Η πρόσφατη παρέμβαση του Gennady Zyuganov στη ρωσική Δούμα αποτυπώνει με σαφήνεια τον πολιτικό ρόλο που έχει διαμορφώσει το ΚΚΡΟ στη σημερινή Ρωσία. Ο ίδιος προειδοποίησε ότι, αν συνεχιστεί η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης και ο κόσμος φτάσει να πεινάει, τότε «το φθινόπωρο μπορεί να θυμίσει το 1917», παραπέμποντας ευθέως στο ενδεχόμενο μιας ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης αντίστοιχης με το 1917.
«Ο Πρόεδρος Πούτιν συγκάλεσε πρόσφατα την κυβέρνηση. Δεν έχω δει μια τόσο θλιβερή και ανησυχητική συνάντηση εδώ και πολύ καιρό. Επρεπε να ακούσει από εσάς, τους εκπροσώπους του κυβερνώντος κόμματος, γιατί βρισκόμαστε για άλλη μια φορά σε οικονομική και παραγωγική κρίση. Αλλά δεν έχει ακούσει μια σαφή απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Και σας έχουμε προειδοποιήσει επανειλημμένα: Με αυτή την πορεία, η οικονομία αναπόφευκτα θα καταρρεύσει. Το πρώτο τρίμηνο χαρακτηρίστηκε από μια σαφή πτώση. Και κανένας σοβαρός ειδικός σήμερα δεν πιστεύει ότι θα επιτευχθεί έστω και συμβολική ανάπτυξη μέχρι το τέλος του έτους. Ολοι δηλώνουν στασιμοπληθωρισμό και ύφεση. Εάν δεν λάβετε αμέσως τα απαραίτητα χρηματιστικο-οικονομικά και άλλα μέτρα, εάν δεν διορθώσετε ριζικά την πορεία, τότε το φθινόπωρο θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που συνέβη τον Φλεβάρη του 1917. Δεν έχουμε δικαίωμα να το επαναλάβουμε αυτό! Επομένως, πρέπει να λάβουμε υπόψη την ιστορική εμπειρία και να λάβουμε αποφάσεις που έχουν καθυστερήσει εδώ και καιρό».
Η αναφορά αυτή δεν αποτελεί υπενθύμιση μιας επαναστατικής προοπτικής. Αποτυπώνει τον φόβο μιας εξέλιξης που πρέπει να αποτραπεί μέσα από διορθωτικές κινήσεις. Η τοποθέτηση κινείται στο έδαφος της διαχείρισης και της προσαρμογής, με στόχο τη διατήρηση της κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας. Η κριτική που ασκείται αφορά επιλογές και χειρισμούς της οικονομικής πολιτικής, χωρίς να τίθεται ζήτημα ρήξης με το συνολικό πλαίσιο.
Σε αυτή τη βάση, το ΚΚΡΟ λειτουργεί πρακτικά ως συστημική αντιπολίτευση στη Ρωσία. Εκφράζει υπαρκτές κοινωνικές πιέσεις και αναδεικνύει τις συνέπειες της όξυνσης των αντιθέσεων, κατευθύνει όμως αυτή τη δυσαρέσκεια σε μια γραμμή που επιδιώκει τη σταθεροποίηση. Η παρέμβασή του ασκεί πίεση για διορθώσεις που θα αποτρέψουν βαθύτερους κραδασμούς και θα συγκρατήσουν τις εξελίξεις εντός ελέγξιμων ορίων, απο την οικονομικοπολιτική ελιτ.
Η επίκληση του 1917 αποκτά έτσι συγκεκριμένο περιεχόμενο. Η πιθανότητα πείνας και κοινωνικής αποσύνθεσης συνδέεται με τον κίνδυνο μιας ευρύτερης έκρηξης που μπορεί να ξεπεράσει τα όρια της διαχείρισης. Οι ανισότητες, η πίεση στην εργασία και η συνολική επιδείνωση των όρων ζωής δημιουργούν μια κατάσταση έντασης που αναγνωρίζεται ακόμη και από πολιτικές δυνάμεις που κινούνται εντός του συστήματος, οπως το ΚΚΡΟ.
Το ουσιαστικό ζήτημα που προκύπτει αφορά τη δυναμική των σύγχρονων κοινωνικών συγκρούσεων στη Ρωσία και τα όρια μιας πολιτικής που επιχειρεί να τις συγκρατήσει χωρίς να συγκρουστεί με τις αιτίες που τις γεννούν. Σε αυτό το πλαίσιο, η στάση του ΚΚΡΟ αποτελεί βασικό στοιχείο για την κατανόηση της σημερινής ρωσικής πραγματικότητας και του τρόπου με τον οποίο επιχειρείται η διαχείριση των κοινωνικών της αντιθέσεων.
