Παν. Βέμμος
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όχι τυχαία, επικεντρώνονται στις εκλογές. Παρουσιάζουν την κοινωνία ως άθροισμα κομματικών αντιλήψεων και όχι ως ένα οργανισμό που αποτελείται από τάξεις και κοινωνικά στρώματα που άμεσα επηρεάζεται από την κυβερνητική πολιτική.
Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων οδήγησε στη σχεδόν χρεωκοπία της χώρας, στη φτωχοποίηση των εργαζομένων και χειροτέρεψε τις εργασιακές σχέσεις. Παράλληλα εξυπηρέτησε μεγάλα μονοπωλιακά συμφέροντα με κατακόρυφη άνοδο των κερδών τους και διεύρυνε τις κοινωνικές ανισότητες. Αυτή είναι η ουσία της κυβερνητικής πολιτικής τις τελευταίες δεκαετίες.
Η προτεραιότητα στο αυτοκίνητο έναντι των μεταφορών σταθερής τροχιάς, οδήγησε στην αναστολή λειτουργίας του τρένου στην Πελοπόννησο και όχι μόνο, στη μείωση της ασφάλειας των σιδηροδρόμων με αποκορύφωμα το έγκλημα των Τεμπών. Ταυτόχρονα απαξιώνεται ένα μεγάλο εθνικό κεφάλαιο, μόνο στο τμήμα Κόρινθος – Τρίπολη υπολογίζεται σε πάνω από δύο δισεκατομμύρια ευρώ (Πολυτεχνείο Ζυρίχης), χάθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας (στις Πελοπόννησο πάνω από 1000), αυξήθηκαν οι περιβαλλοντικοί ρύποι και μεγάλωσε το μεταφορικό κόστος.
Η άναρχη εγκατάσταση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας από μεγάλες ξένες εταιρείες, δημιουργεί περιβαλλοντικές καταστροφές στα βουνά, σε ιδιαίτερης σημασίας οικολογικούς χώρους και κινδύνους από την αποθήκευση της ενέργειας στους οικισμούς. Η κυβερνητική διακήρυξη ότι θα παρέχουν φθηνό ρεύμα διαψεύδεται από την πραγματικότητα. Παραμένει ερώτημα τι κερδίζει συνολικά η χώρα απ’ αυτές τις «επενδύσεις», αφού επιδοτούνται για την κατασκευή, τα κέρδη «νόμιμα» τα εξάγουν και δεν δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας.
Το κλείσιμο του λιγνιτικού Ενεργειακού Κέντρου Μεγαλόπολης στέρησε πάνω από 3000 θέσεις εργασίας και φθηνότερο ρεύμα. Σημειωτέον ότι η Γερμανία παρέτεινε τη λειτουργία των λιγνιτικών μονάδων έως το 2038!
Η κλιματική αλλαγή είναι ένα φυσικό φαινόμενο αδιαμφισβήτητο που απαιτεί παγκόσμια μέτρα για την αντιμετώπιση του. Είναι άλλο όμως στο όνομα της κλιματικής αλλαγής να προωθούνται επιχειρηματικά συμφέροντα όπως π.χ. να επιλέγεται το πανάκριβο αμερικανικό φυσικό αέριο αντί του λιγνίτη και το αυτοκίνητο αντί του σιδηροδρόμου.
Οι αγωνίες του αγροτικού κόσμου για επιβίωση, δεν φθάνουν στα αυτιά της κυβέρνησης. Η εγκατάλειψη παραδοσιακών καλλιεργειών (ελιές, πορτοκάλια, βύσσινα, μήλα κ.α.) και της κτηνοτροφίας είναι γεγονός. Χωρίς να υπάρχει προοπτική αντικατάστασής τους. Ο αγροτικός κόσμος γέρασε και πεθαίνουν οι κοινωνίες των χωριών…. Ακόμα και τα λύτρα της καταστροφής (επιδοτήσεις) γίνονται λεία ημετέρων, όπως δείχνει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η αντίληψη ότι με τον ανταγωνισμό στο εμπόριο θα μειωθούν οι τιμές στον καταναλωτή, επέτρεψε τη δημιουργίας καρτέλ των διεθνών αλυσίδων σούπερ-μάρκετ και σε αύξηση των τιμών και των υπερκερδών τους. παράλληλα οδήγησε στο κλείσιμο μικρομεσαίων εμπορικών επιχειρήσεων.
