Ο χαρακτήρας των εν εξελίξει συγκρούσεων
Υπάρχει μία τάση που θεωρεί ότι παγκόσμια ελέγχουν τις εξελίξεις και δημιουργούν τους πολέμους δύο παγκόσμια συγκρουόμενα block, το δυτικό block και οι BRICS και άρα κάθε πόλεμος είναι πόλεμος δι’ αντιπροσώπων. Προφανώς τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Οι BRCS δεν είναι ένα μπλοκ δυνάμεων με τα ίδια συμφέροντα και στόχους είναι μία χαλαρή συμμαχία κατά βάση οικονομική. Ο πυρήνας τους η κίνα και η Ρωσία έχουν πολύπλευρους δεσμούς και στρατηγικές συμφωνίες και κοινές θέσεις για τη μελλοντική δομή του κόσμου, χωρίς να λείπουν οι διαφορές. Και οι χώρες της Δύσης παρότι οι συμμαχίες τους είναι πολύ πιο προωθημένες οικονομικές πολιτικές και στρατιωτικές έχουν αντιθέσεις μεταξύ τους. Δεν πρέπει επιπλέον να ξεχνούμε ότι συμμαχίες μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και μικρότερων χωρών υπήρχαν πάντα.
Η εντελώς αντίθετη τάση είναι να υποβαθμίζεται η επιρροή και ο ρόλος των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη διαμόρφωση των εξελίξεων σε κάθε σημείο του πλανήτη.
Άλλη αντίληψη είναι να κρίνουμε ένα πόλεμο και κατ’ επέκταση τη στάση απέναντί του με κριτήρια δικαιωμάτων, χαρακτήρα διακυβέρνησης καταπίεσης του λαού κλπ.
Στον πόλεμο Ρωσίας- Ουκρανίας προφανώς πρόκειται για επέμβαση της Ρωσίας, όμως είχε προηγηθεί μία μεγάλη προσπάθεια περικύκλωσης της και σε αυτή συμμετείχε και πρωτοστατούσε μάλιστα η ουκρανική ηγεσία. Η θεώρηση απλώς ότι έχουμε επέμβαση Ρωσίας χωρίς όλα τα άλλα είναι κάλυψη της πολιτικής των νατοϊκών.
Η επέμβαση του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν συνέχεια αυτούς στη Γάζα και της δολοφονίας 72.000 παλαιστινίων είναι προσπάθεια των αμερικανών να ελέγξουν απόλυτα τη Μ. Ανατολή μέσω της εξουδετέρωσης του Ιράν και των δυνάμεων αντίστασης σην περιοχής.
Προφανώς το Ιράν ανήκει στους BRICS έχει εμπορικές και άλλες συμφωνίες με την Κίνα και τη Ρωσία απέχει όμως πολύ από το θεωρηθεί η σύγκρουση αυτή σύγκρουση δύο ιμπεριαλιστικών μπλοκ δι’ αντιπροσώπων. Πολύ περισσότερο οι Παλαιστίνιοι να θεωρηθούν ενεργούμενα του Ιράν που ανήκει στους BRICS και άρα διεξάγουν πόλεμο για λογαριασμό άλλων. Ο αγώνας τους είναι αγώνας ανεξαρτησίας και εθνικής αποκατάστασης στο δικό τους κράτος, αγώνας εθνικοαπελευθερωτικός και αξίζει την μέγιστη δυνατή αλληλεγγύη όλων των λαών.
Ο αγώνας των Ιρανών έχει βαθιά αντιαμερικανική και σε ένα βαθμό αντιιμπεριαλιστική διάσταση και από αυτή την άποψη η ήττα των ΗΠΑ και του Ισραήλ έχει τεράστια σημασία για τους λαούς της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.
Το καθεστώς του Ιράν, οι ελευθερίες του λαού του, τα δικαιώματα των γυναικών δεν μπορεί να είναι κριτήριο καταδίκης ή όχι της επέμβαση εναντίον του. Δεν είμαστε με το καθεστώς του Ιράν, ούτε με αυτό τη Κίνας και φυσικά με την ταξική διεφθαρμένη αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία της Δύσης. Πιστεύουμε στη δικτατορία του προλεταριάτου στην επικράτηση του σοσιαλισμού παγκόσμια και στον προλεταριακό διεθνισμό.
