« (…) κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει»
(Γιώργος Σεφέρης, από τον «Τελευταίο σταθμό)
Αυτό που αποκαλύφθηκε την περασμένη βδομάδα σε διαμέρισμα βραχυχρόνιας μίσθωσης στην πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας – και ίσως τη δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη του κόσμου – στην Κυψέλη, είναι κάτι που δύσκολα αφομοιώνεται από την ανθρώπινη εμπειρία. Το ενδιαίτημα μιας ομάδας ανθρώπων με τον ψευδεπίγραφοι τίτλο της οικογένειας έκρυβε ένα άγριο δολοφονημένο μωρό, κατεψυγμένο (!) τουλάχιστον για μια τριετία, δυο ανήλικα αγόρια πάσχοντα από σοβαρό σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα, μια 15χρονη κοπελίτσα έγκυο 5 μηνών, εθισμένη σε ουσίες… έναν «πατέρα» τραμπούκο, κατηγορούμενο για μαστροπεία, χρήστη και έμπορο ναρκωτικών, μια «μάνα» στην ίδια κατάσταση, ένα νεαρό επίσης έμπορο ναρκωτικών και μάλλον πατέρα του παιδιού της 15χρονης…
Μακριά από μας οι όποιες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες με τις οποίες επιχειρούν να γαργαλήσουν τα πιο ταπεινά ένστικτα ενός ημίκοσμου που διψάει για αίμα και σπέρμα πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα και «σοβαρά» δελτία ειδήσεων. Ούτε το αστυνομικό μέρος της υπόθεσης μας αφορά εδώ. Αν διαλέξαμε να ασχοληθούμε με αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό φρίκης, είναι γιατί, κατά τη γνώμη μας, αποτελεί ένα σύμπτωμα μιας κοινωνίας που νοσεί βαθιά και βαριά. Και πάλι όχι με την ηθικίστική έννοια και με την έννοια της αναπόλησης των «παραδοσιακών αξιών» που χάθηκαν. Αλλά με την έννοια της ανάδειξης ορισμένων νέων, ποιοτικών χαρακτηριστικών στην εγκληματικότητα που συμβαδίζουν με τη βαθιά συντηρητικοποίηση της κοινωνίας και σχετίζονται με τη λατρεία της ισχύος και της επιβολής πάνω στον πιο αδύναμο.
Σε αυτή την πλευρά όμως, θα επανέλθω παρακάτω. Το πρώτο και οφθαλμοφανές ζήτημα που προκύπτει από τη φρίκη της Κυψέλης είναι η ανυπαρξία αυτού που κατ` ευφημισμόν αποκαλείται «κοινωνικό κράτος» (να επισημάνουμε βέβαια ότι ο όρος αυτός εμπεριέχει μια εγγενή αντίφαση: το κράτος δεν είναι εξ ορισμού κοινωνικό, αφού αποτελεί το μηχανισμό της άρχουσας τάξης απέναντι στις υπάλληλες). Σε κάθε περίπτωση, μακρόχρονοι κοινωνικοί αγώνες κατάφεραν ιστορικά να αποσπάσουν ορισμένες κατακτήσεις από την εκάστοτε άρχουσα τάξη. Μέσα σε αυτές είναι και το λεγόμενο «κράτος πρόνοιας» που μεταφράζεται σε κρατική μέριμνα για την υγεία και την ευζωία του λαού και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.
