Στα 87 της χρόνια η Μαρικάρμεν κάτοικος Μαδρίτης εκδιώχτηκε από το ενοικιαζόμενο σπίτι στο οποίο διέμενε 71 χρόνια παρότι πλήρωνε κανονικότατα το ενοίκιο της. Προφανώς οι κάτοχοι του διαμερίσματος ήθελαν να το μεταλλευτούν, να βγάλουν περισσότερα,εξάλλου οι ευκαιρίες δεν λείπουν, το airbnb καλπάζει και τα ενοίκια έχουν εκτιναχθεί στα ύψη στη Μαδρίτη όπως και στην Αθήνα και σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Δεν υπάρχει ανθρωπιά θα αναρωτηθεί κανείς να πετιέται στο δρόμο μια 87χρονη άρρωστη; Ε τόση είναι ανθρωπιά των περισσότερων εχόντων και κατεχόντων και κυρίως των πλουσιότερων, των «μεγάλων» στην εποχή μας. Οιόποιες εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Τι μας διδάσκει όμως η γηραιά Ισπανίδα;
Ότι προκειμένου να αντισταθούμε στην αδικία και την απανθρωπιά που υφιστάμεθα η ηλικία δεν θέτει απαγορευτικό όριο, μπορούμε σε κάθε ηλικία ακόμα και σε φάση ανημπόριας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να προβάλλουμε αντίσταση, πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν τρόποι και κάθε τρόπος είναι χρήσιμος και αποτελεσματικός αρκεί να πάρουμε την απόφαση.
Πρέπει όμως να αντιστεκόμαστε και απέναντι στην αδικία που υφίστανται οι άλλοι, απέναντι σε κάθε αδικίαανεξαρτήτως ποιους αφορά. Η εκδήλωση συμπαράστασης και αλληλεγγύης όσο το δυνατόν πιο ενεργητικής είναι καθήκον μας και μαζί ευκαιρία, ώστε το κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης να ανακάμψει για τη στέγη που σήμερα κατατρώει το 40% τουλάχιστον του εισοδήματος των ενοικιαστών και φέρνει σε απόγνωση δεκάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους.
Οι εκατοντάδες χιλιάδες Ισπανοί υπερασπίστηκαν το σπίτι της Μαρικάρμεν και μαζί το δικό τους, τη ζωή της και τη ζωή τους, το μέλλον των παιδιών τους. Αυτό είναι το μεγάλο δίδαγμα για μας και για όλους. Αυτό που πλήττει τον γείτονα σήμερα μπορεί αύριο να είναι στη δική μας πόρτα. Κάποιος στη Γερμανία του Χίτλεραπαντούσε για τις συλλήψεις και την εξόντωση εβραίων και κομμουνιστών ότι δεν με αφορά δεν είμαι εβραίος ούτε κομμουνιστής και δεν κινδυνεύω ως που σε λίγες μέρες χτύπησαν και τη δική του πόρτα.
Μπροστά στην τεράστια λαϊκή κινητοποίηση καικατακραυγή βγήκε και μίλησε ο Ισπανός πρωθυπουργός Σάντσεθ και η υπόλοιπη πολιτική ελίτ που μέχρι χθες δεν έβλεπαν κάτι αρνητικό σ’ όλα αυτά. Πρέπει ο εργαζόμενος ο φτωχός ο εκμεταλλευόμενος να τους πιστέψει; Ποτέ δεν είδαν την ώρα που έπρεπε τον πλούτο που καλπάζει και τα εκατομμύρια θύματά του και πολλές φορές με τραγική κατάληξη. Ποιος αλήθεια πιστεύει όσα ανακοινώνει κατόπιν εορτής ο υπουργός υγείας Γεωργιάδης για ελέγχους και διαδικτυακούς τόπους μέσω των οποίων θα παρακολουθούνται οι ιδιωτικές δομές υγείας όταν αυτές για επτά ολόκληρα χρόνια κινούνται ανεξέλεγκτα, παραβαίνοντας κάθε νόμο και κάθε δίκαιο εν γνώσει των κυβερνώντων και εν πολλοίς με την κάλυψή τους, που οδηγούν αθώους πολίτες στο θάνατο. Ποιος θα πιστέψει όσα λένε οι κυβερνητικοί για ελέγχους σε παλιά κτίρια που μετασκευάστηκαν χωρίς κανένα έλεγχο και ενοικιάζονται μετά τον τραγικό θάνατο έξι τουριστών στην Πλάκα;
Όλα αυτά δεν διορθώθηκαν μέχρι τώρα και δεν θα διορθωθούν, δεν γίνονταν έλεγχοι όχι γιατί, όπως ακούγεται, οι κυβερνώντες είναι νεοφιλελεύθεροι και θεωρούν ότι η αγορά θα τα λύσει όλα, αλλά γιατί οιέλεγχοι παρεμποδίζουν την ασυδοσία και τα υπέρογκα κέρδη, τη διόγκωση του πλούτου, αυτόν που οι κυβερνώντες εκπροσωπούν. Οι λόγοι, λοιπόν, δεν είναι ιδεολογικοί, μακάρι να ήταν, είναι ολοκληρωτικά υλικοί, συμφέροντα είναι στη μέση.
Οι όποιες μεταρρυθμίσεις εξαγγέλλουν για την υγεία τη στέγη και για τόσα άλλα τα υπόλοιπα κόμματα που διεκδικούν την κυβέρνηση ή μέρος στη διακυβέρνηση αν πρόκειται να αμφισβητήσουν τα κέρδη, την ασύδοτη δράση των μεγαλοεπιχειρηματιών, τους νόμους και γενικά τα κυρίαρχα συμφέροντα θα μείνουν κενόγράμμα. Το γνωρίζουμε από την μέχρι τώρα πορεία τους στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο, κανείς τους δεν έχει τη διάθεση και την ετοιμότητα να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους και να προωθήσει ριζικές αλλαγές.
Έτσι το ερώτημα είναι αμείλικτο τα κέρδη και η εξουσία τους ή τα σπίτια, η υγεία, η ζωή των παιδιών και οι ζωές όλων μας.