Το αντιπολεμικό κίνημα θα πρέπει να είναι αντιιμπεριαλιστικό με αιχμή του τον αμερικάνικο και τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, αλλά και εναντίον κάθε ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Θεωρούμε ότι η Κίνα ασκεί μια ήπια ιμπεριαλιστική πολιτική και για τούτο δεν έχει συμφέρον να πάρει πολεμικές πρωτοβουλίες εναντίον των ανταγωνιστών της καθότι δεν είναι έτοιμη και κυρίως βρίσκεται σε φάση οικονομικής ανόδου και γενικότερα ενδυνάμωσης. Η Ρωσία επίσης δεν έχει συμφέρον, σημειώνομε όμως τις στρατιωτικές δραστηριότητες της στην κεντρική Ασία και την Αφρική και το γεγονός ότι διατηρεί ορισμένες βάσεις στο εξωτερικό.
Συνοψίζοντας: Το μέτωπο δράσης στρέφεται εναντίον του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και αυτό για τη χώρα και την περιοχή μας έχει ιδιαίτερη σημασία, εναντίον της ΕΕ και των χωρών που συντάσσονται δραστήρια και ενεργητικά μαζί τους. Σε θεωρητικό και προπαγανδιστικό επίπεδο στρέφεται εναντίον του ιμπεριαλισμού γενικά και τον συνεπειών του.
Διεκδικούμε τη διαμόρφωση αυτοτελούς ανεξάρτητου ταξικά εργατικού κινήματος στη βάση της ικανοποίησης των αναγκών της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων και στη βάση της ιστορικής προοπτικής της εργατικής τάξης, την ανατροπή του καπιταλισμού και τη δημιουργία της εργατικής εξουσίας για την οικοδόμηση της του σοσιαλισμού. Άρα στην αντίληψη ενδυνάμωση και κυριαρχία των BRICS και του Παγκόσμιου Νότου και μέσω αυτού θα έρθει και η σειρά της εργατικής τάξης και η ώρα της πάλης για την εργατική εξουσία είμαστε σε πλήρη αντίθεση.
Οι εσωτερικές συνθήκες
Οι συνθήκες ζωής της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού χειροτερεύουν. Η ακρίβεια κατατρώει τους μισθούς τις συντάξεις και τα λαϊκά εισοδήματα, τα ενοίκια είναι στα ύψη, ένα στα τρία νοικοκυριά ξοδεύουν το 40% του μισθού τους για το ενοίκιο ή για τις δόσεις του δανείου, το κράτος μέσω των τεράστιων φόρων, κυρίως των έμμεσων, απομυζά τους εργαζόμενους και μοιράζει PASS ή ενισχύσεις στις γιορτές σε όσους βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης. Τα κέρδη πολλαπλασιάζονται ενώ οι μισθοί μειώνονται, ο πλούτος των λίγων καλπάζει ενώ το 30% των νοικοκυριών είναι στο όριο της φτώχειας ή κάτω από αυτό, όταν της φτώχειας λογίζονται τα 600€ μηνιαίως, η υγεία έγινε πανάκριβη, ενώ οι δημόσιες δαπάνες για την παιδεία μειώνονται τα ιδιωτικά ΑΕΙ πληθαίνουν. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι μεταναστεύουν για ένα καλύτερο μέλλον. Ο παραγωγικός ιστός της χώρας συρρικνώνεται και οι πόροι του ταμείου Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης μοιράστηκαν στους κορυφαίους οικονομικούς ομίλους και οι διαμάχες μεταξύ τους για τη διανομή καλά κρατούν. Το μοντέλο διακυβέρνησης, το περιβόητο επιτελικό κράτος όπως ονομάστηκε, έκανε τη δουλειά του. Ο πρωθυπουργός και ελάχιστοι επιτελείς του διαχειρίστηκαν τους τεράστιους πόρους, τις μεγάλες κρατικές υποθέσεις με κριτήριο την εξυπηρέτηση του κεφαλαίου και την ενίσχυση της ευστάθειας του συστήματος. Σε αυτό είχαν τη «βοήθεια» του εργατικού κινήματος που αδυνατεί να παρέμβει αποφασιστικά και της κατακερματισμένης και αναιμικής αστικής αντιπολίτευσης της προτασεολογίας και των κραυγών αλλά και της συναίνεσης στα κρίσιμα.
Η κυβέρνηση αξιοποίησε την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν και τα αισθήματα ανασφάλειας που δημιούργησε στον ελληνικό λαό και τον κυπριακό υψώνοντας τον εθνικισμό, ώστε έστω προσωρινά να συσπειρώσει δυσαρεστημένα λαϊκά τμήματα γύρω της. Κύριο αφήγημα της είναι η σταθερότητα σε συνδυασμό με την αδυναμία των άλλων κομμάτων με το επιχείρημα μετά από τον Μητσοτάκη το χάος και το ερώτημα ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο όταν χτυπήσεις τις τρεις το πρωί.
