Βασικό στοιχείο του κυβερνητικού αφηγήματος είναι η σταθερότητα που έχει επιτευχθεί με τη συνετή διαχείριση που πραγματοποιεί η κυβέρνηση σε όλους τους τομείς. Στην οικονομία αναφέρεται σε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της χώρας και σε ρυθμούς που καμία άλλη χώρα δεν επιτυγχάνει, ιδιαίτερα οι χώρες της ΕΕ που βρίσκονται σε οικονομική στασιμότητα ή και ύφεση και μόνο η Ελλάδα επιτυγχάνει σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αναφέρεται στη συνεχή αύξηση του κατώτατου μισθού που επιδρά γενικότερα στους μισθούς και σε άλλες κατηγορίες αποδοχών και εισοδημάτων. Ούτε λίγο ούτε πολύ οι εργαζόμενοι εμφανίζονται ως οι ωφελημένοι της πολιτικής της.
Ας δούμε συγκεκριμένα τις πραγματικές εξελίξεις και ποιοι παράγοντες τις διαμόρφωσαν.
Το πρώτο ζήτημα είναι τι είδους ανάπτυξη υπήρξε στη χώρα κατά την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ 2019-2026.
Η πολιτική που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία το 2010 πρακτικά συνεχίστηκε στις βασικές κατευθύνσεις και κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από την ΝΔ από το 2019 και εντεύθεν όχι στην ίδια ένταση. Η επιδίωξη της ήταν η οικονομική μεγέθυνση μετά από 10 χρόνια τεράστιας οικονομικής βύθισης του ΑΕΠ και μεγάλης αφαίμαξης των μισθών και των συντάξεων και εν γένει των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων και μεγάλης υποβάθμισης του κοινωνικού κράτους.
Δεν πρόκειται φυσικά περί ανάπτυξης, αφού ανάπτυξη είναι μία έννοια που περιλαμβάνει εκτός της οικονομίαςκαι της μεγέθυνσης του ΑΕΠ, την κοινωνική διάσταση,την βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και του λαού,περιλαμβάνει τις καλύτερες συνθήκες υγείας και παιδείας και τη βελτίωση της εκπαίδευσης, έχει περιβαλλοντική διάσταση. Στην οικονομική πολιτικήπου εφάρμοσε η κυβέρνηση όλες οι προηγούμενες παράμετροι υποβαθμίστηκαν είτε εξαλείφθηκαν πλην της οικονομικής μεγέθυνσης που κατέτεινε εν τέλει στον πολλαπλασιασμό του κερδών των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων και των μεγάλων επιχειρήσεων, της συμπίεσης σε μεγάλο βαθμό των μισθών, των ημερομισθίων και των συντάξεων και γενικότερα στη μεγάλη μείωση του ποσοστού της εργασίας επί τουΑΕΠ, στην υποχρηματοδότηση και υποβάθμιση των κοινωνικών πρωτίστως δαπανών και στην λεηλασία της κρατικής ιδιοκτησίας, των κρατικών επιχειρήσεων και του φυσικού πρώτου της χώρας.
Μια πολιτική που υποβάθμισε και συρρίκνωσε τις πραγματικές παραγωγικές διαδικασίες της χώρας προς όφελος των υπηρεσιών, των τραπεζικών ιδρυμάτων και χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων.
1. Η παραγωγικότητα της εργασίας στην τελευταία θέση της ΕΕ
Βασικός δείκτης που συμπυκνώνει τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής διαχρονικά και τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα είναι η παραγωγικότητας εργασίας. Παρά το πλήθος μεταρρυθμίσεων που έλαβαν χώρα και συνεχίζονται ή μάλλον και λόγω αυτών τωνμεταρρυθμίσεων και παρά τον σχετικά σημαντικώνπόρων που μπήκαν στην οικονομία της χώρας τα τελευταία χρόνια (ΤΑΑ, ΕΣΠΑ κλπ) αυτή συνεχίζει να βρίσκεται σε ιδιαίτερα χαμηλό σημείο, απόδειξη της πλήρους αποτυχία της ακολουθούμενης πολιτικής να διορθώσει την πορεία απαξίωσης της οικονομίας και αυτό έχει μεγάλες συνέπειες για την εργατική τάξη και το λαό.
