιο και επεκτείνοντας τη στρατιωτική του δράση πέρα από κάθε όριο;
Ή είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, που επί δεκαετίες παρεμβαίνουν στρατιωτικά σε ολόκληρο τον πλανήτη, με πρόσχημα πάντα την “προστασία της δημοκρατίας”, αλλά με αποτέλεσμα πολέμους, αποσταθεροποίηση και ανθρώπινες τραγωδίες;
Το τελευταίο διάστημα επιχειρείται να καλλιεργηθεί και στην Ελλάδα ένα επικίνδυνο κλίμα ιδεολογικής πίεσης: όποιος δεν χειροκροτεί τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, βαφτίζεται περίπου υποστηρικτής της θεοκρατίας του Ιράν. Πρόκειται για ένα χονδροειδές δίλημμα που στόχο έχει να φιμώσει κάθε αντίθετη φωνή και να δικαιολογήσει τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, οι προειδοποιήσεις ότι οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα μπορούν να μετατρέψουν τη χώρα σε στόχο προκαλούν οργισμένες αντιδράσεις από όσους θέλουν την Ελλάδα άκριτο σύμμαχο των μεγάλων δυνάμεων. Όμως η πραγματικότητα είναι απλή: όταν μια χώρα μετατρέπεται σε ορμητήριο πολεμικών επιχειρήσεων, εκθέτει τον λαό της σε σοβαρούς κινδύνους.
Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν αφορά το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με το καθεστώς του Ιράν. Το πραγματικό ζήτημα είναι άλλο: η νομιμοποίηση μιας νέας πολεμικής κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή και η εμπλοκή χωρών που δεν έχουν κανέναν λόγο να πληρώσουν το τίμημα.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται καθαρή στάση.
Το συμφέρον της κοινωνίας δεν ταυτίζεται με τα γεωπολιτικά παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων. Το πραγματικό εθνικό συμφέρον είναι η ειρήνη, η ασφάλεια και η αποτροπή κάθε εμπλοκής.
Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να κερδίσει από έναν ακόμη πόλεμο στην περιοχή. Αντίθετα, έχει κάθε λόγο να απαιτήσει:
- να μείνει έξω από τις πολεμικές συγκρούσεις,
- να μη χρησιμοποιείται το έδαφός της ως στρατιωτικό ορμητήριο,
- να σταματήσει η λογική των βάσεων και της εμπλοκής.
Η ειρήνη και η ασφάλεια των λαών δεν οικοδομούνται με βόμβες και πυραύλους. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν όσοι πανηγυρίζουν για τις επεμβάσεις, τόσο το καλύτερο για όλους.
