1. Η ΝΔ οδεύει προς τις εκλογές με πρόταγμα τηνανάγκη σταθερότητας, αξιόπιστης και στιβαρής διοίκησης στις σημερινές σύνθετες και δύσκολες εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες. Τη σταθερότητα και τη στιβαρή διοίκηση, κατά τη ΝΔ, μπορεί να την εγγυηθεί μόνο η ίδια με αρχηγό τον κύριο Μητσοτάκη και φυσικά με μία πολιτική και διαχείριση των κρατικών υποθέσεων όπως ο ελληνικός λαός την έζησε την εφταετία που ήδη βρίσκεται στη διακυβέρνηση της χώρας.
Με δύο λόγια είναι επιβεβλημένο να διατηρηθεί η ίδια οικονομική πολιτική. Η δημοσιονομική σταθερότηταπροκύπτει από την αιματηρή φορολογία ιδιαίτερα για τα εργατικά και λαϊκά στρώματα, κυρίως μέσω των έμμεσων φόρων, από την παραγωγή τεράστιων πλεονασμάτων και υπερπλεονασμάτων τα οποία διατίθενται για πρόωρες αποπληρωμές χρέους και, από το περίσσευμα, ένα μικρό τμήμα διατίθεται στους πιο φτωχούς υπό μορφή Pass και εφάπαξ επιδομάτων. Ακόμα: από τη διατήρηση των εργατικών αποδοχών στο χαμηλότερο σημείο της Ευρώπης, από τη διάλυση κυριολεκτικά των εργασιακών σχέσεων που, σε συνδυασμό με τις χαμηλές αποδοχές οδηγούν σε εργαζόμενους που ο νόμος επιτρέπει να εργάζονται έως και 13 ώρες ημερησίως, να δουλεύουν στην πραγματικότητα 14, 15 και περισσότερες, ιδιαίτερα στην οικονομία του τουρισμού και των υπηρεσιών. Υπάρχουν ελάχιστες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και αυτές δεν εφαρμόζονται σε πολλές περιπτώσεις, αφού οι ατομικές συμφωνίες εργαζόμενου εργοδότη καλά κρατούν. Μέσω αυτής της οικονομικής πολιτικής της φθηνής εργατικής δύναμης, της ελάχιστης προστασίας του περιβάλλοντος,της εκχώρησης δημόσιας γης και δημόσιων επιχειρήσεων θεωρεί η κυβέρνηση ότι θα προσελκύσει περισσότερους επενδυτές κάτι που μέχρι σήμερα δεν συμβαίνει και όσες επενδύσεις έρχονται στη χώρα αφορούν εξαγορές και ξεπουλήματα, αγορά ακινήτων και γης. Οι παραγωγικές επενδύσεις είναι ελάχιστες. Όλα τα υπόλοιπα, ό,τι αφορά την κατανομή του πλούτου τις εργατικές αμοιβές, την ακρίβεια, την ελλιπή και ακριβήστέγη, τα αφήνει για το μέλλον στην αγορά και την καλή θέληση των επιχειρηματιών.
Η κυβέρνηση υλοποιεί μια πολιτική που διαθέτει αρκετές δεκάδες δισεκατομμύρια για πανάκριβα σύγχρονα όπλα, άχρηστα για την άμυνα της χώρας τα περισσότερα. Στη βάση του δόγματος «ανήκουμε στη δύση» οι πιο πρόσφατες κυβερνήσεις και κυρίως η κυβέρνηση της ΝΔ πρόσδεσαν ολοκληρωτικά τη χώρα στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ ακολουθώντας πειθήνια όλες τις επιλογές τους ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού λαού και της ειρήνης στην περιοχή. Ο κ. Μητσοτάκης σε παλαιότερη συνέντευξη του συμπύκνωσε αυτή την πολιτική με τη φράση σε έναν κόσμο που αλλάζει δεν μπορούμε να είμαστε χαλαροί αλλά στενά προσδεμένοι σε μία ισχυρή συμμαχία. Τα συμφέροντα της χώρας απαλείφθηκαν ολοκληρωτικά και η κυβέρνηση και η χώρα ακολουθούν πειθήνια όλα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, από τη γενοκτονία των παλαιστινίων στη Γάζα, την επίθεση εναντίον του Ιράν,τον ουκρανικό πόλεμο, την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας.
