Το μνημόνιο κατανόησης μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν φαίνεται να δίνει, προσωρινά έστω, μία ανάπαυλα στη σύγκρουση. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ πανηγυρίζει ότι πέτυχε τους στόχους της, όμως ο διεθνής τύπος ο αμερικάνικος λαός και οι λαοί αντιλαμβάνονται ότι η εξέλιξη του πολέμου όπως αποτυπώθηκε στη συμφωνία είναι πολύ διαφορετική. Βέβαια τα στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης κατέβασαν πολύ τους τόνους τελευταία τίποτα δεν θυμίζει τώρα τις δηλώσεις Τραμ κατά την έναρξη της απρόκλητης και ωμής επέμβασης ότι δεν θα υπάρξει συμφωνία με το Ιράν παρά μόνο παράδοση άνευ όρων.
Ανακύπτουν ορισμένα σημαντικά ερωτήματα και θέλουμε να δώσουμε ορισμένες απαντήσεις.
Είναι το τέλος του πολέμου και η έναρξη της ειρήνη στην περιοχή ή μια ορισμένη ανάπαυλα που υπαγορεύτηκε από την αδυναμία των ΗΠΑ να επιβληθούν και άλλες αιτίες, όπως η μεταστροφή της πλειονότητας του αμερικάνικου λαού που πλέον δεν υποστηρίζει τον πόλεμο και τοποθετείται εναντίον του Ισραήλ, είναι η απογείωση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που εκτόξευσαν τον πληθωρισμό παγκόσμια και βύθισαν ακόμα περισσότερο τις δυτικές οικονομίες στην κρίση, είναι ο διχασμός των ρεπουμπλικάνων; Και σε μία τέτοια περίπτωση και κάτω από άλλες σχετικά προϋποθέσεις η επίθεση θα ξαναρχίσει;
Απόψεις που διατυπώνονται ότι είναι πόλεμος χωρίς συγκεκριμένο λόγο, πόλεμος του Τραμπ τον οποίο εξαπάτησε και τον παρέσυρε ο Νετανιάχου δεν μπορούν να αποτελέσουν πειστική απάντηση. Ο Τραμπ συμπεριφέρθηκε με τις αμετροεπείς δηλώσεις του που κάθε φορά λάβανε υπόψη και άλλα κριτήρια κυρίως οικονομικά και κατά βάση κερδοσκοπικά πέραν των αναγκών και των εξελίξεων του πολεμικού πεδίου, όμως αυτές δεν κάνουν την επίθεση αυτή πόλεμο που Τραμπ που εξαπατήθηκε. Υπάρχουν αντικειμενικές αιτίες που διαμόρφωσαν την αντιπαλότητα ΗΠΑ -Ιράν και κορύφωση τους είναι η απρόκλητη επίθεση ΗΠΑ – Ισραήλ της 28ης Φεβρουαρίου και οι πολεμικές επιχειρήσεις που κράτησαν 110 ημέρες.
Βασικός λόγος είναι η τεράστια σημασία της περιοχής της Μέσης Ανατολής λόγω της στρατηγική σημασίας της και των τεράστιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων. Το καθεστώς του Ιράν όπως διαμορφώθηκε από την επανάσταση εναντίον του Σάχη και τον αμερικανών υπήρξε το βασικό αγκάθι που εμπόδιζε τα σχέδια των ΗΠΑ και του ιμπεριαλισμού γενικότερα. Οι αμερικανοί και οι υπόλοιπες δυτικές δυνάμεις ήθελαν και θέλουν τον απόλυτο έλεγχο στη Μέση Ανατολή και τον επεδίωξαν όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις και οι δυτικοευρωπαϊκές με αποκλεισμούς, κυρώσεις, δολοφονίες κ.α. Επιπλέον εναντίον του συριακού καθεστώτος ένας ετερόκλητος συνασπισμός με επικεφαλής τις ΗΠΑ και τη Γαλλία συνέβαλαν στην ανατροπή του, στήριξαν με κάθε τρόπο τους ένοπλους τζιχαντιστές που εν τέλει κατέλαβαν την εξουσία. Η ισοπέδωση της Γάζας τα εγκλήματα εναντίον των παλαιστινίων στη δυτική όχθη. Όλα αυτά αποδεικνύουν το τεράστιο ενδιαφέρον των δυτικών που δεν πρόκειται να εκλείψει και να αφήσουν τους λαούς της περιοχή στην ησυχία τους.
