Από την εβδομάδα αυτή, η ιστοσελίδα μας εγκαινιάζει μια στήλη, που, ελπίζουμε, στο μέτρο του δυνατού να γίνει μόνιμη. Ευελπιστούμε επίσης να αποτελέσει μια λοξή ματιά στην πραγματικότητα με συναίσθημα και χιούμορ‧ μια διερεύνηση και ανάδειξη λίγο πιο σκοτεινών πλευρών και πιο αθέατων πτυχών των γεγονότων που συγκροτούν το πολιτικό τοπίο του σήμερα, στον τόπο μας και στον κόσμο. Κι επειδή το υλικό της ιστορίας είναι ο άνθρωπος, ο μόχθος αλλά και ο δόλος του, και επειδή το σκηνικό της είναι οι τόποι και οι μνήμες τους, θα προσπαθούμε, κάθε βδομάδα, να αναδεικνύουμε πρόσωπα αλλά και σύνολα που επηρέασαν την ειδησεογραφία, με θετικό ή αρνητικό πρόσημο, σε συνδυασμό με τους χώρους που υπήρξαν το σκηνικό της δράσης τους. Και μια που μιλήσαμε για δόλο: με μια τέτοια δόλια προσωπικότητα θα ξεκινήσουμε αυτή τη στήλη, μια προσωπικότητα που τα υλικά που τη συγκροτούν την καθιστούν έμβλημα της τάξης της και της χώρας της, αλλά και καταδεικνύουν τον πλήρη εξευτελισμό της «δικής μας» άρχουσας τάξης. Και αυτή δεν είναι άλλη από την τέως κυρία πρέσβειρα των ΗΠΑ στη χώρα μας, μια χώρα που λειτουργεί ως οιονεί προτεκτοράτο.
Μια «κυρία» στα μπουζούκια
«Στο ΄να χέρι το τσιγάρο, στ άλλο χέρι το μπεγλέρι» κρατούσε η κυρία Κίμπερλι Γκιλφόϊλ, φορτωμένη φτερά, πούπουλα, γούνες και πούλιες όταν πρωτοήρθε ως πρέσβειρα στην Ελλάδα, όπου έσπευσε να μας διαβεβαιώσει πόσο απολαμβάνει τη στενή φιλία ενός αοιδού ( το – οι – με ήτα) του οποίου το ρεπερτόριο συναγωνίζεται τις υλακές γνωστού συμπαθέστατου τετράποδου. Προηγουμένως, η κυρία – που δεν είναι διπλωμάτισσα καριέρας, αλλά τηλεοπτική περσόνα, στέλεχος των MAGA, δικαστικός (!!!) και παραλίγο νύφη του κ. Προέδρου (ένας είναι ο πρόεδρος) είχε φροντίσει να παρομοιάσει τον ελληνικό λαό με «σκυλί που κατουράει στο χαλί» και πρέπει να τιμωρηθεί γι` αυτό. Τι να πει κανείς, ίσως να εκδήλωνε από τότε τη ροπή της στο σκυλάδικο γι` αυτό και τελικά μας … αγάπησε…
Σύσσωμο το υπηρετ… παρντόν, το πολιτικό προσωπικό της αστικής «μας» τάξης, έσπευσε να την υποδεχτεί, εν χορδαίς και οργάνοις, ως ακομπλεξάριστη, σύγχρονη, λάτρισσα της Ελλάδας και του … πολιτισμού της (sic). Φωτογραφήθηκαν οι πάντες μαζί της, την κάλεσαν σε εγκαίνια, εκλιπάρησαν για ένα βλέμμα και ένα χαμόγελο από τα μποτοξαρισμένα χείλη της. Αλλά φυσικά, πίσω από το φτηνιάρικο (και απεχθές, αισθητικά και πολιτισμικά) προσωπείο της σκυλούς, κρυβόταν, όχι με μεγάλη επιτυχία είναι η αλήθεια, ένα άλλο πρόσωπο, πραγματικά αποτρόπαιο: το πρόσωπο του Πιουριφόι.
Ο Πιουριφόϊ με τα λαμέ λοιπόν, ήρθε στη χώρα των μπαταχτσήδων, όπως μας θεωρούσε, έφαγε και ήπιε τζάμπα, επέβαλε τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης, έλυσε το ζήτημα του Κάθετου Διαδρόμου μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου προς όφελος των αμερικάνικων συμφερόντων, και βέβαια των αντίστοιχων της ελληνικής αστικής τάξης, ενέπλεξε βαθύτερα τη χώρα μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς για την ευρύτερη περιοχή. Ενδιάμεσα, μας πληροφόρησε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ανατρέψουν όποια κυβέρνηση θέλουν, όποια στιγμή θέλουν. Πώς είπατε; Πώς αντέδρασε η κυβέρνησή μας; Αν έσπευσε να την καλέσει να δώσει εξηγήσεις; Α στο καλό, γελάσαμε πάλι…
Μέχρι που η εν λόγω μαντάμ έπεσε η ίδια «θύμα» του ανταγωνισμού ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους και άρχισαν σιγά – σιγά να αποκαλύπτονται μικρά και μεγάλα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκεται, και μάλιστα με το αζημίωτο. Εκβιασμοί και δωροδοκίες επιχειρηματιών, αξιοποίηση του αξιώματός της για να απολαμβάνει τρυφηλή ζωή και προνόμια, είναι μερικά από τα «κατορθώματα» με τα οποία περνούσα ζωή και – τζάμπα – κότα, αυτή που έλεγε τον ελληνικό λαό τζαμπατζήδες. Η αποπομπή της από το πρεσβευτικό αξίωμα δεν αποτελεί βέβαια κάποια σοβαρή ένδειξη ηθικής από την πλευρά του αμερικάνικου πολιτικού συστήματος που, έτσι κι αλλιώς, είναι βουτηγμένο στη διαφθορά. Σχετίζεται κυρίως με τα αντιμαχόμενα επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά και τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, που ο Τραμπ κινδυνεύει να χάσει.
Κι έτσι η μαντάμ Πιουριφόϊ μαζεύει τα γουναρικά της, τα τζοβαϊρικά της και το θράσος χιλίων πιθήκων με το οποίο μας κουβαλήθηκε και ξεκουμπίζεται για να βρει αλλού την τύχη της. Δε χάνεται, αφού είναι εικόνα του αμερικάνικου ονείρου, της αμερικάνικης κοινωνίας και της μοιάζει, για να παραφράσουμε το στίχο της Γαλάτειας Καζαντζάκη. Εμείς, από την πλευρά μας, την ξεπροβοδίζουμε με μια περσική – οθωμανική προτροπή, που οι τρόποι μας, το ήθος και η ανατροφή μας δεν μας επιτρέπουν να γράψουμε…
Υ.Γ. Εννοείται ότι ο διάδοχός της θα είναι ίδιος και χειρότερος – ίσως λιγότερο κιτς. Γι` αυτό και το αντιϊμπεριαλιστικό κίνημα πρέπει να λιώσει τα πόδια του στους δρόμους!
Δώρα Μόσχου
