Το υπουργείο Υγείας δηλώνει ότι δίνει «μάχη» για να καλύψει τα κενά στα νοσοκομεία, ειδικά στα νησιά. Μόνο που αυτή η «μάχη» κρατάει χρόνια και τα κενά παραμένουν.
Οι θέσεις προκηρύσσονται, αλλά δεν καλύπτονται. Όχι επειδή δεν υπάρχουν γιατροί, αλλά επειδή οι όροι είναι απαράδεκτοι: εξαντλητικά ωράρια, υποστελέχωση, χαμηλές αποδοχές, καμία προοπτική. Την ίδια ώρα, το σύστημα στηρίζεται σε επικουρικούς, μετακινήσεις και «μπαλώματα» για να περάσει η σεζόν.
Η απάντηση; Επιδόματα για λίγους μήνες. Λες και το πρόβλημα είναι εποχικό. Λες και η διάλυση του ΕΣΥ λύνεται με bonus.
Η πραγματικότητα είναι απλή: το δημόσιο σύστημα υγείας λειτουργεί στο όριο, γιατί έτσι έχει επιλεγεί. Με λιγότερο προσωπικό, περισσότερη πίεση και όλο και μεγαλύτερο χώρο για τον ιδιωτικό τομέα.
Και τότε το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν βρίσκονται γιατροί.
Το ερώτημα είναι άλλο:
ποιος θα δεχτεί να δουλεύει έτσι;
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν φαίνεται να ψάχνουν για υγειονομικούς.
Ψάχνουν για κορόιδα.