Όμως η πολιτική αυτή και το συγκεκριμένο μοντέλο διακυβέρνησης έφτασαν στα όριά τους. Η ΝΔ σταθεροποιήθηκε πέριξ του ποσοστού της των ευρωεκλογών- 28,5%- έχει τη στήριξη σημαντικών μερίδων της αστικής τάξης, τα δεξιότερα της εκλογικά σχήματα θα τα πιέσει αφόρητα και ελπίζει από κει να αντλήσει δυνάμεις. Με τα σημερινά δεδομένα η δεύτερη εκλογική αναμέτρηση είναι σίγουρη.
Το ΠΑΣΟΚ, κλασικό αστικό κόμμα που κινείται προς το κέντρο, μετά από μία περίοδο ορισμένης βελτίωσης της εικόνας και των ποσοστό του δείχνει σημάδια υποχώρησης, ενώ παρουσιάζει σοβαρή αδυναμία στις πόλεις. Στις γραμμές του συνυπάρχουν με διαφορές και αντιπαραθέσεις ένα ρεύμα που προσεγγίζει τη ΝΔ, η πλειοψηφία με μία κλασικά κεντρώα λογική και ένα ρεύμα κεντροαριστερό που προκρίνει τη συνεννόηση και συνεργασία με άλλες συγγενείς πολιτικά δυνάμεις. Σε κάθε περίπτωση στις επερχόμενες εκλογές θα πιεστεί ιδιαίτερα για να συνεργαστεί με τη ΝΔ και τότε θα κινδυνεύσει με διάσπαση.
Πρόσφατα ανακοινώθηκαν δύο νέα κόμματα, το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού και το κόμμα Τσίπρα- Ελληνική Λαϊκή Συμπαράταξη-.
Το κόμμα Καρυστιανού δεν θυμίζει ουσιαστικά πολιτικό κόμμα, όπως γνωρίζουμε τα κόμματα μέχρι σήμερα. Δηλώνει ούτε δεξιό ούτε αριστερό, συγκεντρώνει ένα φάσμα απογοητευμένων πρώην στελεχών πολιτευτών και παραγόντων από την άκρα δεξιά έως και ξεστρατισμένους πρώην αριστερούς ( Γαλανός) , δεν ασχολείται καθόλου με το διεθνή προσανατολισμό για τις συμμαχίες της χώρας, αποδέχεται τον ατλαντισμό, δεν θέτει καθόλου ταξικό ζήτημα, θέτει μόνο την ανάγκη ανεξάρτητης δικαιοσύνης, κράτους δικαίου, δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών κ.α.
Το κόμμα Τσίπρα τοποθετείται στην κεντροαριστερά προσπαθεί να συγκεντρώσει δυνάμεις από τη σοσιαλδημοκρατία την οικολογία και την ριζοσπαστική αριστερά, διακηρύσσει ότι αντλεί ιδέες και διδάγματα από το ΕΑΜ τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου και από την κυβέρνηση της πρώτη φορά Αριστεράς 2015-2019. Αναφέρεται σε υγιή επιχειρηματικότητα, δεν θέτει την ανάγκη λήψης μέτρων εναντίον του κεφαλαίου καταγγέλλει τη γενοκτονία στη Γάζα και την επίθεση στο Λίβανο από το Ισραήλ, όμως δέχεται το δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ που είναι η βάση αυτών των επιθέσεων, πρωτοστάτησε στη συμμαχία με το Ισραήλ και στη δημιουργία του άξονα Ελλάδα- Κύπρος- Ισραήλ υπό την εποπτεία των ΗΠΑ. Το αφήγημα του βρίθει αντιφάσεων και θα βγουν στην επιφάνεια περισσότερες και σε συνδυασμό με τα δείγματα γραφής που έχει δώσει μέχρι σήμερα μπορούν να βγουν σταθερά συμπεράσματα. Σηματοδοτεί ένα πιο υγιή καπιταλισμό σε μια εποχή που ο καπιταλισμός βρίσκεται στην πιο δύσκολη φάση του και όλα βεβαιώνουν ότι η ώρα του σοσιαλισμού έχει σημαίνει ως αδήριτη αναγκαιότητα.
