Η οικονομία της προσοχής, ως μια σύγχρονη προσέγγιση της κοινωνίας του θεάματος, υποστηρίζει ότι σε έναν κόσμο κορεσμένο από πληροφορίες, η ανθρώπινη προσοχή μετατρέπεται στο πιο πολύτιμο και σπάνιο αγαθό.
Αφορμή για την ανάκληση αυτού του έργου, μέσα από μια πιο σύγχρονη ματιά στην οικονομία της προσοχής, υπήρξε η πρόσφατη παράσταση – παρουσίαση ενός νέου, αστικού φυσικά και ξεκάθαρα, κόμματος, το οποίο υπόσχεται να επιλύσει τα ζητήματα κυβερνησιμότητας, δημοκρατίας και διαχείρισης του καθεστωτισμού της παρούσας κυβέρνησης. Από αυτό ακριβώς το σημείο, όμως, ξεκινούν οι ενστάσεις και οι διαφωνίες γύρω από το περιβόητο rebranding, με το οποίο μας συστήνεται εκ νέου ο παλιός μας Αλέξης. Ναι, ο ίδιος Αλέξης, με τη νέα του προσπάθεια, η οποία, ως διά μαγείας, ονοματοδοτήθηκε από την ομάδα επικοινωνιολόγων του ως Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, με το ακρωνύμιο ΕΛΑΣ.
Σε μια καθαρά επικοινωνιακή και άρτια σκηνοθετημένη παρουσία, ο συμπαθής πρώην πρωθυπουργός, και πολλά άλλα πρώην, όπως για παράδειγμα πρώην αριστερός, πέτυχε ομολογουμένως, ως επανερχόμενος σταρ, να κερδίσει την προσοχή. Ακόμη πιο εντυπωσιακή υπήρξε η επιλογή του ονόματος ΕΛΑΣ, κλείνοντας το μάτι τόσο στο αριστερό κοινό, αφού τα αρχικά παραπέμπουν στον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό, το στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ, όσο και σε ορφανά δεξιά ή ακροδεξιά ακροατήρια, όπου τα ίδια αρχικά παραπέμπουν στην ελληνική αστυνομία.
Επιστράτευσε γνώριμα, συμπαθητικά και μετριοπαθή πρόσωπα, επιχειρώντας να αποδομήσει την εικόνα του νεαρού αγωνιστή και καταληψία, διαχειριζόμενος έντεχνα αυτή τη μετάβαση. Επέλεξε τη μουσική ενός δημοφιλούς συνθέτη, επιδιώκοντας να αγκαλιάσει όλο το φάσμα της δικαιωματικής κοινότητας. Η κορύφωση της παράστασης, που για άλλους αποτέλεσε δράμα και για μένα κωμωδία, ήταν αναμφίβολα η αποκάλυψη του πολυαναμενόμενου ονόματος μέσα από ένα άρτια σκηνοθετημένο σποτ. Πρόκειται, δηλαδή, για μια παράσταση που απευθύνεται πρωτίστως στο θυμικό των δυνητικών ψηφοφόρων και σε καμία περίπτωση στη λογική.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη μακρά παρουσίαση, με τη βοήθεια του autocue, κατάφερε να πει τόσα πολλά και ταυτόχρονα απολύτως τίποτα. Απλώς επέστρεψε από το πρόσφατο παρελθόν για να παρουσιάσει μια εικόνα πλήρους συμμόρφωσης προς τα αφεντικά του, αποτινάσσοντας στο πυρ το εξώτερον τα βαρίδια του παλιού του κόμματος. Παράλληλα, έδωσε τα απαραίτητα διαπιστευτήρια στους χορηγούς και τους υποστηρικτές του, παρουσιάζοντας μια εναλλακτική πρόταση διαχείρισης και κυβερνησιμότητας, όπως ακριβώς έκανε πριν από μερικά χρόνια, όταν μετέφρασε το περήφανο ΟΧΙ του λαού σε ένα ταπεινωτικό ΝΑΙ
Χ.Μ.