Ορισμένα στοιχεία είναι ενδεικτικά: ως ποσοστό του αντίστοιχου μέσου όρου της ΕΕ η παραγωγικότητα της εργασίας ήταν το 2009 99,3%, το 2019 69,3%, το 2023 70,1% στην προ τελευταία θέση της ευρωπαϊκής ένωσης,ενώ το 2025 ήταν 69,3%, από κοινού με τη Βουλγαρία στην τελευταία θέση της κατάταξης. Σε μία περίοδο μάλιστα που η μεγέθυνση του ΑΕΠ ήταν υψηλότερη μεταξύ των 27 χωρών και το ύψος των επενδύσεωνσχετικά αυξημένο. Πρόκειται για μία δραματική απόδειξη της καταστροφικής πορείας της οικονομίας της χώρας και με τεράστιες επιπτώσεις.
Εάν όμως δεν σημειώθηκε αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας στην περίοδο που εισέρευσαν στη χώρα τόσες δεκάδες δισεκατομμύρια και με εκατοντάδες χιλιάδες φθηνό εργατικό δυναμικό που αναζητούσε εργασία, αυτό σημαίνει ότι η φθίνουσα πορεία θα συνεχιστεί και η πιθανότητα ριζικής στροφής στην οικονομία και την κοινωνία είναι αδύνατη με τη σημερινή πολιτική. Αντιστροφή αυτής της πορείας και ιδιαίτερα προς όφελος των εργαζομένων απαιτεί ριζική αλλαγή πολιτικής.
2. Η κατάταξη της χώρας στην ΕΕ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης – ΜΑΔ-
Σε ανακοίνωση της η Εurostat δημοσιοποίησε την εκτίμηση της για το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των χωρών της ΕΕ σε ΜΑΔ. Η ανακοίνωση αρχίζει με τη φράση: Το 2025 ένας στους τρεις πολίτες της ΕΕ ζούσε σε χώρα με κατά κεφαλήν ΑΕΠ προσαρμοσμένο για τις διαφορές τιμών πάνω από το μέσο όρο της ΕΕ. Από αυτό συνάγεται ότι κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ βρίσκονται τα δύο τρίτα των πολιτών. Το παραπάνω είναι σαφές δείγμα της προόδου της ΕΕ τουλάχιστο ως προς την αγοραστική δύναμη ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων των χωρών της. Ολόκληρο ο ευρωπαϊκός νότος μαζί και μεγάλες και πιο αναπτυγμένες χώρες όπως η Γαλλία η Ιταλία η Ισπανία και χειρότερα από όλες τις χώρες η Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο 68% του μέσου όρου,στην τελευταία θέση ΕΕ από κοινού με την Βουλγαρία.Είναι η πιο μεγάλη απόδειξη του χαρακτήρα των επιτυχιών της κυβέρνησης ΝΔ, όσον αφορά την οικονομία και ιδιαίτερα τα οικονομικά των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.
3. Οι επιπτώσεις
Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ έχει βαριές συνέπειες στην εργατική τάξη και στο λαό.Μπορεί η ανεργία να μειώθηκε, ο κατώτατος μισθός να αυξήθηκε μερικές φορές, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα όμως των νοικοκυριών είναι πολύ χαμηλό και σε πραγματικούς όρους οι μισθοί δεν έχουν επιστρέψει ούτε καν στο επίπεδο του 2008.
Η αμοιβή της εργατικής δύναμης έχει πέσει κάτω από το κόστος αναπαραγωγής της. 46,3% περίπου των μισθωτών, 1,1 εκατομμύριο, έχουν μισθό κάτω από 824 ευρώ καθαρά και ακόμη 463.000 μισθωτοί αμείβονται κάτω από 956€ το μήνα. Αν παλαιότερα λογίζονταν φτωχοί κυρίως οι άνεργοι σήμερα πάνω από 1,5εκατομμύριο μισθωτοί που έχουν δουλειά είναι φτωχοί.
