Ο εκφυλισμός του πολιτικού προσωπικού στη σύγχρονη Ελλάδα δεν αποτελεί απλώς μια κρίση «ποιότητας» των προσώπων. Είναι αντανάκλαση της ίδιας της κρίσης του αστικού κράτους και του κοινοβουλευτισμού ως μορφής άσκησης της εξουσίας της αστικής τάξης.
Ο αστικός κοινοβουλευτισμός, δεν είναι ουδέτερος μηχανισμός, αλλά μορφή οργάνωσης της ταξικής κυριαρχίας. Σε περιόδους σχετικής σταθερότητας, μπορεί να ενσωματώνει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, να παράγει αυταπάτες συμμετοχής και να διαμορφώνει πολιτικό προσωπικό με κάποια στοιχειώδη συνοχή. Όμως, σε περιόδους βαθιάς κρίσης, όπως αυτή που διαπερνά την ελληνική κοινωνία μετά το 2010, οι ίδιες αυτές λειτουργίες αποσυντίθενται.
Η αστική τάξη, αδυνατώντας να εξασφαλίσει κοινωνική συναίνεση μέσω υλικών παραχωρήσεων, μετατοπίζει το βάρος στην ιδεολογική και επικοινωνιακή διαχείριση. Εδώ ακριβώς εμφανίζεται ο εκφυλισμός του πολιτικού προσωπικού: δεν απαιτούνται πλέον φορείς στρατηγικής σκέψης ή ιδεολογικής συγκρότησης, αλλά πρόσωπα ικανά να υπερασπιστούν κάθε φορά τη «γραμμή» με ευελιξία, ένταση και θεατρικότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η διαδρομή του Άδωνη Γεωργιάδη λειτουργεί ως ενδεικτικό παράδειγμα. Η μετάβασή του από έναν λόγο που αξιοποιούσε αντισυστημικές και συνωμοσιολογικές αναφορές, στο πλαίσιο της εμπορικής τηλεοπτικής του παρουσίας, προς έναν πλήρως ενσωματωμένο υπερασπιστή των κυρίαρχων επιλογών της ελληνικής αστικής πολιτικής, δεν είναι προσωπική «αντίφαση».
Πρόκειται για τυπική περίπτωση καιροσκοπισμού: η ιδεολογία δεν αποτελεί σταθερό πυρήνα, αλλά εργαλείο που μεταβάλλεται ανάλογα με τις ανάγκες της ταξικής κυριαρχίας. Η δυνατότητα να μετακινείται κανείς από θέσεις που απευθύνονται σε ένα «αντισυστημικό» ακροατήριο προς θέσεις πλήρους ευθυγράμμισης με την αστική εξουσία, χωρίς ουσιαστικό πολιτικό κόστος, δείχνει το βάθος της ιδεολογικής αποσύνθεσης.
Ταυτόχρονα, η μετατροπή του πολιτικού σε διαρκώς παρόντα τηλεοπτικό σχολιαστή, σε μια φιγούρα που αντλεί ισχύ όχι από κοινωνική γείωση αλλά από την υπερπροβολή, αποτελεί σύμπτωμα της μετάβασης από την πολιτική ως πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης στην πολιτική ως θέαμα. Ο πολιτικός δεν λειτουργεί πλέον ως διαμεσολαβητής κοινωνικών συμφερόντων, αλλά ως «εκτελεστής» επικοινωνιακών καθηκόντων.
Η επιθετική ρητορική, η υπερβολή, η συνεχής παρουσία στα μέσα και η κατασκευή ενός προσωπικού «brand» δεν είναι δευτερεύοντα χαρακτηριστικά. Είναι αναγκαία εργαλεία για την αναπαραγωγή της αστικής ηγεμονίας σε συνθήκες όπου η υλική βάση της, δυνατότητα βελτίωσης της ζωής των λαϊκών στρωμάτων, υποχωρεί.
Ο εκφυλισμός του πολιτικού προσωπικού δεν είναι η αιτία αλλά το αποτέλεσμα. Είναι η μορφή που παίρνει η πολιτική εκπροσώπηση όταν το ίδιο το σύστημα βρίσκεται σε ιστορικό αδιέξοδο. Όσο βαθαίνει η αντίθεση ανάμεσα στις κοινωνικές ανάγκες και τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, τόσο το πολιτικό προσωπικό θα απομακρύνεται από κάθε έννοια συνέπειας και θα προσεγγίζει όλο και περισσότερο τον ρόλο του τηλεοπτικού μαϊντανού.
