Το περιστατικό στην Κάλυμνο δεν είναι μια κακιά στιγμή. Είναι η συμπύκνωση μιας πραγματικότητας που βιώνεται καθημερινά σε χιλιάδες χώρους δουλειάς: εντατικοποίηση, αυθαιρεσία, και στο τέλος τραυματισμοί που παρουσιάζονται ως φυσική εξέλιξη.
Μια εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ, προσληφθείσα ως ταμίας, μετακινήθηκε στο τμήμα κρεοπωλείου για να καλύψει ανάγκες της επιχείρησης. Χωρίς την απαραίτητη εκπαίδευση, χωρίς ουσιαστικά μέτρα προστασίας, κλήθηκε να χειριστεί μηχανή κιμά. Το αποτέλεσμα ήταν ο βαρύς τραυματισμός της: ακρωτηριασμός ενός δαχτύλου και σοβαρές κακώσεις σε άλλα δύο.
Οι καταγγελίες του Εργατικού Κέντρου Βόρειας Δωδεκανήσου δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Η μετακίνηση προσωπικού σε άσχετα πόστα, η πίεση για κάλυψη πολλαπλών αναγκών με λιγότερους εργαζόμενους και η απουσία επαρκών μέτρων ασφάλειας συνθέτουν το υπόβαθρο μέσα στο οποίο τέτοια περιστατικά δεν είναι εξαίρεση αλλά επαναλαμβανόμενο φαινόμενο.
Αυτή είναι η καθημερινότητα σε πολλούς χώρους εργασίας. Ο εργαζόμενος γίνεται πολλαπλών χρήσεων, μετακινείται όπου χρειαστεί, χωρίς όρια και χωρίς εγγυήσεις. Και όσο η πίεση αυξάνεται, τόσο η ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα υπόθεση.
Δεν πρόκειται για κάτι απρόβλεπτο. Όταν δεν υπάρχει εκπαίδευση, όταν δεν τηρούνται κανόνες ασφάλειας, όταν η εντατικοποίηση γίνεται κανόνας και οι εργαζόμενοι καλούνται να ανταποκριθούν σε καθήκοντα για τα οποία δεν είναι προετοιμασμένοι, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.
Το δίλημμα είναι καθαρό: τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Και όσο η παραγωγή οργανώνεται με κριτήριο τη μείωση του κόστους και την αύξηση της απόδοσης χωρίς όρια, τέτοια περιστατικά δεν θα αποτελούν εξαίρεση αλλά κανόνα.