Μπορούμε λοιπόν να πιθανολογήσουμε ότι στο μέλλον κάποια στιγμή ίσως όχι ιδιαίτερα μακριά θα επαναληφθούν με κάποια αφορμή οι εχθροπραξίες.
Σχετικά με το ποιος νίκησε και ποιος ηττήθηκε στον πόλεμο αυτό γίνεται μεγάλη συζήτηση και σχεδόν όλοι καταλήγουν ότι ουσιαστικά έχασαν οι ΗΠΑ. Βασικός στόχος αμερικανών και ισραηλινών ήταν και είναι η αλλαγή καθεστώτος του Ιράν και ο ριζικός αναπροσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής και των συμμαχιών της χώρας. Θεώρησαν ότι δολοφονώντας άνανδρα μαζικά την ηγεσία του την πρώτη μέρα του πολέμου, πολλές δεκάδες μπορεί και εκατοντάδες ηγετικά στελέχη, θα ήταν ο δρόμος ανοιχτός για αυτούς, θα υποχωρούσε η ιρανική ηγεσία και θα υποτάσσονταν. Αυτό δεν τους βγήκε. Η ιρανική ηγεσία ανασυντάχθηκε σε ελάχιστο χρόνο, αναδιοργάνωσε τις δυνάμεις της, αντιστάθηκε αποτελεσματικά και με μεγάλη επιτυχία.
Αποδείχτηκε ότι η υπεροπλία από μόνη της όσο ισχυρή κι αν είναι και με τα πιο σύγχρονα όπλα δεν μπορεί να νικήσει. Ο παράγοντας άνθρωπος έχει τεράστια σημασία. Από τη μια μεριά υπήρχαν καλοπληρωμένοι επαγγελματίες στρατιώτες και μισθοφόροι που πολεμούν για τον υψηλό μισθό τους, άνθρωποι στρατολογημένοι από δω και από κει, απόκληροι της ζωής πολλές φορές και τυχοδιώκτες σε έναν πόλεμο που τον αισθάνονται ενδεχομένως και είναι άδικος και κατακτητικός και από την άλλη ένας λαός συσπειρωμένος και αποφασισμένος που αγωνίζεται για τη γη του, τα παιδιά του και τους ανθρώπους του, για τον τόπο την ιστορία και την αξιοπρέπεια του. Το Ιράν επιπλέον διέθετε ικανή ηγεσία με επεξεργασμένη και αποτελεσματική στρατηγική για τον πόλεμο με θάρρος και όλα αυτά τα απέδειξε.
Επιδίωξη των αμερικανών ήταν εκτός του Ιράν να πληγεί και η Κίνα και κατ’ επέκταση οι BRICS, να χάσει ενδεχομένως ένα ισχυρό σύμμαχο και μαζί τα ιρανικά πετρέλαια, να διαρραγούν οι σχέσεις της Κίνας με τη Σαουδική Αραβία και τις μοναρχίες του Κόλπου. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, αντίθετα οι ιρανικές επιθέσεις που κατάφεραν μεγάλα πλήγματα στις αμερικάνικες βάσεις στις χώρες του Κόλπου κλόνισαν την εμπιστοσύνη των περισσότερων μοναρχιών στις ΗΠΑ ως συμμάχου ικανού να εγγυηθεί την ασφάλειά τους. Οι μοναρχίες του Κόλπου, η Σαουδική Αραβία ,η Αίγυπτος, η Τουρκία βρίσκονται σε διαδικασίας εκτίμησης της νέας κατάστασης και προετοιμασίας μπροστά στην αναταράξεις στην περιοχή μαζί και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Κίνα επίσης θα δηλώσει την παρουσία της πιο έντονα στην περιοχή ακόμη και η Ινδία και το Πακιστάν που έπαιξε πολύ σημαντικό διαμεσολαβητικό ρόλο.