Τα κόμματα ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς πνέουν τα λοίσθια αφού την επιρροή τους απορροφά το κόμμα Τσίπρα. Το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου θα δεχτεί μεγάλο ανταγωνισμό από αυτά της κυρίας Καρυστιανού και Τσίπρα. Το ΜέΡΑ 25 εκφράζεται με μία ριζοσπαστική τακτική και προτάσεις, όμως θεωρεί ότι οι κοινωνίες δεν βρίσκονται πλέον στον καπιταλισμό αλλά στο μετακαπιταλισμό, κατάσταση που την εκφράζει με τον όρο τεχνοφεουαρχία. Από διάφορες πλευρές ακούγεται ότι αναμένεται κόμμα από τον Αντώνη Σαμαρά που ενδεχομένως υποστηριχτεί και από τον Κώστα Καραμανλή, ένα κόμμα της λαϊκής δεξιάς.
Το ΚΚΕ συνεχίζει σταθερά στην ίδια πολιτική θεωρώντας ότι αποδίδει και επιβεβαιώνεται. Είναι πιθανόν από τα νέα κόμματα και ιδιαίτερα από το κόμμα Τσίπρα να δεχτεί σοβαρές πιέσεις με κίνδυνο απώλειας περιφερειακών δυνάμεών του.
Τα νέα κόμματα είναι προσωποπαγή κόμματα -αρχηγός και οι συνεργάτες του- ένα τμήμα του οικονομικού κατεστημένου τα υποστηρίζει κι αν ευδοκιμήσουν θα δεχτούν μεγαλύτερη υποστήριξη. Πρόκειται για κόμματα καθαρά αστικού προσανατολισμού που θα αλιεύσουν απογοητευμένους και αποστασιοποιημένους από το εκλογικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Στο βαθμό που αριστερότερα δεν παρεμβαίνει μία πολιτική δύναμη με σαφείς ταξικές αναφορές και ένα πρόγραμμα που μπορεί να δώσε ελπίδα, χειροπιαστούς στόχους και να περιγράψει μία διακυβέρνηση που στο στόχαστρό της θα είναι τα άμεσα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα και η προοπτική με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώμα στο προσκήνιο με κυρίαρχο ρόλο, ώστε να συσπειρώσει ριζοσπαστικοποιημένο και δυσαρεστημένο κόσμο το έργο τους γίνεται σαφώς ευκολότερο.
Η παρουσία των νέων κομμάτων θα αναδιατάξει βαθιά το πολιτικό σκηνικό, ένα είδος domino θα επικρατήσει που θα δημιουργήσει μία καινούργια, διαφορετική εντελώς κατάσταση.
Η βελτίωση της δημοκρατικής λειτουργίας της χώρας, ο αγώνας για δικαιοσύνη εναντίον της συγκάλυψης των εγκλημάτων, ο αγώνας εναντίον της διαφθοράς είναι αναγκαίος χωρίς να υπάρχουν αυταπάτες. Η δικαιοσύνη το πολίτευμα και η λειτουργία του δεν είναι ανεξάρτητα από τις δυνάμεις που κυριαρχούν στην οικονομία και η πολιτική είναι προέκταση των κυρίαρχων συμφερόντων στην οικονομία, πηγάζουν όλα από την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και την επιδίωξη απόσπασης του μέγιστου κέρδους σε βάρος των εργατών και των εκμεταλλευόμενων τμημάτων της κοινωνίας. Χωρίς βαθύτερες πιο ριζικές αλλαγές η δικαιοσύνη θα συνεχίσει να είναι ταξική παρά τις όποιες φωτεινές εξαιρέσεις, η δημοκρατία θα είναι ταξική θα λειτουργεί υπέρ των κυρίαρχων και των πλουσίων σε βάρος εργατικής τάξης, της μισθωτής εργασίας και του λαού. Ακόμη και αν οι προθέσεις για ριζικές αλλαγές στους τομείς αυτούς είναι ειλικρινείς θα διαψευστούν με παταγώδη τρόπο.
Αποτελέσματα ουσιαστικά θα δώσει ο επίμονος αγώνας των εργατών και των εκμεταλλευόμενων που επιδιώκει βαθιές αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία και θα είναι μακροχρόνιος. Δεν πρόκειται για μία εκλογική νίκη, να φύγει ο Μητσοτάκης και να έρθει ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης. Όλες αυτές οι αλλαγές και όλοι αυτοί απέτυχαν φορτώνοντας νέα ασήκωτα βάρη στο λαό. Οι εκλογές δεν θα είναι το τέλος, αλλά μία στιγμή της εξέλιξης της πάλης, η πορεία θα έχει πολλές φάσεις ως την τελική τη νικηφόρα αναμέτρηση με κράτος και τους μηχανισμούς του. Τη λύση θα δώσει η δύναμη της μεγάλης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού που θα επιβάλει τη θέλησή της. Σήμερα το κεφάλαιο και το κράτος δεν μπορούν και δεν θέλουν να προβούν σε σημαντικές παραχωρήσεις που θα αμβλύνουν τη δυσαρέσκεια και θα εκτονώσουν τις αγωνιστικές διαθέσεις και άρα μια νέα ώθηση σε κλιμακούμενους και συνεχώς πιο μαζικούς αγώνες.