Μάλιστα ο κ Μητσοτάκης, στην πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, πρόβαλε ως πειστήριο της νατοϊκής προσήλωσης της κυβέρνησης του το γεγονός ότι η χώρα ξεπέρασε το 3,5% του ΑΕΠ για στρατιωτικές δαπάνες.
Η δημόσια παιδεία και υγεία, η προστασία του περιβάλλοντος απαξιώνονται λόγω των μειωμένων κρατικών πόρων, δίνοντας άπλετο χώρο στην επιχειρηματική δραστηριότητα. Η στεγαστική κρίση μήνα το μήνα οξύνεται, μέχρι τα 35 τους οι νέοι μένουν στους γονείς τους. Η χώρα βουλιάζει στα σκάνδαλα, την κακοδιαχείριση, τη διαφθορά, ενώη κυβερνητική φιλολογία περί «κράτους δικαίου» είναι στα ύψη. Οισυνηθέστερες λέξεις που ακούγονται στο δημόσιο διάλογο και στα μέσα ενημέρωσης είναι σκάνδαλα,διαφθορά, ΟΠΕΚΕΠΕ, Predator, τελευταία Diljan,τραγωδία των Τεμπών με 57 νεκρούς, νεκροί εργάτες σε πολλές περιπτώσεις, αφού δεν εφαρμόζονται μέτρα προστασίας, παρακάμπτονται νόμοι και διατάξεις και κανενός υπεύθυνου το αυτί δεν ιδρώνει, με αποτέλεσμα να συντελούνται συχνά εγκλήματα κατά των εργαζομένων σε χώρους δουλειάς.
Αυτό το ζοφερό μέλλον επιφυλάσσει για τον λαό για τηνεολαία μια νέα κυβερνητική τετραετία της ΝΔ.
2 Με την ανάγκη πολιτικής αλλαγής στη χώρα, κυρίως την ήττα της ΝΔ και ανάδειξη άλλης κυβέρνησης,τοποθετούνται τα κόμματα της κεντροαριστεράς,ποντάροντας στο ότι δημοσκοπικά το αίτημα αυτό συναντά ευρεία αποδοχή. Το αίτημα της πολιτικής αλλαγής διατυπώνεται από την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ.Οι δύο προτάσεις ουσιαστικά δεν διαφέρουν ριζικά στα βασικά από την πολιτική της ΝΔ. Οι διαφορές, όπου υπάρχουν, είναι ποσοτικές, αφορούν το ύφος και τον τρόπο διακυβέρνησης και πολύ λιγότερο την ουσία της πολιτικής που προτίθεται να εφαρμόσουν αν εκλεγούν. Είναι μια διαφορετική εκδοχή διαχείρισης των κρατικών υποθέσεων χωρίς ρήξεις, μεγάλες τομές και ιδιαίτερες τριβές με την κυρίαρχη τάξη. Μια ορισμένη αλλαγή του μείγματος οικονομικής πολιτικής, μείωση φορολογικών βαρών σε μισθωτούς, ο έλεγχος των τιμών και εν γένει ηαντιμετώπιση της ακρίβειας ανατίθενται σε μία καλύτερη λειτουργία του ανταγωνισμού, ενώ προβλέπονται ορισμένες παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Υπάρχουν επίσης προτάσεις για την ενίσχυση των τομέων υγείας και παιδείας, μέτρα ελέγχου και περιορισμού της διαφθοράςκλπ. Προβάλλεται επίσης η αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, χωρίς όμως να θίγεται το ζήτημα της ιδιοκτησίας – ελέγχου των μέσων παραγωγής.