Αξίζει να αναφερθεί ιδιαίτερα η εκτεταμένη διάπραξη ωμών δολοφονιών από την ισραηλινή και την αμερικάνικη ηγεσία εναντίον ηγετικών στελεχών του Ιράν και της Χεζμπολά. Εγκλήματα και ωμές δολοφονίες που διέπρατταν παλαιότερα συμμορίες και εγκληματικές ομάδες σήμερα έγιναν τμήμα του συγκεκριμένου πολέμου και πρωτοστατούν σε τέτοιες πράξεις η αμερικάνικη και η ισραηλινή ηγεσία. Προηγήθηκαν φυσικά οι ουκρανοί.
Και στη συγκεκριμένη σύγκρουση τα μέσα, ο τύπος και οι μεγάλες τηλεοράσεις του δυτικού κόσμου και κυρίως των ευρωπαϊκών χωρών πρωτοστάτησαν και πρωτοστατούν σε χυδαία ψεύδη παραπληροφόρηση και ερμηνείες καταφανώς αντιφάσκουσες στην πραγματικότητα. Και όλα αυτά προς δόξα της ελευθεροτυπίας και της αντικειμενικότητας της ενημέρωσης που υποτίθεται ότι χαρακτηρίζουν το δυτικό κόσμο. Κυριολεκτικά έκαναν το άσπρο μαύρο στηρίξαν πράξεις επιλογές και πολιτικές επιθετικές και άδικες. Ακριβώς αυτός είναι ο ρόλος των περισσότερων ελληνικών μέσων ενημέρωσης.
Η αποτυχία των ΗΠΑ να επιβάλουν τους στόχους που είχαν θέσει, ακόμα περισσότερο η συμφωνία με χειρότερους όρους απ’ ότι ίσχυαν πριν την επίθεση στο Ιράν, τα πυρηνικά, να εμφανίζουν το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ ως μεγάλη επιτυχία ενώ ήταν ανοιχτά πριν τις εχθροπραξίες και μάλιστα όταν σε 60 μέρες το Ιράν θα συναποφασίσει με το Ομάν για το καθεστώς τους, η σταδιακή απελευθέρωση των δεσμευμένων ιρανικών κεφαλαίων, τα δισεκατομμύρια των αποζημιώσεων αποδεικνύουν ότι οι ΗΠΑ αδυνατούν να διεξάγουν νικηφόρα ένα πόλεμο, η ισχύς τους σταδιακά μειώνεται, η οικονομία τους με 38,5 δισεκατομμύρια δημόσιο χρέος και τεράστια εσωτερικά προβλήματα, σταδιακά υποβαθμίζονται στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και η παγκόσμια ηγεμονία τους χάνεται.
Κάθε πολεμική περιπέτεια που ανοίγουν δημιουργεί νέα αρνητικά δεδομένα γι’ αυτές ενώ προβάλουν με παγκόσμιες φιλοδοξίες άλλες δυνάμεις και πρωτίστως η Κίνα. Η αποδοχή της φθοράς και της υποβάθμισης δύσκολα γίνεται αποδεκτή, ο κίνδυνος πυροδότησης νέων πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον των ανταγωνιστών τους, οι νέοι εξοπλισμοί με την ελπίδα να αντιστραφεί η πορεία της κρίσης θα οδηγήσει τους λαούς σε μεγάλες περιπέτειες. Παράλληλα όμως η κρίση και η καταστροφή πάνε μαζί με την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον για τους λαούς. Αρκεί η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι να οργανώσουν αυτοτελώς τον αγώνα τους για την επιβίωση και για την εξουσία.