Ιστορικά τα μεγάλα καταστροφικά γεγονότα και κυρίως οι πόλεμοι με όλες τις συνέπειές τους συνδέθηκαν με εξεγέρσεις και εργατικές επαναστάσεις. Ο γαλλοπρωσικός πόλεμος του 1870-71 οδήγησε στην Κομμούνα του Παρισιού, ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος στην Οχτωβριανή επανάσταση, ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος οδήγησε σε καθεστώτα που αποπειράθηκαν να οικοδομήσουν το σοσιαλισμό στο 1/3 της γης. Σήμερα η μια καταστροφή διαδέχεται την άλλη, πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία, πόλεμος στο Ιράν, τεράστια κλιμάκωση των γεωπολιτικών εντάσεων, ενεργειακή κρίση, εκτίναξη του κόστους ζωής.
Ο ρόλος της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, του κομμουνιστικού κόμματος και κάθε κομμουνιστικής οργάνωσης είναι να προετοιμάσει και να οργανώσει την επαναστατική ανατροπή. Το κόμμα δεν είναι το ίδιο το υποκείμενο της ανατροπής, το υποκείμενο είναι η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, το κομμουνιστικό κόμμα, η κομμουνιστική οργάνωση, είναι μόνο η πρωτοπορία τους αυτή που κατέχει τη θεωρία και διαμορφώνει το επαναστατικό σχέδιο. Και αυτό είναι κρίσιμο, η αντιστροφή των ρόλων είναι βασική αιτία της εκτροπής από το στόχο και της αποτυχίας. Στις σημερινές συνθήκες παγκόσμια η εργατική τάξη και το εργατικό κίνημα στερούνται ικανής και αποτελεσματικής πρωτοπορίας. Στην Ελλάδα το ΚΚΕ αδυνατεί να παίξει το ρόλο του ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Από αυτή τη διαπίστωση προκύπτει η ανάγκη δημιουργίας επαναστατικού λενινιστικού κόμματος.
Μία κομμουνιστική οργάνωση, όπως Εργατικός Αγώνας, έχει ως πρώτιστο καθήκον να συμβάλει στη διαμόρφωση των συνθήκών της σοσιαλιστικής επανάστασης, έτσι πρέπει να αντιλαμβανόμαστε το ρόλο μας. Δραστηριοποιούμαστε πλατιά μέσα στους εργαζόμενους και τους νέους με βάση τα προβλήματα που τους απασχολούν, τα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνική πλειοψηφία, οργανώνουμε τους αγώνες, δίνουμε στόχους και κατεύθυνση, ανοίγουμε μέτωπα, ζυμώνουμε τις ιδέες μας. Η οργάνωση συζητά στο εσωτερικό της, αλλά και με τους φίλους και τον περίγυρό της τα θεωρητικά ζητήματα, την ανάγκη επαναστατικής ανατροπής, τους τρόπους τις διαδικασίες και φυσικά την αναγκαιότητα της. Αφενός αναπτύσσουμε πλατιά μαζική δράση για άπλωμα των δεσμών και της επιρροής μας και αφετέρου ζύμωση της αναγκαιότητας της σοσιαλιστικής κοινωνίας και συνδέουμε τα άμεσα προβλήματα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, συνολικότερα της κοινωνίας, με την επαναστατική ανατροπή και το σοσιαλισμό. Σε αυτή τη βάση πρέπει να οργανώσουμε τη δράση μας, τη δράση της Γραμματείας και συνολικά των δυνάμεων μας.
Το προηγούμενο διάστημα είχαμε αρκετές πρωτοβουλίες και επιτυχημένη δραστηριότητα. Το επόμενο απαιτείται μεγαλύτερη και πιο στοχευμένη προσπάθεια ενόψει και των εκλογών αξιοποιώντας τη δράση της εργατικής τάξης και του λαού, για να αναδείξουμε την ανάγκη αντιστροφής της πορείας υποβάθμισης και απαξίωσης της χώρας και διόγκωσης των λαϊκών προβλημάτων.