Το ΠΑΣΟΚ ιδιαίτερα έχει παρουσιάσει επεξεργασμένεςπροτάσεις πολιτικής σε διάφορους τομείς που αφορούν την κοινωνία που θα μπορούσαν να υλοποιηθούν από τη ΝΔ‧ εξάλλου κάποιες εξ αυτών έγιναν δεκτές. Ένα ακόμη στοιχείο είναι η απόρριψη των υψηλών πλεονασμάτων, κυρίως των υπερπλεονασμάτων. Βέβαια πρόκειται για προεκλογικές προτάσεις κομμάτων που βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Τίποτε δεν πείθει ότι,στις συνθήκες της διακυβέρνησης, αν κάποιο εξ αυτών ψηφιστεί, θα εφαρμόσει τις δεσμεύσεις του. Εξάλλου η ιστορία τους είναι διαφωτιστική και πείθει για το αντίθετο. Στον τομέα των κρατικών εσόδων καμία σαφής τοποθέτηση δεν υπάρχει.
Η ΕΛΑΣ κάνει λόγο για κάποιο φορολογικό τέλος στα πολύ -πολύ ψηλά εισοδήματα. Καμία αναφορά δεν γίνεται σε αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου και κατάργηση φοροαπαλλαγών του. Το ερώτημα που θα βρεθούν οι πόροι για την ελάφρυνση των λαϊκώνστρωμάτων προβάλλει έντονο. Το ίδιο ισχύει, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, για οργανώσεις και κόμματα της κεντροαριστεράς και της ριζοσπαστικής αριστεράς. Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο Πολάκης που διεκδικεί την ηγεσία του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για βασικές τομές για να αλλάξει πορεία η χώρα και ως τέτοιες ανέφερε την ενίσχυση του δημόσιου ελέγχου στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, την επαναφορά της ΔΕΗ υπό ισχυρό δημόσιο έλεγχο, την ενίσχυση του ρόλου του δημόσιου στην Εθνική Τράπεζα και παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση των υπερκερδών στην αγορά καυσίμων.Σε αυτά περιορίζονται οι μεγάλες τομές που θα οδηγήσουν σε αλλαγή πορεία στη χώρας.
Στα κορυφαία ζητήματα του διεθνούς προσανατολισμού της χώρας και των συμμαχιών της υποστηρίζουν ένθερμα τον ατλαντισμό και το ΝΑΤΟ. Είναι δεδομένη η συμφωνία τους στον επανεξοπλισμό της Ευρώπης και σε μία Ελλάδα οπλισμένη σαν αστακό σε πλήρη εξοπλιστικό ανταγωνισμό με την Τουρκία, που συμμετέχει σε μια εκ των πραγμάτων επιθετική συμμαχία με το Ισραήλ και την Κύπρο υπό την αιγίδατων ΗΠΑ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ αλλά και ο Α Τσίπρας αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πρόσφαταέχουν παρελθόν και έχουν δώσει ήδη τα διαπιστευτήριά τους στους ατλαντικούς συμμάχους και στην αστική τάξη χώρας.
Ο Τσίπρας στην επάνοδό του ως αρχηγός της ΕΛΑΣδήλωσε ότι ο στόχος του εγχειρήματος είναι ο Δημοκρατικός Καπιταλισμός, φροντίζοντας με τη Διακήρυξη αρχών του να δηλώσει: Το ιστορικό δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση», που σφράγισε και δίχασε την ευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ό αιώνα, δεν μπορεί πλέον να καθοδηγεί τις επιλογές του παρόντος. Οι σύγχρονες προκλήσεις υπερβαίνουν αυτούς τους διαχωρισμούς και απαιτούν νέες ιδεολογικές συνθέσεις αλλά και οργανωτικές αποκρυσταλλώσεις. Θέλει το κόμμα του να εκφράσει το 98% της ελληνικής κοινωνίας από τον άνεργο ως και το μεγαλύτερο τμήμα της αστικής τάξης. Η ταξική πάλη κατ’ αυτόν είναι αχρείαστη, οι συζητήσεις στο κοινοβούλιο, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η προβολή προτάσεων θα λύσουν όλα τα προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους και τη χώρα.