Το «λιγότερο κράτος» υποβάθμισε κρίσιμους τομείς στο χώρο της δημόσιας Παιδείας και Υγείας και της Διοίκησης. Η ιδιωτικοποίηση των τραπεζών, τηλεπικοινωνιών, ενέργειες και ταχυδρομείων περιόρισε τη δραστηριότητα της στην επαρχία. Περιοχές ολόκληρες δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σε σχολείο, ιατρείο, τράπεζα και δημόσιες υπηρεσίες. Οι ελάχιστοι νέοι που απομένουν, χωρίς αξιόλογο εισόδημα, αναζητούν καλύτερη τύχη σε κάποιο αστικό κέντρο ή στο εξωτερικό.
Αυτές είναι οι αιτίες που αναδεικνύουν το δημογραφικό πρόβλημα κυρίαρχο. Η ύπαιθρος ερημώνει, το ζήτημα γίνεται υπαρξιακό όχι μόνο γι’ αυτές τις περιοχές, αλλά για τη χώρα και δεν λύνεται με κάποιο επίδομα.
Σε όλα αυτά σαν αντίδοτο παρουσιάζεται η «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού. Αναμφίβολα είναι μια σημαντική για τη χώρα οικονομική δραστηριότητα, δεν μπορεί όμως να αναπτυχθεί παντού και να εξασφαλίσει εργασία στους ανέργους που προκύπτουν. Ακόμα από τη δράση αυτή απαιτείται προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς και να γνωρίζουμε ότι είναι ένας ευαίσθητος τομέας της οικονομίας στους δύσκολους σημερινούς καιρούς (πόλεμοι, επιδημίες, φτώχεια).
Η τοπική αυτοδιοίκηση, όπως σήμερα λειτουργεί, δεν είναι ούτε τοπική ούτε αυτοδιοίκηση και αδυνατεί να διαδραματίσει ένα αντισταθμιστικό ρόλο απέναντι στο «επιτελικό κράτος», ένα συγκεντρωτικό μοντέλο με στοιχεία μοναρχισμού.
Αυτή η πολιτική είναι ανάγκη να αλλάξει ΤΩΡΑ για να ανταποκριθεί στις σημερινές ανάγκες του Λαού και το μέλλον του τόπου.
Θα υπάρξει κατάργηση των μνημονικών νόμων και των συνεπειών τους;
Θα αποκατασταθεί ο δημόσιος χαρακτήρας στα κοινωνικά αγαθά (νερό, ενέργεια);
Θα ανακοπεί ο κατήφορος της ιδιωτικοποίησης στους τομείς Υγείας και Παιδείας και θα αναβαθμιστούν τα δημόσια συστήματα;
Θα επιτραπούν οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα της οικονομίας ώστε να διεκδικηθεί η αναπλήρωση μισθών και συντάξεων;
Θα ανακληθεί η απόφαση για παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας στο υπερταμείο;
Θα υπάρξει θεσμοθέτηση για κατάργηση της παραχώρησης των ιδιωτικών χρεών σε ξένων συμφερόντων εταιρείες;
Θα διεκδικηθούν τα χρωστούμενα στο δημόσιο και τράπεζες από μεγάλες εταιρείες και κόμματα;
Θα γίνει η τοπική αυτοδιοίκηση κύτταρο δημοκρατίας και άμεσης συμμετοχής του πολίτη;
Τέλος θα συζητήσουμε αν βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας και να αναζητήσουμε μια πολιτική που οδηγεί στην ειρήνη, την ασφάλεια και την πρόοδο;
Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να υπάρξει συζήτηση και να βρεθούν απαντήσεις.
Βέβαια αυτό προϋποθέτει μνήμη, συμμετοχή του πολίτη και αντίσταση για να γίνει το αύριο καλύτερο και ελπιδοφόρο.
Τρίπολη Ιούνιος 2026
