Η δημοσιοποίηση του μανιφέστου του ινστιτούτου του Αλέξη Τσίπρα με τίτλο Κυβερνώσα αριστερά της νέας εποχής αποτελεί οργανωμένη προσπάθεια ανασύνταξης του πολιτικού σκηνικού από τη σκοπιά της αστικής διαχείρισης. Πρόκειται για παρέμβαση με σαφή στόχευση τη διαμόρφωση εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης σε μια περίοδο φθοράς του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού.
Οι ιδεολογικές αναφορές αποτυπώνουν καθαρά τον προσανατολισμό. Η επίκληση του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ και του Bernie Sanders δείχνει επιλογή τοποθέτησης στο έδαφος του αστικού προοδευτισμού. Διαμορφώνεται ένα σχήμα που αντλεί από τον διαφωτισμό και τη σύγχρονη αμερικανική σοσιαλδημοκρατία, πλήρως ενταγμένο στο πλαίσιο του δυτικού ιμπεριαλισμού και των στρατηγικών του κατευθύνσεων.
Στο πολιτικό επίπεδο, το μανιφέστο προβάλλει τη σύμπραξη σοσιαλδημοκρατίας, ριζοσπαστικής αριστεράς και πολιτικής οικολογίας. Η κατεύθυνση αυτή οδηγεί σε ανακύκλωση δυνάμεων που έχουν ήδη δοκιμαστεί μέσα από τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης. Η σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα συνδέθηκε με την εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών, την προώθηση αντεργατικών μέτρων και τη βαθύτερη ευθυγράμμιση της χώρας με τους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς. Η πολιτική οικολογία λειτουργεί ως όχημα νέων επενδυτικών πεδίων για το κεφάλαιο μέσω της πράσινης μετάβασης. Η ριζοσπαστική αριστερά, όπως παρουσιάζεται, ταυτίζεται ουσιαστικά με παραλλαγές της ίδιας γραμμής.
Κομβικό σημείο αποτελεί η τοποθέτηση απέναντι στο ζήτημα της κοινωνικής αλλαγής. Η υπέρβαση του διλήμματος μεταρρύθμιση ή επανάσταση συνδέεται με επιλογή μεταρρυθμιστικής διαχείρισης. Η επίκληση του ρεαλισμού και η απόρριψη κάθε προοπτικής ρήξης συγκροτούν πολιτική στάση προσαρμογής στις ανάγκες της αστικής τάξης.
Στο διεθνές πεδίο, Οι βασικές διεθνείς συμμαχίες και οι σχέσεις εξάρτησης της χώρας απουσιάζουν από την ανάλυση, ενώ η αναφορά στη σφαγή στη Γάζα περιορίζεται στο ελάχιστο. Η συνολική κατεύθυνση επιβεβαιώνει την προσήλωση στο υφιστάμενο πλαίσιο διεθνών δεσμεύσεων.
Στο εσωτερικό, η απουσία ουσιαστικής αποτίμησης της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι αποκαλυπτική. Η εμπειρία της περιόδου 2015 έως 2019, με την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου και την πλήρη προσαρμογή στις απαιτήσεις των δανειστών, αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία οικοδομείται η σημερινή πρόταση. Καμία κατεύθυνση για ανατροπή του μνημονιακού πλαισίου, καμία δέσμευση για κατάργηση των αντεργατικών νόμων που διαμορφώθηκαν εκείνη την περίοδο και συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
Η παρέμβαση αυτή συνδέεται άμεσα με τη συγκυρία. Η φθορά της ΝΔ, η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ και η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούν την ανάγκη για νέα σχήματα διακυβέρνησης. Το σύστημα αναζητά εναλλακτικές μορφές πολιτικής σταθεροποίησης. Από τη μία πλευρά εξετάζονται σενάρια ανασύνθεσης της δεξιάς και από την άλλη προωθείται η ανασυγκρότηση ενός κεντροαριστερού πόλου.
Σε αυτή τη διαδικασία, ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα αποκτά εκ νέου σημασία. Η προηγούμενη διακυβέρνησή του ανέδειξε την ικανότητά του να διαχειρίζεται κρίσιμες καταστάσεις προς όφελος της σταθερότητας του συστήματος. Η σημερινή του επανεμφάνιση κινείται στην ίδια κατεύθυνση, τη συγκρότηση μιας πολιτικής λύσης που θα μπορέσει να απορροφήσει κοινωνικές πιέσεις και να διασφαλίσει τη συνέχεια της ίδιας στρατηγικής.
Το μανιφέστο αυτό αποτελεί συνέχεια μιας πολιτικής που αναζητά τρόπους αναπαραγωγής του συστήματος σε συνθήκες κρίσης, με νέα πρόσωπα, νέα σχήματα και την ίδια ουσία.