3 Κριτήριο της διαμόρφωσης πολιτικής από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των εργαζομένων είναι η απάντηση στα προβλήματα που θέτει η συγκυρία σε διεθνές επίπεδο και στο εσωτερικό της χώρας. Σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο, στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και στους συμμάχους τους η οικονομική κρίση δείχνει για τα καλά τα δόντια της. Μετά την εκδήλωση της κρίσης του 2008, ουσιαστική ανάκαμψη δεν υπήρξε και τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια η κατάσταση επιδεινώνεται. Μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία βρίσκονται σε κρίση και καμία χώρα της ΕΕ δεν μπορεί να επιδείξει ουσιαστικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Η Ελλάδα μετά από δεκαετία κρίσης και μνημονίων με μεγάλες οικονομικές ενέσεις -ΤΑΑ κλπ- είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που επέδειξε ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο 2%. Σε πρόσφατο άρθρο τους, οι Financial Times, προσπαθώντας να αναδείξουν τις αιτίες που οδήγησαν στην παραίτηση Στάρμερ μετά από σειρά παραιτήσεων βρετανών πρωθυπουργών την τελευταία δεκαετία έγραφαν εύστοχα: Η θεμελιώδης αιτία για το κυβερνητικό καρουζέλ είναι η στασιμότητα του βιοτικού επιπέδου και η επιδείνωση των δημόσιων υπηρεσιών μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση τού 2008 που επιδεινώθηκαν μετά το Brexit και την πανδημία της Covid. Αυτή είναι η βασική αιτία, η χρόνια οικονομική στασιμότητα που συνόδευσε την πολιτική όλων των κυβερνήσεων και των δύο κομμάτων του βρετανικού δικομματισμού. Τα υπόλοιπα μάλλον είναι συμπτώματα που επιτάχυναν την κρίση και την διόγκωση της δυσαρέσκειας.
Η οικονομική κρίση μετατρέπεται σε οικονομική δυσχέρεια των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, σε μείωση αποδοχών και εισοδημάτων, αφαίρεση κοινωνικών κατακτήσεων, υποβάθμιση του υγειονομικού συστήματος και του συστήματος παιδείας, μείωση των συντάξεων και αύξηση των ηλικιακών ορίωνσυνταξιοδότησης. Οι φτωχοί αυξάνονται με γρήγορους ρυθμούς. Αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα: είναι φαινόμενο γενικευμένο, στοιχείο των χωρών του ανεπτυγμένου καπιταλισμού.
Η κοινωνική δυσαρέσκεια μεταφέρεται στην πολιτική σφαίρα, πλήττει τα πολιτικά συστήματα και το κύρος των θεσμών, αποσαθρώνει τα πολιτικά κόμματα. Η πολιτική ρευστότητα και αστάθεια γενικεύεται στις περισσότερες χώρες. Πλην της Βρετανίας, στη Γαλλία τα πράγματα είναι χειρότερα: η Εθνοσυνέλευση αδυνατεί να πάρει σημαντικές οικονομικές αποφάσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στη Γερμανία. Η λαϊκή δυσαρέσκεια εκτονώνεται μέχρι στιγμής κυρίως προς τα δεξιά και στις τρεις χώρες αλλά και σε αρκετές άλλες. Ο βρετανός πρωθυπουργός απολαμβάνει θετική γνώμη από το 13% της κοινής γνώμης της χώρας, ο Γάλλος πρόεδρος μόνο το 18% και για το Γερμανό καγκελάριο, ένα χρόνο μετά τις την εκλογή του, έχει θετική γνώμη μόνο από το 14% των Γερμανών.
4 Οι εσωτερικές συνθήκες στη χώρα για τους εργαζόμενους είναι εκρηκτικές ως συνέπεια της ακραίας αντιλαϊκής πολιτικής της περιόδου των μνημονίων και μετέπειτα. Η συσσώρευση πλούτου σε λίγους είναι τεράστια ενώ στον άλλο πόλο αυξάνει η ανέχεια, η φτώχεια και τα αδιέξοδα. Οι μισθωτοί εργάζονται περισσότερο από κάθε ευρωπαίο, ατέλειωτες ώρες, δύο και τρεις δουλειές πολλοί, για να τα βγάλουν πέρα με χαμηλές αποδοχές ενώ το κόστος ζωή συνεχώς μεγαλώνει. Οι μισθοί ως ποσοστό επί του ΑΕΠ συνεχίζουν να υποχωρούν. Κατακτήσεις πολλών δεκαετιών αφαιρούνται, οι νέοι και οι νέες σπουδάζουν και μορφώνονται στη χώρα αλλά μετά, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, ξενιτεύονται σε αναζήτηση καλύτερης ζωής. Το κράτος μετρά πόσα εκατομμύρια αυξήθηκαν οι τουρίστες κάθε χρόνο, όμως οι υποδομές καταρρέουν, αφού οι δημόσιες επενδύσεις για υποδομές περικόπτονται για να τροφοδοτήσουν τα υπερπλεονάσματα.