Σε έρευνα των συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών της ΕΛΣΤΑΤ για το 2025 και παρά τα 13ωρα που έχουν νομοθετηθεί και εφαρμοστεί και τις δύο ως τρεις εργασίες ημερησίως για πολλούς εργαζόμενους εμφανίζονται στο κατώφλι της φτώχειας, στα 7200€ για μονοπρόσωπο νοικοκυριό και 14.792€ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο παιδιά κάτω το 14 ετών, 2,8 εκατομμύρια κάτοικοι της χώρας. Με 7.000€ ετησίως βέβαια δεν μπορεί να γίνεται λόγος για στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή. Το 2019, υποτίθεται στο τέλος των μνημονίων, σε κίνδυνο φτώχειας βρίσκονταν το 29% του πληθυσμού. Σχεδόν το ίδιο ποσοστό ισχύει και σήμερα 5 χρόνια αργότερα. Τα μονογονεϊκά νοικοκυριά, ένας ενήλικας και ένα παιδί, αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της φτώχειας κατά 36%, η παιδική φτώχεια φτάνει στο 22,8%. Τέσσερις στους 10 πολίτες δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν κάθε δεύτερη μέρα ένα γεύμα που να περιλαμβάνει κρέας, κοτόπουλο, ψάρι ή ισοδύναμηςθρεπτικής αξίας τροφή. Το σύνολο των φτωχότερωνδηλώνει ότι δεν μπορεί να καλύψει μια έκτακτη ανάγκη 500€, ενώ το 82,5% των φτωχότερων δεν αντέχουν οικονομικά μία βδομάδα διακοπών, ποσοστό που φθάνειτο 38% για τους μη φτωχούς.
Οι ανισότητες συνεχώς διευρύνονται, γίνονται χαοτικές,ο πλούτος συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο σε λιγότερους. Το σουμάρισμα των μετρήσεων όλων των μισθωτών και η μέσοι όροι σχετικά με τις αποδοχές τους αποκρύπτουν την πραγματικότητα. Μεταξύ των υψηλόμισθών και των χαμηλόμισθων εντός της ίδιας επιχείρησης μπορεί η ψαλίδα να φτάνει σε κάποια εκατομμύρια ευρώ. Τρία εκατομμύρια και παραπάνω οιμεγαλύτεροι μισθοί και 12000 ως 14.000 οι υπόλοιποι. Μεταξύ μισθών και κερδών το χάσμα διευρύνεται. Το 2019 τα κέρδη υπερτερούσαν τον μισθών κατά 21,3 δις ευρώ και το 2024 η διαφορά έφτασε στα 36,1 δις ευρώ,μία αύξηση 69,5%.
4. Οι κυριότεροι μηχανισμοί καθήλωσης της αγοραστικής δύναμης μισθών συντάξεων και χαμηλών εισοδημάτων
α) Ο πληθωρισμός κυρίως σε υπηρεσίες, ενέργεια, στέγη και είδη διατροφής. Το ποσοστό αποταμίευσης τωννοικοκυριών πλησιάζει το μηδέν, για ένα μεγάλο τμήμα των μισθωτών η αποταμίευση είναι άγνωστη λέξη. Η φράση ότι η σύνταξη ή ο μισθός επαρκεί για 18 έως 20 μέρες το μήνα είναι ενδεικτική.
β) Η μεγάλη αύξηση της επιβάρυνσης των νοικοκυριών για υπηρεσίες υγείας, παιδείας και εν γένει υπηρεσιών που παρείχε παλαιότερα το κράτος το κράτος.
Η φορολογία. Σχεδόν το 30% των φορολογικών εσόδων προέρχονται από τον ΦΠΑ. Γενικότερα οι έμμεσοι και πιο αντιλαϊκοί φόροι λειτουργούν με αυτόματο τρόπο ως μηχανισμός λεηλασίας των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση προβαίνει σε μεγάλη μείωση της φορολογίας των μερισμάτων και άλλων μορφών εισοδήματος των πλουσιότερων στρωμάτων της κοινωνίας ενώ οι φοροαπαλλαγές εφοπλιστών και τραπεζιτών ζουν και βασιλεύουν.
γ) Το κόστος της στέγης αναδεικνύεται σε βραχνά για όσους ζουν στο ενοίκιο ή έχουν στεγαστικό δάνειο. Υπολογίζεται ότι 30% των νοικοκυριών υφίσταται αυτή την επιβάρυνση δαπανώντας το 40% του εισοδήματος τους, το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ, ενώ 43% αναγκάζεται να καθυστερεί την πληρωμή ενοικίων και λογαριασμών.
δ) Η συνεχής διόγκωση του ιδιωτικού χρέους, κυρίως του χρέους εκτός τραπεζών, είναι ένας μεγάλος μοχλός πίεσης στα χιλιάδες υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Τα funds,τα γνωστά κοράκια, χειρίζονται περίπου 95 δισεκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων το 83% είναι μηεξυπηρετούμενα και ελέγχονται σε συντριπτικό βαθμό από τρεις ομίλους.