Στην περίπτωση της Κυψέλης, αυτό το «κράτος πρόνοιας» ήταν απλώς ανύπαρκτο. Αυτά τα παιδιά – τα τρία άγρια κακοποιημένα και το δολοφονημένο βρέφος – δεν είχαν δηλωθεί πουθενά, δεν είναι καταγραμμένα πουθενά, δεν έχουν πάει καν σχολείο. Όλο αυτό το διάστημα των 15 χρόνων, όσο δηλαδή είναι το κοριτσάκι που εγκυμονεί, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε; Κάπου γεννήθηκαν, οι υπηρεσίες των νοσοκομείων τί έκαναν; Τρεις φορές, με εισαγγελική εντολή, τα παιδιά βρέθηκαν φιλοξενούμενα σε κρατικά νοσοκομεία‧ και τις τρεις ο «πατέρας» τα απήγαγε (!) και τα έφερε ξανά στην κόλαση που ζούσαν. Σε αυτό το διάστημα, δεν καταγράφηκε από πουθενά ότι παιδιά που θα έπρεπε να φοιτούν στο δημοτικό και στη γυμνάσιο ήταν αναλφάβητα; Και δεν υπήρχε καμία εποπτεία, καμία επίβλεψη, ώστε να αποτραπεί η απαγωγή τους;
Στις «ανελεύθερες» σοσιαλιστικές χώρες, το «ολοκληρωτικό» και «αυταρχικό» κράτος είναι αλήθεια ότι δεν άφηνε στους γονείς την ελευθερία να κακοποιούν τα παιδιά τους σωματικά ή σεξουαλικά, να τα εκδίδουν, να τα εθίζουν σε ουσίες. Από τη γέννηση ενός παιδιού ακόμα, κρατικοί λειτουργοί παρακολουθούσαν τακτικά την ανάπτυξη και τις συνθήκες ζωής του, διδάσκοντας ταυτόχρονα τους γονείς και τρόπους ανατροφής και διαχείρισης του παιδιού. Ας μην είμαστε και υπερβολικοί, ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας! Εδώ στην ελεύθερη και ωραία καπιταλιστική μας χώρα, παρόμοιοι κρατικοί λειτουργοί είναι περιττοί. Αρκεί που το σεβαστό μας κράτος προσλαμβάνει ιερείς για να μας νουθετούν και αστυνομικούς για να μας νουθετούν επίσης πιο αποτελεσματικά – κατά το γνωστό ρητό «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος»…
Τα τελευταία μάλιστα χρόνια, μετά τη λαίλαπα των μνημονίων – που εννοείται, τα αποτελέσματά της διαρκούν και θα διαρκέσουν – σε συνθήκες όπου πληρώνουμε το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ αδρά, για να … του εκχωρήσουμε την άμυνα της χώρας, σε συνθήκες όπου χρηματοδοτούμε και στηρίζουμε το ναζιστικό καθεστώς του Κιέβου, σε συνθήκες ιδιωτικοποίησης μιας σειράς κοινωνικών αγαθών και παροχών, η υποχρηματοδότηση και η εγκατάλειψη της πρόνοιας, έρχεται σαν φυσική συνέπεια μιας πολιτικής ξένης και εχθρικής προς τα λαϊκά στρώματα και τη λαϊκή οικογένεια. Και δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε: πόσες «Κυψέλες» μπορεί να υπάρχουν ακόμα σε μια χώρα φτωχοποιημένη, με μια συλλογική συνείδηση που κάνει διαρκώς βήματα προς τα πίσω;
Το δεύτερο μεγάλο ερώτημα που προκύπτει από το συγκεκριμένο περιστατικό και όχι μόνο, είναι αυτό εδώ: πώς φτιάχνεται ένα τέρας; Πώς ένας άνθρωπος απανθρωποποιείται σε τέτοιο βαθμό ώστε να εξοντώνει, σωματικά ή ψυχικά, τα ίδια του τα παιδιά;