Το δημόσιο χρέος ως απόλυτο μέγεθος αυξάνει από το τέλος της λήξης των μνημονίων και οι τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες προσθέτουν νέα δισεκατομμύρια με τον κίνδυνο νέας χρεοκοπίας ορατό, αφού σταδιακά η χώρα, όπως ολόκληρη η Ευρώπη, πλησιάζει στην κρίση.
5 Η αντιμετώπιση των φαινομένων αυτών προϋποθέτει αντιμετώπιση των αιτιών που τα προκαλούν: ανάπτυξη της οικονομίας αλλά και το κεφάλαιο να αυξήσει τις αποδοχές και τις κοινωνικές παροχές, να δώσει καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας, να αυξηθούν οι συντάξεις. Κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται. Η αστική τάξη προσπαθεί μέσω της στροφής στην πολεμική οικονομία,την τεράστια αύξηση των στρατιωτικών δαπανών- 5% του ΑΕΠ για τις χώρες του ΝΑΤΟ- την ένταση των εξοπλισμών και το κυνήγι της υπεροπλίας και εν τέλει τον πόλεμο να ανακάμψει κάπως οικονομικά, μήπως κινηθεί θετικά η οικονομία συνολικότερα. Οι ευρωπαίοι εκταμιεύουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια για να αγοράσουν αμερικανικά όπλα τα οποία χορηγούν στην Ουκρανία για να συνεχίσει τον πόλεμο, καταστρέφονταςτην ίδια τη χώρα και τον ουκρανικό λαό, φέρνοντας τον πόλεμο όλο και πιο κοντά στην ευρώπη.
Η στροφή στον πόλεμο όμως μόνο θυσίες αίμα και καταστροφές φέρνει‧ δεν πρόκειται να δώσει διέξοδο στο σύστημα. Θα δώσει κέρδη στους μεγαλοεπιχειρηματίες και φτώχεια, θυσίες και πολεμική φρίκη στους λαούς.
Το εκρηκτικό μείγμα οικονομική κρίση, εκρηκτική άνοδος της ανέχειας και της φτώχειας, κοινωνική κρίση,πολιτική κρίση και πόλεμοι είναι αντικειμενικά το έδαφος για τη δημιουργία επαναστατικών συνθηκών και επαναστατικού κινήματος.
Διεθνώς και στην Ελλάδα τα σύννεφα πυκνώνουνεπικίνδυνα. Είναι σαφές πλέον ότι με μικροαλλαγές και μπαλώματα, με εναλλαγή κυβερνήσεων που εφαρμόζουν σε γενικές γραμμές στην ίδια πολιτική, χωρίς ριζική αλλαγή πολιτικής, η κατάσταση δεν αντιστρέφεται, ο ολισθηρός δρόμος θα συνεχιστεί και οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές.
6 Ριζική αλλαγή πολιτικής δεν πρόκειται να προκύψει από τις επόμενες εκλογές και γενικότερα μέσω εκλογών.Οι εκλογές είναι μία στιγμή στη διαδικασία της πάλης που πρέπει να αξιοποιούνται όχι για να δώσουν τη λύση, αλλά μέσω της συμμετοχής, της αποκάλυψης των σχεδίων της άρχουσας τάξης, του χαρακτήρα των κομμάτων της, της ανάδειξης των συμφερόντων που εξυπηρετούνται και μαζί των τεράστιων δυνατοτήτων της ενωτικής μαζικής δράσης να δυναμώνει το κίνημα που θα αλλάξει ριζικά την κοινωνία. Από την άποψη αυτή οι ζυμώσεις και διαδικασίες μεταξύ των περισσότερων δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς με βασικό στόχο τη συμμετοχή στις εκλογές και την πολιτική επιβίωση είναι αδιέξοδες και αποπροσανατολιστικές.
Τη λύση θα δώσει ένα ισχυρό κίνημα που θα συγκεντρώσει την ενεργό υποστήριξη και στράτευση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και των μισθωτών τμημάτων της κοινωνίας και των πλησιέστερων ταξικά στην εργατική τάξη μικροαστικών στρωμάτων. Η διαμόρφωση αυτού του κινήματος είναι το άμεσο ζητούμενο σήμερα. Όλες οι προσπάθειες εκεί πρέπει να στραφούν. Στο βαθμό που στις σημερινές συνθήκες μεγάλης ρευστότητας και εκρηκτικότητας των προβλημάτων μια σοβαρή κρίση είναι πιθανή ο βαθμός συνείδησης των εργαζομένων που κινητοποιούνται η θέληση και η μαχητική διάθεση τους έχει τεράστια σημασία. Αυτά κανένας συνδικαλιστικός αγώνας από μόνος του δεν μπορεί να τα διαμορφώσει. Απαιτείται βαθύτερη γνώση της κατάστασης και των αιτίων που προκαλούν τα προβλήματα των εργαζομένων, προβολή του στόχου για τη δημιουργία μιας κοινωνίας που τα λαϊκά συμφέροντα θα είναι κυρίαρχα, μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση με δυό λόγια προβολή του σοσιαλισμού και μια στρατηγική επεξεργασμένη διεκδίκησης και κατάκτησης της.
Τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν μειώνουν τη σημασία των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων, του αγώνα για την ικανοποίηση όσο είναι δυνατόν πιεστικών άμεσων λαϊκών αναγκών. Ο αγώνας αυτός είναι ουσιαστικά η βάση. Μόνο που οι διεκδικήσεις δεν πρέπει να περιορίζονται σε αυτό που θεωρούν κυβέρνηση κρατικοί φορείς και αστικά κόμματα εφικτό. Καλή ώρα η θεωρία περί κοστολογημένων προγραμμάτων που θέτει η κυβέρνηση της ΝΔ και την αποδέχονται και ελέγχονται με αυτήν τα προγράμματα της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ. Η κοστολόγηση στην περίπτωση αυτή γίνεται με βάση τον προϋπολογισμό και τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης αυτή διαθέτει τους πόρους και στη βάση των προτεραιοτήτων της γίνονται οι κοστολογήσεις. Για το εργατικό κίνημα η κοστολόγηση πρέπει να γίνεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες του λαού και της νεολαίας. Το εργατικό κίνημα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τη σταθερότητα του συστήματος ούτε για τους ατλαντικούς συμμάχους και τα συμφέροντά τους, αλλά για τη βελτίωση της ζωής του λαού και αυτή βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη σταθερότητα τους.
7 Η περίοδος στην οποία εισέρχονται οι κοινωνίες έχει το χαρακτήρα ή πρέπει να πάρει το χαρακτήρα οξείας σύγκρουσης, το χαρακτήρα ενός πολέμου, όχι όπως λέμε συχνά ότι διεξάγεται ταξικός πόλεμος, αφού βρισκόμαστε σε ταξική κοινωνία, αλλά μιας παρατεταμένης σύγκρουσης με τακτική και στόχους άμεσους και μακρινότερους από την σκοπιά του κινήματος.
Αυτή τη στιγμή το κίνημα βρίσκεται ακόμη σε άμυνα για την απόκρουση της απόπειρας της κυβέρνησης να φέρει νέα αντεργατικά μέτρα να πάρει νέες αντιλαϊκές αποφάσεις, χωρίς μέχρι στιγμής να επιτυγχάνει ιδιαίτερα αποτελέσματα. Οι συνθήκες επιβάλλουν αυτή η πορεία με αντιστραφεί. Στο εσωτερικό της χώρας η προσπάθεια ανασύνταξης του πολιτικού συστήματος και διαμόρφωσης συνθηκών νέου δικομματισμού με καθήλωση του ριζοσπαστισμού και εγκλωβισμό του μαζών και παράλληλα αντιμετώπιση της κρίσης που δυναμώνει και διεθνώς η απόπειρα να αντιμετωπίσει το κεφάλαιο την κρίση του με ένταση της λιτότητας και στροφή στον πόλεμο.