Ανέφερα προηγουμένως ορισμένα νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στην εγκληματικότητα. Υπάρχει αποδεδειγμένη αύξηση γυναικοκτονιών – έχουμε ασχοληθεί αναλυτικά με το ζήτημα, σε παλαιότερα άρθρα του «Εργατικού Αγώνα». Η ελληνική κοινωνία συγκλονίστηκε από την φρικώδη ιστορία του Κολωνού, όταν ένας «ευυπόληπτος πολίτης», επίτροπος στην εκκλησία της γειτονιάς του, στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, αποκαλύφθηκε ότι εξέδιδε ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι, σε ένα μεγάλο πελατολόγιο, του οποίου ένα πολύ μικρό μέρος έγινε γνωστό… Ηθοποιός και σκηνοθέτης (ναι, ο ίδιος που φρόντισε να μετονομάσει το θέατρο Ρεξ σε «Ελένη Παπαδάκη») εκβίαζε και βίαζε νεαρά αγόρια που προσπαθούσαν να βρουν στη χώρα μας λίγο ψωμί, ή άλλα που ονειρεύονταν μια καριέρα στο θέατρο… Τα περιστατικά «μπούλινγκ» αυξάνονται, με θύματα πάντα τους πιο αδύνατους: τους πιο φτωχούς, τους πιο «άσχημους», τους «διαφορετικούς»…
Το κερασάκι στην τούρτα: ο «πατέρας» της Κυψέλης, πολύ ενεργός στα σόσιαλ μίντια, έχει ανεβάσει φωτογραφίες παρέα με έναν καλόγερο (;) γνωστό για την υστερική του παρουσία και τις μεσαιωνικές απόψεις του, σε συλλαλητήριο για τη Μακεδονία, με σταυρούς, Μεγαλέξανδρους, Βουκεφάλες και όλα τα γνωστά παραφερνάλια. Στο πρόσωπό του δε έχει τατουάζ ένα μεγάλο σταυρό!
Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια (ειδικά το τελευταίο, λαμπρός οικογενειάρχης) στα καλύτερά του!
Δεν ισχυρίζομαι, σε καμία περίπτωση ότι ένας συντηρητικός ή θρησκευόμενος άνθρωπος κρύβει μέσα του ένα μελλοντικό γυναικοκτόνο ή ένα παιδοβιαστή. Λέω όμως τούτο: μια ξεσαλωμένη άρχουσα τάξη (και όχι μόνο στη χώρα μας αυτό) που μια σημαντική μερίδα της φλερτάρει ανοιχτά με το φασισμό, διαχέει την ιδεολογία της με κάθε δυνατό τρόπο και δηλητηριάζει τις λαϊκές συνειδήσεις. Αυτή η ιδεολογία αναπαράγει, διαιωνίζει και καθαγιάζει τις ταξικές και κοινωνικές ιεραρχήσεις των ταξικών κοινωνιών, ως φυσικές, δίκαιες και αυτονόητες. Σε αυτή τη λογική, ο άντρας είναι ανώτερος από τη γυναίκα, η γυναίκα είναι κτήμα του. Το παιδί είναι επίσης κτήμα, ενίοτε γίνεται και μέσο προσπορισμού χρήματος. Η δύναμη, η ισχύς, η επιβολή πάνω στον πιο αδύναμο δεν είναι απλώς ανεκτή, είναι επιδιωκόμενη και χειροκροτούμενη. Ο ανταγωνισμός, το προσωπικό βόλεμα, η απόκτηση χρήματος με κάθε τρόπο, ο συμβιβασμός και ο κονφορμισμός «διδάσκονται» από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διδάσκονται και από το εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτός είναι ένας από τους δρόμους που μπορεί να οδηγήσουν στο να φτιαχτεί το τέρας. Το ίδιο τέρας που δολοφονεί τη γυναίκα του, που βιάζει τα παιδιά του, που τα εκδίδει για να βγάλει χρήματα. Το ίδιο τέρας που δολοφονεί μωρά στην Παλαιστίνη. Και το ίδιο τέρας που χειροκροτεί όλα τα παραπάνω στο βούρκο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό είναι το τέρας που δεν πρέπει να συνηθίσουμε, γιατί, όπως έλεγε ο τεράστιος Μάνος Χατζιδάκις: «αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε».-
Δώρα Μόσχου