Άμυνα δεν σημαίνει ότι κάνω ό,τι μπορώ προκειμένου να αποφύγω τα χειρότερα, υπάρχει άμυνα και άμυνα, άμυνα που κυριαρχεί η γενική καταγγελία του αντιπάλου, τα μεγάλα λόγια και οι αναφορές στο σοσιαλισμό καμιά φορά και στην επανάσταση η υπεράσπιση κάποιων κατακτημένων θέσεων και γενικότερα της υπάρχουσας επιρροής. Υπάρχει όμως και επιθετική άμυνα με πρωτοβουλίες, σχεδιασμένες αντεπιθέσεις και συνολικότερο σχέδιο σύγκρουσης, μία ενεργητική σχεδιασμένη δράση με στόχο να βρίσκει κάποιος τα αδύνατα σημεία του αντιπάλου, να δημιουργεί ρήγματα και να επιτυγχάνει νίκες και τροποποίηση του ταξικού συσχετισμού υπέρ των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων ποσοτικά και ποιοτικά. Από αυτή την άποψη μπορεί να αντληθεί σημαντική αρνητική κατά βάση πείρα από την περίοδο 2012-2015 που ο ΣΥΡΙΖΑ απορρόφησε τις διαμαρτυρίες εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών απέναντι στα μνημόνια που ισοπέδωναν τη ζωή του χωρίς να συναντήσει ουσιαστικά αντίσταση.
8 Με δεδομένο ότι η κρίση δυναμώνει όμως δεν ωρίμασε ακόμη, πολύ περισσότερο δεν παίρνει χαρακτηριστικά επαναστατικής κατάστασης ώστε να τεθεί άμεσα ζήτημα εξουσίας, ο αγώνας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων πρέπει να κατατείνει στην όσο το δυνατόν πιο πλατιά κινητοποίηση και άρα άξονας πρέπει να είναι τα ζωτικά αιτήματα των εργαζομένων συγκροτημένα πάνω σε άξονες που αμφισβητούν άμεσα την κυρίαρχη πολιτική και στην ανάπτυξή τους την αστική κυριαρχία. Ενδεικτικά τέτοιοι άξονες αναφέρονται:
• Παύση πληρωμών του χρέους με στόχο τη διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του.
• Απειθαρχία στις αποφάσεις της ΕΕ στην προοπτική της αποδέσμευσης της χώρας από αυτή.
• Ακύρωση του αντιλαϊκού νομοθετικού πλαισίου της περιόδου των μνημονίων και μετέπειτα.
• Ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις,μεγάλη μείωση των έμμεσων φόρων, ιδιαίτερα του ΦΠΑ και κατάργησή του στα είδη πρώτης ανάγκης. Μείωση της φορολογίας των μισθωτών και αύξηση της φορολογίας των κερδών των μερισμάτων και των μεγάλων περιουσίων. Κατάργηση των φοροαπαλλαγών του μεγάλου κεφαλαίου. Συλλογικές συμβάσεις εργασίας για όλους τους εργαζόμενους σε όλα τα επίπεδα, καμμιά κρατική παρέμβαση στο συνδικαλισμό, ελεύθερος συνδικαλισμός.
• Εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών με έλεγχο των εργαζόμενων και της κοινωνίας. Εθνικοποίηση επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας.
• Κάθετη μείωση των στρατιωτικών δαπανών,ακύρωση αχρείαστων στρατιωτικών παραγγελιών‧οι αμυντικές δαπάνες πρέπει να είναι στο αναγκαίοεπίπεδο και να ενδείκνυνται για την υπεράσπιση των συνόρων και της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Όχι στον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, όχι στο ReArmEurope. Επανεξέταση του διεθνούς προσανατολισμού της χώρας, ισότιμες και αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με όλες τις γειτονικές χώρες και με όλες τις χώρες γενικά. Στη βάση αυτή πρέπει να καταργηθεί ο άξονας Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ υπό την εποπτεία των ΗΠΑ. Να απομακρυνθούν οι ξένες βάσεις, να αποχωρήσει η χώρα από το ΝΑΤΟ.
